Jonas Vingegaard: ‘Ik ben hongeriger dan ooit’

Jonas Vingegaard is bezig aan zijn jacht op het rood in de Vuelta a España. Nog nooit won hij de Spaanse grote ronde. Daar kan dit jaar weleens verandering inkomen. We keken voorafgaand aan de zomer vooruit met de analisten en met Jonas zelf.

Toen Tom Dumoulin in de bizarre coronazomer van 2020 naast Jonas Vingegaard aan de start van de Vuelta stond, viel de Deen hem nauwelijks op. Dumoulin stapte na zeven etappes vermoeid af, Vingegaard eindigde onopvallend als 46ste. “De Vuelta van 2020 heb ik uit mijn geheugen verdrongen, ik weet niet eens meer dat Jonas meedeed,” blikt Dumoulin terug met een lach.

De eerste keer dat Vingegaard wél indruk maakte bij Dumoulin, was in de Ronde van Polen in 2019. “Hij pakte daar zijn eerste profzege. Jonas was een talent, maar zat toen nog niet echt bij de A-ploeg. Op trainingskamp sukkelde hij met een blessure, waardoor we weinig samen reden. Hij had toen vooral moeite met de druk die hij zichzelf oplegde. Het was bij hem zo erg, dat hij bijna niet kon eten van de spanning. Dat hij zich daar zo ongelooflijk in heeft ontwikkeld, vind ik heel bijzonder om te zien. Nu is hij een koele kikker.”

Een val die alles veranderde

Toch blijft de mentale weerbaarheid van Jonas Vingegaard een terugkerend thema. In april 2024 sloeg het noodlot toe in de Ronde van Baskenland: een zware valpartij, een klaplong, meerdere ribbreuken en een gebroken sleutelbeen. Hij lag twaalf dagen in het ziekenhuis. “Het kan zomaar dat die val hem heeft veranderd als renner én als mens,” stelt Stef Clement.

Vingegaard is bovenal familieman. Samen met zijn vrouw Trine Marie heeft hij dochter Frida (4) en zoontje Claus. “Met de komst van kinderen verandert je mindset,” zegt Clement. “Hij heeft zelf ook aangegeven dat de crash traumatisch was. Misschien speelt het mee dat de andere wonderkinderen in het peloton – Pogacar, Van der Poel en Evenepoel – nog geen kinderen hebben. Zij lijken onbevangener te koersen, met de volledige focus op de fiets.”

Karsten Kroon ziet dezelfde worsteling. “Vingegaard kan fysiek gezien veel meer koersen dan hij nu doet, maar ik betwijfel of hij dat mentaal aankan. De druk die hij ervaart is enorm.”

Hongeriger dan ooit

Zelf spreekt Vingegaard openhartig over zijn valpartijen. “De hersenschudding in Parijs-Nice was vervelend, maar niet te vergelijken met de crash in het Baskenland. Zo zwaar was het niet, het motiveerde me alleen maar extra om goed te zijn in de Tour. Ik ben hongeriger dan ooit.”

Sinds zijn doorbraak groeide de Deen uit tot de grote rivaal van Tadej Pogacar. Hij won de Tour in 2022 en 2023 en eindigde als tweede in 2021 en 2024. Toch voelt hij dat er nog rek zit in zijn ontwikkeling. “Voor de crash van vorig jaar was mijn power level heel goed. Door de val verloor ik veel spiermassa. Ik was wel licht, maar miste kracht in de Tour. Ik heb hard gewerkt om mijn spiermassa terug te krijgen. Het voelt alsof ik weer een stap heb gezet en dat is ook nodig als ik wil winnen. We passen elk jaar dingen aan qua materiaal en voorbereiding. Ik wil niet ingaan op de details, maar het ziet er veelbelovend uit.”

Meer lezen?

Thymen Arensman: opzoek naar de balans

Mathieu van der Poel: ‘Ik voel me toch ook oud worden‘