Word abonnee

Column

Column Diana Kuip: Liefdesverdriet

door: Redactie Helden
15 oktober 2015

De dag na de uitschakeling van Oranje voelt als liefdesverdriet. Dat je 's ochtends wakker wordt en dat alles nog even oké lijkt, maar dat je dan ineens denkt; fack. Het is voorbij.

Je wilt nog niet nadenken dus met verstand op nul ga je douchen en trek je je kleren aan. Je bent moe, want echt lekker geslapen heb je natuurlijk niet. Zin in eten heb je ook niet, dus je slaat je ontbijt over. Traag fiets je naar je werk. 

Daar aangekomen zet je een dapper gezicht op. “Hallo!” Maar natuurlijk gaat het er daar ook over. Mensen willen het er met jou over hebben. Hoe gaat het met je? Ze hebben ook meningen. Maar jij bent nog helemaal niet toe aan meningen of aan analyses. Waar lag het nou aan, wil je Franse collega weten. Weet jij veel. Je perst er een glimlach uit en faket aan het werk te moeten.

De avond begon nog gezellig maar al snel sloeg het om

Maar je laptop brengt geen afleiding. De krant niet, je Twitter-timeline en je Facebookpagina niet. Integendeel. Alles lijkt daarover te gaan. Net als ieder liedje op de radio, ieder filmpje, ieder artikel. Ga eens weg allemaal.

Koffie dan maar. Maar juist als je even de rust opzoekt, speelt de film van gisteravond zich af. Die aanloop ernaartoe. Natuurlijk had je het achteraf kunnen zien aankomen. Natuurlijk ging het al heel lang niet goed. Maar je wilde het niet zien. Je had hoop. Want er waren zulke mooie tijden geweest. Wie weet was er een revival mogelijk? Dat wist je uit het verleden, dat dat kon. En zo leek het ook even te gaan. De avond begon nog gezellig maar al snel sloeg het om. Het liep niet, jullie snapten elkaar niet. Onmacht was er. Onbegrip. Het werd erger en erger. Tot jullie niet meer terug konden.  

Nu pas besef je hoe bijzonder die zomer eigenlijk was

Potverdomme.

Je had je iets totaal anders voorgesteld. Anderhalf jaar geleden was alles tenslotte zo anders. Wat was dat een prachtige zomer. Nu pas besef je hoe bijzonder die zomer eigenlijk was. Dat is altijd zo hè? Pas als je het kwijt bent realiseer je je de echte waarde. Wat gaat de komende zomer pijn doen. Dan komt pas echt de realitycheck.

Geïrriteerd raak je nu. Al die loze beloften passeren de revue. Wat een hoop gelul eigenlijk. En er zijn ook een hoop medeschuldigen wat jou betreft. Die, en die en die. Die wil je nooit meer zien!

Nu ben je echt boos. Je voelt je bedonderd. Zelf ben je altijd zo trouw geweest. Maar waarvoor eigenlijk? Je wilt een statement maken. Je kunt het tenslotte prima in je eentje. Dat wil je laten zien. Nee trouwens, in je eentje? Er moet een ander komen. Je wilt wraak. Een affaire. Eentje die niemand ziet aankomen. Eentje die pijn doet. Eentje die schade aanricht. 

Ineens weet je het.

Komende zomer ben  je voor Duitsland.

(wordt waarschijnlijk vervolgd)

Delen: