Sjinkie Knegt: uit de kunst

Sjinkie Knegt behoort al jaren tot de wereldtop in het shorttrack. Begin dit jaar pakte hij bij het WK in Ahoy twee keer goud. De komende maanden staat alles in het teken van de Spelen van Pyeongchang. Maar eerst een bezoekje aan het Rijksmuseum.

“Het zijn hectische dagen,” zegt Sjinkie Knegt als we bij de informatiebalie van het Rijksmuseum staan te wachten op rondleider Toon Berghahn. De Fries is net teruggekomen van twee weken trainingskamp in het Zuid-Franse Font-Romeu. “Ik ben nu een paar dagen thuis en dan vertrek ik alweer voor vijf dagen naar Corsica. Het is onwijs druk, maar ik heb het er graag voor over. Bij de Spelen moet ik in absolute topvorm zijn. Het is belangrijk om in de zomer een goede basis te leggen.”

Tekst gaat verder onder de foto

Toon begeleidt Sjinkie langs de vele schilderijen en kunstwerken die er te zien zijn. Bij het grootste schilderij van het museum blijven de twee even staan. Op het doek, dat ruim vijf meter hoog en acht meter breed is, is de Slag bij Waterloo afgebeeld. Sjinkie luistert aandachtig naar wat Toon allemaal te vertellen heeft over de bloedige veldslag die is te zien op het kunstwerk van Jan Willem Pieneman uit 1824. “Ik ben eigenlijk helemaal geen kunstliefhebber, maar ik vind het allemaal erg interessant,” zegt hij enthousiast. “Enkele jaren geleden ben ik al eens in het Rijksmuseum geweest. Ook toen heb ik dit schilderij gezien, maar als iemand er wat over vertelt, maakt dat het allemaal een stuk leuker.”

Gekkenhuis
Als de twee in een zaal komen met daarin veel gouden voorwerpen, verschijnt er een grote glimlach op het gezicht van de 27-jarige short- tracker. “Die kleur komt mij bekend voor.” Al snel gaat het gesprek over het afgelopen WK. Begin dit jaar pakte Sjinkie in Rotterdam Ahoy als eer- ste Nederlandse shorttracker ooit een gouden WK-medaille op een individuele afstand, namelijk de 500 meter. Ook met de relayploeg ver- overde hij op spectaculaire wijze een gouden plak. “Het WK in eigen land was geweldig. Ik krijg nog altijd kippenvel als ik eraan terugdenk. Drie dagen achter elkaar was het één groot gekkenhuis. Achtduizend mensen die compleet uit hun dak gingen. Zoiets maak je niet vaak mee.” Sjinkie vervolgt: “Een gouden medaille op de 500 meter had ik totaal niet verwacht. Dat is niet bepaald mijn favoriete afstand. Helaas eindigde ik door een tegenvallende 1000 meter als tweede in het algemeen klassement. Toch zorgde de gouden medaille met de relayploeg voor een mooie afsluiter van een fantastisch georgani- seerd toernooi. Ik denk dat we met onze prestaties het shorttrack weer wat populairder hebben gemaakt in Nederland. Als het aan mij ligt, wordt er vaker een toernooi in ons land georganiseerd.”

Boegbeeld
In 2015 werd de Nederlander zowel Europees als wereldkampioen. Ook werd hij dat jaar verkozen tot Sportman van het Jaar. Op de vraag wat hem nou zo goed maakt, is hij duidelijk. “Het feit dat ik in een split second kan versnellen en erg goed om kan gaan met teleurstellingen. Bij het short- track kom je vaak meerdere keren per dag in actie. Als je na een slechte race in een negatieve spiraal terechtkomt, gaat dat ten koste van je volgende rit. Ik kan als geen ander de knop omzetten.”
De laatste jaren is Sjinkie uitgegroeid tot het boegbeeld van het Nederlandse shorttrack. “Of ik erg ben veranderd? Zeker. Vroeger had ik veel impulsieve acties, zowel tijdens het schaatsen als daarbuiten. Tegenwoordig ben ik veel rustiger en bedachtzamer. Dat komt mijn prestaties alleen maar ten goede.”

Sjinkie kwam door zijn impulsieve gedrag een aantal keer negatief in het nieuws. Zo werd hij in 2015 even wereldnieuws toen hij bij het EK in Dresden met twee middelvingers over de streep kwam en een trappende beweging maakte in de richting van zijn Russische concurrent Viktor Ahn. Het kostte hem zelfs zijn bronzen medaille. Ook trapte hij ooit bij het NK woedend een deur in, omdat hij het niet eens was met de beslissing van de scheidsrechter. Het leverde hem de bijnaam Kung-Fu Knegt op. “Dat zijn dingen die ik niet had moeten doen, dat besef ik maar al te goed. Sport is emotie en zulke dingen gebeuren af en toe. Voor mij is het een gesloten boek. Tegenwoordig heb ik mezelf beter onder controle.”

Tekst gaat verder onder de foto

Vaderschap
Sjinkie werd begin mei voor de tweede keer vader. Na in 2015 een dochter, Myrthe, te hebben gekregen, beviel zijn vriendin Fenna van der Wal dit keer van een zoon, genaamd Melle. Of het vaderschap een rol heeft gespeeld in zijn veranderde karakter? “Dat vind ik heel lastig om te zeggen. Mijn ploeggenoten zeggen weleens dat ik volwassener ben geworden sinds ik vader ben. Met mijn 27 jaar ben ik zeker nog geen oude man, maar ik ben wel een van de oudsten in de ploeg. Volgens de jonkies gedraag ik me af en toe als een soort vader als ik ze te veel in de gaten houd, dan zeggen ze: ‘Hé, daar heb je Sjinkie de vader weer.’ Dat vind ik wel grappig.”
Ook de komende maanden is Sjinkie weer vaak weg van huis. Zo staat er nog een aantal trainingskampen op het programma. “Op het moment dat ik aan kinderen begon, wist ik dat ik niet veel thuis zou zijn. Het hoort bij het leven van een topsporter. Voor mijn vriendin zal het niet altijd even gemakkelijk zijn. Als ik in het buitenland zit, moet zij thuis alles alleen doen. Gelukkig wonen mijn ouders dichtbij. Zij springen bij als het nodig is, dat is erg prettig.”

Pyeongchang
Toon neemt Sjinkie mee naar een andere afdeling van het museum. In een van de zalen staat namelijk een grote collectie Aziatische kunst. In totaal bevat het Rijksmuseum ruim
achtduizend voorwerpen uit Azië. Laat dat nou net het continent zijn waar shorttrack immens populair is. Ook vinden daar begin volgend jaar de Olympische Spelen plaats. De komende maanden staat voor Sjinkie alles in het teken van dat toernooi. “Drie jaar geleden, in Sochi, was ik blij met mijn bronzen medaille op de 1000 meter. In Pyeongchang hoop ik het nog beter te doen. De laatste jaren heb ik enorme stappen gemaakt. Gezien mijn resultaten moet ik wederom mee kunnen doen om de medailles. “Of ik alleen genoegen neem met een gouden medaille? Ik ben een winnaar, dus ga ik voor het hoogst haalbare. Een gouden plak op de Olympische Spelen is iets wat nog ontbreekt op mijn palmares. Het zou geweldig zijn om ook de eerste Nederlandse shorttracker met een gouden olympische medaille te worden, maar als ik vier keer zilver haal, zal je mij niet horen klagen, hoor!”