Tallon Griekspoor: ‘Eén voor allen, allen voor één’

Kevin, Scott (beiden 33) en Tallon Griekspoor (27) zijn niet alleen broers, ze zijn ook brothers in arms. Ze schopten het alle drie tot tennisprof. Tweelingbroers Kevin en Scott stopten in 2017 en 2019 door fysieke ongemakken en gingen aan de slag in het familiebedrijf, een groot aannemingsbedrijf in Nieuw-Vennep. Tallon ging door. Hij won in 2023 twee ATP-toernooien en is momenteel de nummer 34 van de wereld. Een gesprek met de Drie Musketiers.

Het is een drukte van belang bij Griekspoor BV in Nieuw-Vennep. Het bouw- en aannemingsbedrijf werd in de jaren zestig van de vorige eeuw opgezet door Joop Griekspoor, die destijds begon met het uitbaggeren van sloten in de Haarlemmermeer. Het bedrijf werd steeds groter. Zoons Ron en Frank werden daarna CEO en inmiddels is ook de derde generatie nauw betrokken bij het familiebedrijf. De tweeling Kevin en Scott reisde nog niet zo lang geleden als tennisprofs de wereld rond, maar geeft nu mede sturing aan het bedrijf dat hun achternaam draagt.

En dan is er nog Tallon Griekspoor: vijfenhalf jaar jonger en dus de benjamin van het stel, maar ook de beste tennisser van Nederland. In 2023 won hij twee ATP-toernooien – in het Indiase Puna en in Rosmalen – haalde de finale in Washington en de halve finale van de ABN AMRO Open.

Tijd om de drie broers samen te brengen op vertrouwde grond. Niet alleen het familiebedrijf bevindt zich hier, ook het ouderlijk huis was hier gevestigd. Ze reden er rond op hun crossfietsjes en brachten uren door op de tennisbaan die speciaal voor hen werd aangelegd.

Tekst gaat verder onder de foto

Wat nou als jullie kleine broertje een wedstrijd speelt terwijl jullie aan het werk zijn?
Kevin: “Nou, dan staat de tv aan of we kijken via een livestream op de iPad en die zetten we dan naast de computer. Scott en ik zitten bij elkaar op kantoor, dus er is altijd wel een van ons die zegt: ‘Hij gaat zo beginnen.’”

Scott: “Wij leven heel erg mee met Tallon.”

Hoe was het om hem in 2023 twee ATP- toernooien te zien winnen?
Scott: “Fantastisch. De toernooizege in Pune, vorig jaar januari, kwam ook voor ons een beetje onverwachts. De tweede was misschien nog wel mooier. Winnen in eigen land, veel mooier wordt het toch niet?”

Denken jullie nooit: ons broertje flikt wat ons niet is gelukt?
Kevin, lachend: “Nee, zo denken wij totaal niet. We zijn alleen maar heel erg trots. Zo mooi wat hij nu al heeft bereikt. En we gunnen hem nog veel meer.”

Niet bang

De gedachten van Tallon gaan terug naar 2023 toen hij het ATP- toernooi van Rosmalen won. “Ik speel graag in eigen land, heb altijd geroepen dat ik train om uiteindelijk op de mooiste en grootste banen te spelen. Voor mij horen de centercourts in Ahoy en Rosmalen daarbij. De titel pakken op Rosmalen was zo mooi. Mijn familie en vrienden waren er de hele week bij. Mijn vader, Kevin en Scott reden telkens op en neer, hoe laat ik ook speelde. Ze hadden hun werk en daardoor liep het in het bedrijf misschien wat stroever, maar dat maakte hen niet uit.”

Dus het was een dure week voor Griekspoor BV?
Kevin, lachend: “Ja.”

Tallon, terwijl hij zijn broers aankijkt: “Maar ik heb ook reclame gemaakt, hè.” Dan serieus: “Mijn successen zijn er ook dankzij mijn familie, met name Kevin en Scott. Wij hebben altijd samen getraind en veel met elkaar gereisd. Het is heel bijzonder dat wij dit als broers met zijn drieën hebben meegemaakt. Hoeveel families kunnen dat nu zeggen? Ik vond het ook heel jammer dat eerst Kevin en daarna Scott stopte. Stond ik er ineens alleen voor. Het mooie was dat ook toen ze gestopt waren, ze nog met mij meegereisd zijn. Ze waren er voor me toen ik het lastig had en nu vind ik het extra mooi dat ik de successen met mijn broers kan delen.”

Scott: ‘Tallon liep vroeger de kantjes er weleens vanaf. Dan dachten Kevin en ik: nou jongen, het zou niet verkeerd zijn als je wat meer van ons had’

Kevin: “Een paar jaar geleden had niemand gedacht dat Tallon het zou schoppen tot de 21ste plaats op de wereldranglijst. Zijn persoonlijkheid of karakter springt er voor mij uit. Ik wil niet zeggen dat hij een bluffer is, maar Tallon is niet bang voor de grote banen. Ik had er juist altijd meer moeite mee als ik op de grotere banen moest spelen, dan had ik stress en was ik zenuwachtig. Als ik naar Tal kijk: die heeft dat totaal niet. Tallon durft ook gewoon te zeggen waar het op staat, hij verschuilt zich niet en zegt eerlijk wat hij denkt. Naast een goed team om je heen verzamelen en de tenniskwaliteiten, is dat wel een houding of instelling waarmee je het ver kunt schoppen.”

Is je karakter ook gevormd door het feit dat je altijd tegen twee broers op moest boksen?

Tallon knikt: “Kevin en Scott lieten constant zien hoe het moest. Toen ik een jaar of vijftien was en begon te puberen, was ik niet de hardste werker. Ik leunde iets meer op mijn talent. En mijn broers wezen me erop dat ik het alleen op talent niet zou halen. Zij waren juist altijd heel harde werkers. Ik durf wel te zeggen dat ik zonder mijn broers nooit zo ver was gekomen. Ik heb heel veel van hen geleerd en heel erg tegen hen op moeten boksen. Destijds had ik weleens het gevoel dat ik niet één, maar drie vaders had. Maar toen ik rond de twintig was, kwam het besef dat alles wat ze me vertelden met de beste bedoelingen was. Het heeft me zó geholpen.”

Scott: “Tallon was op de baan altijd wat creatiever dan wij. Hij sloeg dropshots, speelde service/volley. Kevin en ik waren wat meer van de discipline. Voor ons was het uren maken en nog eens uren maken. Tallon liep vroeger de kantjes er weleens vanaf. Dan dachten Kevin en ik: nou jongen, kom op, het zou niet verkeerd zijn als je wat meer van ons had. Maar als je ziet hoe hij nu voor zijn sport leeft… Kevin en ik hadden dat al van jongs af aan.”

Tallon, jij vindt het ook belangrijk dat je af en toe de touwtjes kunt laten vieren, toch?
Tallon: “Zeker. Ik ben een sociaal figuur, ga graag een avondje op stap. Het is voor mijn carrière ook belangrijk dat ik mezelf tijd en ruimte geef om te ontspannen. Aan mij om de juiste dagen uit te zoeken waarop dat kan. Ik laat veel voor mijn sport, maar die avondjes zijn ook heel belangrijk, die helpen mij om twee dagen later weer 110 procent te geven op de baan. Oud-tennissers verbazen zich geregeld hoe ontspannen ik erin sta, hoe relaxed ik ben en hoe ik geniet van alles wat ik meemaak. Van veel sporters hoor je na afloop dat ze vergeten zijn te genieten van wat ze hebben meegemaakt. Ik ben me daar constant bewust van. Ik sprak laatst Sjeng Schalken, hij moest op zijn 27ste stoppen door een slepende voetblessure. Hij vertelde dat hij elke dag met het mes tussen de tanden op de baan stond. Dat werkte voor hem.”

Je noemt jezelf een sociaal figuur. Maak jij je weleens zorgen om de wereld om je heen?
Tallon: “Absoluut. Ik zie natuurlijk ook veel om me heen als ik reis. Ik won in 2023 dus mijn eerste ATP-toernooi in India. Als je ziet wat daar op straat gebeurt… Dat zijn wel eyeopeners. Zoals het ook confronterend is dat het vliegtuig vaak gebieden ontwijkt omdat daar oorlog heerst.”

Ben jij iemand die de gesprekken aangaat met Russische tennissers?
Tallon knikt: “Ik vraag af en toe aan hen hoe de situatie nu echt is. Ik heb ook met hen te doen. Ze kunnen niet meer naar huis, ze zijn allemaal gevlucht. Als je dan ook nog denkt aan alle shit die ze over zich heen kunnen krijgen… Ik denk dat ze vaak niet het achterste van hun tong laten zien uit angst voor de gevolgen. Andrei Rublev won vorig jaar een wedstrijd in Dubai en schreef na zijn overwinning op de camera ‘no war, please’. Hij kreeg meteen een telefoontje van hogerhand uit Rusland dat hij dat niet nog een keer moest doen omdat hij anders flink in de problemen zou komen. Ze hebben dus meerdere keren signalen gekregen om zich voor hun eigen veiligheid niet over de oorlog in Oekraïne uit te laten.”

Ben jij er voorstander van dat de Russen nog mee mogen tennissen?
Tallon: “Ja, voor mij staan politiek en sport los van elkaar. Zij kunnen er ook niets aan doen. Ik heb te doen met jongens als Rublev en Daniil Medvedev, ze moeten constant over hun schouder kijken, terwijl ze niks verkeerd doen. Laat die jongens dus lekker de toernooien spelen die ik ook speel.”

Kevin knikt: “Die oorlog is er niet omdat de bevolking dat wil. Ik ben van ons drieën denk ik het meest bezig met de situatie in de wereld, verdiep me erin. Het klimaat, de situatie in Oekraïne en Gaza. Ongekend hoe de situatie in de wereld is op dit moment. Ook in Nederland. Als je ziet dat we er maar niet in slagen tot elkaar te komen na de verkiezingen… Het land heeft gestemd, maar het lukt ze maar niet. Zorgelijk.”

ETTERTJE

Kevin, Scott en Tallon komen uit een sportieve, ondernemende familie. Vader Ron en oom Frank waren verslingerd aan motorcrossen. Tallon is vernoemd naar de Amerikaanse crosser Tallon Vohland. Neef Lars Griekspoor, voormalig motorcrosser op het hoogste niveau, deed mee aan de Dakar Rally en werkt tegenwoordig ook in het familiebedrijf. Kevin, Scott en Tallon kozen voor tennis. Scott, lachend: “Vaders lag bijna elk weekend in het ziekenhuis, moeders zat dan naast hem.” Tallon: “We volgen het motorcrossen ook nog allemaal op de voet, hoor.” Vader Ron brak zo’n beetje elk botje in z’n lichaam met motorcrossen. Tennis leek Ron en Monique Griekspoor een veiligere sport voor hun drie zoons. Opa tenniste op recreatief niveau, had een tennisbaan aan laten leggen. Wel zo makkelijk.

Tallon: “Opa hield ons altijd voor dat we hard moesten werken. Hij zei bijna dagelijks: ‘Zorg dat tennis voor jou een werkdag is van acht uur, dat je dagelijks in die tijd met tennis en met je lichaam bezig bent.’ Onze vader zei vaak: ‘Keihard werken is het enige wat ik van jullie vraag.’ Hard werken loont en met beide benen op de grond blijven staan, is wat we allemaal met de paplepel hebben meegekregen.”

Is opa Joop ook een beetje de pater familias?
Kevin: “Ja, ook wat onze tenniscarrières betreft. Opa stond dagelijks naast de tennisbaan bij ons. Hij kon het een beetje, begon ons wat aanwijzingen te geven op de baan. Toen Scott en ik echt wilden gaan tennissen en Tallon dat niet veel later ook wilde gaan doen, wisten onze ouders ook niet precies wat ze moesten doen. Tennis was nieuw voor ons als gezin. Opa zei dat hij wel iemand wist van vroeger die ons training kon geven. Al snel bleek dat er veel rek in zat bij ons. Toen zei opa: ‘We gaan eens kijken waar we nu naartoe gaan.’ En zo kwamen we terecht bij trainer Dick Suyk. Hij bracht ons naar de trainingen en haalde ons op als onze ouders niet konden.”

Scott: “Opa stond het ons ook vaak voor te doen op de baan. De techniek liet nogal eens te wensen over. In het weekend liep hij het huis binnen en vroeg: ‘De tennisbaan wordt niet gebruikt, waarom zijn jullie niet aan het trainen?’”

Tallon: “Opa onderbrak ook gewoon de privétrainingen. Kwam hij de baan opgelopen en vertelde hij hoe het wél moest.” Kevin: “De privétrainer kende hem ondertussen ook wel, liet opa rustig uitpraten.”

Jullie opa en vader zijn genoemd, hoe belangrijk was jullie moeder Monique?
Kevin: “Heel belangrijk, onze ouders – en dan met name onze moeder – reed ons overal heen. Vader werkte overdag, dus als we naar de training moesten, stond zij altijd klaar.”

Scott: “Als kind zag je dat nog niet, maar op latere leeftijd gingen we dat heel erg waarderen. Elke middag stond ons eten klaar. De boodschappen en was waren gedaan, brengen, halen; als tiener denk je dat dat allemaal vanzelfsprekend is.”

Zijn jullie een beetje botte boeren geweest vroeger?
Scott: “Ik denk dat we enerzijds lief waren, maar tegelijkertijd ook bot uit de hoek konden komen in die tijd. Nu laten we onze waardering veel beter blijken. Kev en ik komen nog elke middag een hapje bij haar eten.”

Kevin, lachend: “Ja, we zijn inmiddels in de dertig, maar ze maakt nog steeds ons eten, hoor.”

Tallon, jij kon als jochie slecht tegen je verlies. Je moeder heeft je ook weleens van de baan getrokken als je weer eens met je racket smeet, toch?
Tallon, lachend: “Absoluut. Ze heeft weleens, toen we thuiskwamen na een wedstrijd, een vuilniszak gepakt en al m’n tennisspullen erin gesodemieterd. Dan schreeuwde ze onderaan de trap naar boven: ‘Het is klaar met je.’” Kevin: “Je bent hier op de rotonde in Nieuw-Vennep ook een keer uit de auto gezet, toch?”

Tallon: “Klopt. En ook een keer aan het begin van de straat. Kon ik de laatste twee kilometer naar huis lopen omdat ik me weer eens niet voorbeeldig gedragen had.”

Kevin, lachend: “Terecht! Jij kon soms wel een ettertje zijn op de baan. Het is met Scott en mij ook weleens gebeurd dat we van de baan af zijn gehaald, hoor, of dat we inderdaad een stukje naar huis konden lopen. Dat vormt je ook.”

Tallon: “Onze moeder heeft het niet altijd makkelijk gehad met vier mannen in huis, maar ze was wel de stille kracht. In onze tenniscarrières zit heel wat van haar bloed, zweet en tranen.”

VERDORIE

Kevin en Scott waren twaalf toen ze hun eerste tennistraining kregen, Tallon was zes. Maar denk niet dat zijn oudere broers hem spaarden. Hij kreeg gewoon elke training de ballen om zijn oren.

Kevin, lachend: “Dat was een mooie tijd!”

Scott: “In het begin hadden we nog het voordeel van het leeftijdsverschil, maar al snel werd die kleine heel goed. Dan is inhouden geen optie. We gingen altijd vol gas en dat betekende dat Tallon het ook te verduren kreeg. In het begin was het voor hem minder leuk, maar op een gegeven moment gold dat voor Kevin en mij, want hij werd steeds beter. Wij dachten: verdorie…”

Kevin: “Opa zei ooit: ‘Wacht maar, jullie broertje wordt beter dan jullie.’ Ik zei nog tegen opa: nee joh, dat gaat nooit gebeuren. Maar goed… Hij had toch gelijk.”

Tallon: “Maar voordat het zover was, ging ik wekelijks in tranen de baan af. Of ik had Kevin, Scott en de trainer op m’n dak omdat ik de kantjes ervan af liep. Ik mocht met de betere jongens meetrainen en dan vonden ze dat ik hun training verpestte. Er zijn in die tijd geregeld gesprekjes gevoerd. Kevin en Scott waren dus zo gedisciplineerd en dat heeft mij ook gevormd. Door hen ben ik ook een hardere werker geworden. De lessen die ik van jongs af aan heb gekregen van Kevin en Scott pas ik toe in heel mijn leven, niet alleen op de tennisbaan.”

Jullie reisden samen als Drie Musketiers de wereld over. Als prof hebben jullie ook meerdere keren tegen elkaar gespeeld. Hoe was dat?
Kevin, lachend: “De laatste keer dat ik tegen jou speelde, heb ik zelfs nog van je gewonnen, Tallon.”

Scott: “En wij hebben ook een keer tegen elkaar gespeeld in Glasgow op onze verjaardag, weet je dat nog, Kevin? Toen stonden de Schotse media nog zo te kijken, want zij vonden het heel bijzonder dat tweelingbroers uitgerekend op 10 januari, onze verjaardag, tegen elkaar speelden.”

Wie won er?
Scott: “Volgens mij Kev.”

Kevin, lachend: “Ja, dat weet ik nog wel, dat was een van m’n hoogtepunten.” Tallon: “Onze ouders vonden het echt verschrikkelijk als we tegen elkaar moesten spelen.”

Kevin: “En wij ook. Er was echt niks leuks aan om tegen elkaar te spelen. We reisden vaak met z’n tweeën of drieën naar een toernooi. Op voorhand zeiden we altijd tegen elkaar: als we maar niet tegen elkaar hoeven te spelen. Ik speelde mijn laatste toernooien in Griekenland en moest daar uitgerekend twee keer tegen Tallon spelen. Dat wil je al helemaal niet bij je allerlaatste toernooien.”

Tallon: “Veel broers hebben onderlinge strijd, maar dat hebben wij eigenlijk nooit gehad. Wij gunden elkaar op de baan altijd alles.”

FAMILIE-EER

Kevin bereikte een hoogste ranking van 655 en moest eind 2017 op zijn 26ste stoppen met tennis vanwege een blessure. Scott besloot eind 2019 te stoppen. In 2018 won hij een challenger in Blois, hij speelde in het hoofdtoernooi van de US Open, kwam uit voor het Davis Cup- team en haalde met 205 zijn hoogste ranking. Een knieblessure luidde het einde in. Allebei gingen ze na het tennis al snel aan de slag in het familiebedrijf.

Kevin: “Ik heb altijd de gedachte gehad: als ik stop met tennis, dan ga ik het familiebedrijf in. Dat was altijd mijn vangnet.”

Scott: “Het was voor mij best een moeilijk besluit om te stoppen. Het waren niet alleen mijn knieën, het was ook een mentaal probleem. Ik had het moeilijk in 2019, ik speelde challengers en rook aan de ATP-toernooien, maar door die blessure wist ik dat ik weer zo’n beetje opnieuw moest beginnen. Ik kreeg daar stress van. Nadat Kevin stopte, reisden Tallon en ik eigenlijk altijd met z’n tweeën naar toernooien. Ik vond het een lastig besluit om te stoppen, omdat ik wist dat Tal er dan in zijn eentje voor kwam te staan. Maar goed, ik wist ook dat ik dan weer samen ging werken met mijn andere broer. Ik kwam onder Kevin te vallen binnen Griekspoor BV, dat vond ik ook heel leuk.”

Tallon: “Ik heb in het begin nog op hem ingepraat, zei: blijf spelen, krijg het weer op de rit, je hebt het niveau om de volgende stap te maken. Maar op de achtergrond speelde ook de leeftijd mee en de carrière na het tennis. Ik was altijd mee op sleeptouw genomen door mijn broers, met zijn drieën toernooien spelen vond ik het allermooiste wat er was. Toen Kevin stopte, was dat vervelend, maar toen kon ik me nog optrekken aan Scott. We maakten ook samen de stap naar het niveau van de challengers. Toen Scott stopte, stond ik er ineens alleen voor. Ik had ook het gevoel dat ineens alle ogen op mij gericht waren, dat ik in m’n eentje de familie-eer moest hooghouden. Dat vond ik in het begin best lastig.”

Jij hebt wel even tegen het maken van de volgende stap aangehikt. In 2021 kwam je er doorheen, wist je acht challengers op rij te winnen. Had het gevoel dat alle ogen ineens op jou gericht waren ermee te maken dat het even duurde voordat je de top 100 haalde?
Tallon: “Ik denk dat dat meespeelde. Ik voelde druk dat ik die volgende stap moest maken. Het was een moeilijke periode, maar die heeft me wel volwassen gemaakt als speler.”

Scott: “In 2018 won ik een challenger en volgens mij won Tallon vier weken later zijn eerste challenger. Toen dacht ik: het tennis is wat onze familie betreft in goede handen bij hem. Kevin en ik hebben de weg altijd een beetje uitgestippeld. Tallon kon leren van de dingen die wij anders hadden kunnen en willen doen. Toen Tallon die challenger won, dacht ik: hij is er klaar voor.”

Heb jij Tallon nog het een en ander ingefluisterd toen hij het lastig had nadat jij stopte?
Scott: “Dat niet. Hij was op een punt aanbeland dat hij zijn eigen pad moest bewandelen. Het was zijn carrière, hij moest zelf de keuzes maken en die moesten ook vanuit hemzelf komen. Maar als hij Kevin of mij om onze mening vroeg, gaven we die natuurlijk.”

Gaan we jou na je tennisloopbaan ook in het bedrijf terugzien?
Tallon: “Ik heb nooit de ambitie gehad om in het bedrijf te stappen, al kan dat nog veranderen. Het lijkt me wel mooi om na het tennis in zaken te gaan met mijn broers. Wat precies; geen idee.”

DJOKOVIC

Scott ging de laatste tijd nog geregeld mee met zijn broertje, als het werk het toeliet. Onlangs werd hij echter vader en moet hij zijn tijd nog iets beter indelen.
Scott: “Ik zou ons niet als zijn adviseurs aanmerken. Vroeger kon je Kevin en mij wel zo bestempelen, toen reisden we ook nog samen. Nu heeft hij zijn eigen team bij wie hij aan kan kloppen.”

Tallon knikt: “Maar het is wel fijn dat ik af en toe met mijn broers kan sparren, omdat ik weet dat ze niet per se dingen zeggen die ik graag wil horen. Ze zeggen precies wat ze ergens van vinden, zijn mijn klankbord.”

Tallon stopte in december 2022 na bijna twee jaar de samenwerking met zijn coach Raemon Sluiter, omdat ze over een aantal zaken verschillende inzichten hadden. Kristof Vliegen werd – opnieuw – zijn coach. De Belg was in het verleden de coach van alle drie de broers Griekspoor. Uiteraard legde Tallon zijn idee om weer met Vliegen te gaan werken eerst voor aan Kevin en Scott.

Kevin: “Wij gingen een jaar of tien geleden met Kristof in zee en we hebben allemaal een heel bijzondere band met hem opgebouwd. Tallon had altijd al in zijn achterhoofd dat hij ooit nog een keer terug zou keren bij Kris. Wij konden ons er helemaal in vinden toen Tal vorig jaar tegen ons zei dat het moment was aangebroken waarop hij weer bij Kristof aan wilde kloppen.”

Scott: “Kristof zit vooral strategisch op een heel ander niveau dan de andere coaches met wie wij te maken hebben gehad. En Kristof is tegelijkertijd een vertrouwenspersoon voor ons allemaal. Ook ik dacht: dit is het moment om terug naar Kris te gaan.”

Tallon: “De samenwerking met Kristof stopte een paar jaar geleden door privéomstandigheden, maar we hebben altijd goed contact gehouden. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehad: er is nog onafgemaakt werk. Toen ik brak met Raemon hoefde ik er eigenlijk niet over na te denken met wie ik wilde werken. Er was er maar één van wie ik dacht: die gaat mij helpen, die gaat mij beter maken. Ik heb Kris gebeld en gezegd: ik heb je nodig, je moet nu komen. Hij heeft heel wat aanbiedingen gehad afgelopen jaren, maar dat hij er meteen werk van maakte, zegt veel. Ik ben, denk ik, ook een beetje als een zoon voor hem.”

Bij de ATP Masters in Parijs had je in de derde ronde Novak Djokovic, die al een tijd niet had verloren, bijna liggen. Je stond een break voor in de derde set, maar verloor toch nog.
Tallon: “Dat ik het Djokovic ook lastig kan maken, heeft wat met me gedaan. Ik heb laten zien dat ik met de allerbeste spelers van de wereld mee kan. Dat ik ze zelfs kan verslaan, doet heel veel met een mens. Het is een stimulans om nog har- der te gaan werken.”

Je raakte in 2023 ook geblesseerd aan je enkel, had te kampen met een zwevend stukje bot, maar besloot je niet te laten opereren. Waarom niet?
Tallon: “Het gebeurde in februari, net voor de ABN AMRO Open, en daarna ben ik nog twee keer door mijn enkel gegaan. Vooral in Madrid ging ik er stevig doorheen. Ik dacht ook dat het foute boel was, maar volgens de artsen zit het afgebroken stukje in mijn enkel op z’n plek en kan ik ermee spelen. We zeiden tegen elkaar: als het niet oké is, halen we dat stukje bot er aan het einde van het jaar uit. Ik speelde het tweede deel van het jaar met een brace en had eigenlijk helemaal geen last, dus heb ik besloten om me niet te laten opereren.”

Waar eindigt dit?
Scott: “Geen idee, ik hoop dat Tallon zijn beste ranking van 21 gaat verbeteren. Top 15 lijkt mij een mooie doelstelling.”

Tallon: “De top 15 is het doel, de top 10 een droom.”

Helden Magazine 70

Het interview met Tallon, Kevin en Scott Griekspoor komt voort uit het eerste nummer van 2024. Jutta Leerdam schittert op de cover van de zeventigste editie van Helden.

Wil je het hele nummer lezen? Bestel Helden Magazine 70 via onze webshop. Geen inspirerende sportverhalen missen van jouw favoriete sporters? Kies het abonnement dat bij jou past en word abonnee.