Word abonnee

Column

Blog Edwin Struis: Tussen Marseille en São Paulo, via Ipanema

door: Redactie Helden
9 juli 2014

Na een culinaire tip van – uiteraard – Sierd de Vos vond ik mezelf onlangs terug in restaurant Garota de Ipanema.

Op de weg erheen vroeg ik me nog af waar dat Garota voor stond, anders dan voor de Ipanema. Hield het uiteindelijk op wortel, maar toen ik de zaak eenmaal betrad, wist ik het gelijk. Aan de muren hing de ingelijste songtekst van het wereldberoemde nummer The Girl from Ipanema. Wij kennen die vooral in de Engelse versie uit 1962 van Astrud Gilberto, maar de oorspronkelijke Portugese tekst kwam van de hand van Vinicius de Moraes waarnaar de straat waarin het restaurant nu staat is vernoemd. Componist Antonio Carlos Jobim was verantwoordelijk voor de muziek.  

Beide vrienden zaten geregeld op het terras van bar Veloso, op de plek waar nu het restaurant gevestigd is. Een meisje die ze daar geregeld zagen langskomen, Heloisa Eneida Menezes Pais Pinto, inspireerde het duo tot het schrijven van de wereldhit die door veel andere artiesten werd omarmd onder wie Frank Sinatra en Amy Winehouse.

Want het was toch echt Diego Armando Maradona die z’n warming-up act uit München (u weet wel, Live is Life) nog eens dunnetjes overdeed

Deze avond valt het aantal garota’s mee, ze worden overstemd door voetbalsupporters vanuit de hele wereld. Het gegrilde vlees is van hoge kwaliteit, de caipirinha’s glijden soepel langs de huig, de sfeer is prima. En wordt zelfs niet bedorven door een Argentijn die bij ons in de buurt komt zitten. We dagen hem een beetje uit door te zeggen dat een finaleplaats voor Oranje in kannen en kruiken is met een eenpersoonsteam als tegenstander, maar hij verblikt of verbloost niet. 'No stress,' is het enige dat hij zegt voor hij weer verder gaat met kauwen op de grote lappen vlees. Het vertrouwen in Lionel Messi is onmetelijk groot, daar waar wij Arjen Robben in staat achten om in z’n eentje voor meer paniek te zorgen in de Argentijnse defensie dan het hele Belgische team bij elkaar.

Ik put ook moed uit het verleden. Met name uit die ontmoeting uit 1998, de kwartfinale van het WK in Frankrijk. Van sommige wedstrijden staat je na negentig minuten alleen de uitslag nog bij, die editie van toen staat in m’n geheugen gegrift om meerdere redenen. Want stond daar op de ochtend van die 4e juli bij het zwembad van ons hotel in Marseille nu echt een dikkig wereldberoemd mannetje een balletje hoog te houden aan de rand van het water? ‘Je moet nu naar het zwembad komen,’ had collega Mark van den Heuvel ge-sms’t. In die tijd kon je met mobiele telefoons enkel nog bellen en berichtjes sturen, anders had hij er zeker een foto bij gezet. Want het was toch echt Diego Armando Maradona die z’n warming-up act uit München (u weet wel, Live is Life) nog eens dunnetjes overdeed. Pluisje was goedgehumeurd, poseerde met een Sportweek in handen voor onze fotograaf René Bouwman en zette met een zwierig gebaar een handtekening op onze tickets voor de wedstrijd.

Maradona, handtekening, Stade Vélodrome, Bergkamp, 2-1, nederlaag Duitsland (in die tijd vond je dat nog leuk), het was een en al gelukzaligheid

Een wedstrijd die later met gouden sierletters in de annalen van de Oranje-historie werd bijgeschreven. Van begin tot eind zinderde Nederland-Argentinië van de spanning. Twee goals, twee rode kaarten, vanaf minuut 1 tot 89 zat ik op het puntje van de stoel. Tot aan die dieptepass van Frank de Boer en die wereldgoal van Dennis Bergkamp. Toen vloog ik spontaan m’n zetel uit en slaakte een diepe, rauwe, extatische kreet die m’n hemelse gevoel prima samenvatte.

Not done op een perstribune, ik wist het, maar dat kon me toen niet veel schelen. Dennis Bergkamp, de man die 89 minuten lang geen moment in de wedstrijd zat en van wie ik het onbegrijpelijk vond dat hij niet gewisseld werd, scoorde een van z’n mooiste goals ooit. Toen we op de weg terug naar ons basiskamp in Menton op de radio hoorden dat Duitsland met 3-0 vernederd was door Kroatië kon onze dag al helemaal niet meer stuk. Maradona, handtekening, Stade Vélodrome, Bergkamp, 2-1, nederlaag Duitsland (in die tijd vond je dat nog leuk), het was een en al gelukzaligheid. Wat zou ik die dag deze woensdag in São Paulo graag herbeleven. Dan richt ik me vanaf donderdag wel weer op de Girls from Ipanema.

Delen: