Jetze Plat: ‘Het plaatje is nu compleet’

Rode lopers zijn voor Jetze Plat tegenwoordig bekend terrein. “Ik had altijd een simpel pak, maar dat paste eigenlijk niet goed. Ik zei tegen mezelf: als ik ooit word genomineerd voor het Sportgala, dan laat ik een mooi pak op maat maken. In 2016 was dat het geval. Sindsdien moet m’n pak geregeld naar de stomerij, ze kennen me daar onderhand wel.”

Eind februari werd Jetze verwacht in Monaco, waar hij kans maakte op de prestigieuze Laureus Award, zeg maar de Oscar op sportgebied. Hij was, net als Bibian Mentel, genomineerd in de categorie gehandicapte sporter van het jaar. Wereldwijd welteverstaan. “Zo vet! Die nominatie was voor mij het toetje van een geweldig sportjaar 2017. Alles was super-de-luxe geregeld.

Mijn zusje, die ik had gevraagd met me mee te gaan, en ik vlogen businessclass. Schitterend om grootheden als Fabian Cancellara en Roger Federer te spreken. Ik ben niet zo van op de foto gaan met bekende mensen, maar met Cancellara wilde ik dat wel graag. Federer kwam ik bij het ontbijt tegen, ben ik ook nog mee op de foto gegaan. Dat móést, hij is gewoon een held. Twee dagen lang maakte ik deel uit van de jetset, ja.”

Waar Federer werd gekozen als mondiaal sportman van het jaar, Serena Williams die eer kreeg bij de vrouwen, was het de Zwitser Marcel Hug die de prijs voor de neus van Jetze wegkaapte.

Tekst gaat verder onder de foto

Het leven van Jetze heeft de afgelopen jaren een vlucht genomen. Dat begon bij de Paralympische Spelen in Rio, waar hij goud won op de triatlon en brons pakte bij het handbiken. “Net als Jorien ter Mors op de afgelopen Winterspelen won ik ook goud en brons in twee verschillende sporten. Ik was destijds nog niet goed genoeg voor goud als handbiker, maar sinds Rio heb ik weer een stap gezet. Ik win bijna alles, als triatleet én handbiker. In 2017 won ik negentien van de 22 wedstrijden waaraan ik meedeed. Alles waar ik zo lang voor heb gewerkt, lukte in een jaar tijd.”

Jetze pakte twee wereldtitels op de handbike, was ’s werelds beste op de paralympische triatlon en eind oktober won hij ook de Iron Man, de legendarische triatlon op Hawaï, in een recordtijd voor paralympische sporters. Na 3,86 kilometer zwemmen, 180,2 kilometer handbiken en 42,195 kilometer wheelen in 8 uur, 41 minuten en 47 seconden liet hij zich languit op het asfalt vallen. Van alle 2200 deelnemers, valide en mindervalide, kwam hij als 26ste over de streep.

“Zo mooi om het tegen valide professionals als Jan Frodeno op te nemen, al is het niet helemaal te vergelijken. Zij fietsen, ik zit op de handbike en waar zij afsluiten met hardlopen, doe ik dat al wheelend. Mijn prestatie leeft, merk ik. De Iron Man ging boven verwachting goed, maar die is nu van mijn bucketlist. Daar ga ik me voorlopig niet meer aan branden, het is niet te combineren met het handbiken en de gewone paralympische triatlon van 750 meter zwemmen, 20 kilometer handbiken en 5 kilometer wheelen.”

Wereldtitels, Europees goud, winst in de Iron Man, gekozen als paralympisch sportman van het jaar; het kan niet op. “Winnen went nog niet, hoor. Ik sta ook nog niet zo lang aan de top als een Roger Federer. Met zo’n grootheid ga ik me ook niet vergelijken, maar ik heb de standaard wel hoog gelegd in mijn sporten. Fysiek was ik altijd al heel goed, maar ik ben nu mentaal ook verder en heb meer ervaring. Het plaatje is nu compleet.”

Jetze heeft een goed begeleidingsteam om zich heen, traint niet alleen knetterhard, maar is ook voortdurend bezig met innovaties. Niet alleen op trainingsgebied, maar ook wat betreft zijn materiaal. “Mijn hele leven draait om de sport. Tot ’s avonds laat zit ik nog achter de laptop om dingen uit te zoeken en te regelen. Of ik maniakaal bezig ben? Nou, ik heb niemand om echt rekening mee te hoeven houden.

Toch heb ik een goeie balans gevonden, eerder was ik juist een beetje te veel gefocust. Ik was bijna tot het autistische toe met mijn sport bezig. Ook daarin heb ik m’n weg gevonden, ik weet nu wat goed voor me is. Ik neem de tijd om af en toe te ontspannen en te genieten van de dingen die ik meemaak. Maar dat heb ik wel moeten leren.”

Tijdens de zwangerschap wisten Hans en Maria Plat niet dat hun derde kindje met een handicap ter wereld zou komen. Jetze lag in een stuit, werd met een keizersnee gehaald. Eenmaal uit de buik bleek dat er iets mis was. Hij had een verkort linker bovenbeen, waarvan bovendien de kniebanden ontbraken en zijn rechteronderbeen zat vast aan zijn romp met een soort van heupstructuur. Jetze zag menig ziekenhuis van binnen, er waren operaties nodig en de medici vonden hem een bezienswaardigheid. Elke keer werden er foto’s gemaakt in het ziekenhuis, studenten eromheen.

En dan was er nog het probleem met zijn rechtervoet die in een spitse stand stond wat het bijna onmogelijk maakte een passende prothese te ontwikkelen. Het was beter de voet te amputeren, maar vader en moeder Plat wilden dat hij dat besluit zelf kon nemen op zijn achttiende. In 2008 liet Jetze de voet amputeren, die zat alleen maar in de weg tijdens het sporten.

‘De eerste die ik bel als ik over de finish kom, is m’n moeder. Ja, er komt een moment dat we verder moeten zonder haar…’

Helden Magazine 41

Het eerste gedeelte van het verhaal van Jetze Plat komt voort uit Helden Magazine 41 waar Wesley Sneijder de cover siert. Sneijder is niet langer international. In een exclusief interview doet hij zijn verhaal vanuit Qatar. ‘’Ik ben nog hetzelfde straatschoffie’’.

Verder in de 41ste editie van Helden, voetbaltrainer Phillip Cocu over zijn indrukwekkende carrière, wielrenner Laurens ten Dam over de Giro en Tom Dumoulin, voetbalster Jackie Groenen over haar studie en nog meer, de zusjes Smulders over de wereldtop van de BMX, voetballer Kevin de Bruyne, koning van de marathon Eliud Kipchoge, voetballer Lasse Schöne, oud-wielrenner Johan van der Velde, oud-tenniser Raemon Sluiter, de paravolleyballers over hun droom de paralympische Spelen in Tokio en oud-voetballer Khalid Boulahrouz ontmoet Barbara Barend en spreekt over hun innige band, ons land en het Marokkaanse WK-elftal.