Suzanne Schulting: ‘Het goud heeft me rust gebracht’

Suzanne Schulting (21) veroverde de harten van heel Nederland toen ze in februari verrassend het eerste Nederlandse olympische shorttrackgoud won. Haar leven stond in één klap op z’n kop. We blikken met onze Heldin van het jaar terug op een roerig jaar.

“Dat mijn leven dit jaar is veranderd, is duidelijk. Het toernooi eindigde fantastisch voor mij, met het eerste shorttrackgoud voor Nederland. Maar dat die eerste week zo dramatisch zou verlopen, had ik niet verwacht.

JEUK

Aan de voorbereiding lag het niet. Die was niet anders dan voor andere grote toernooien. Toen we aankwamen in het olympisch dorp was ik ook niet meteen overdonderd door alle drukte en de grootsheid. We hadden nog een week tot de wedstrijden begonnen. Van zenuwen had ik geen last.

Aan kleine kamertjes waren we ook wel gewend, dus ik was tevreden met de plek waar we verbleven. We sliepen met de vijf meiden uit ons team in een appartement. Ik sliep met Yara van Kerkhof op een kamer. Dat deden we al het hele jaar, dat voelde goed. Die eerste week bestond uit routinewerk: trainen, fietsen, besprekingen, eten. De trainingen gingen prima.

Toen ik op de eerste wedstrijddag viel op de 500 meter riep iedereen: ‘Dit komt niet goed met Suzanne, hoor!’ Maar zelf was ik er eigenlijk best rustig onder. Ik had het hele jaar nog niet laten zien dat ik goed was op de 500 meter, en de afgelopen twee jaar ook niet. De druk om te presteren op die afstand voelde ik niet. Ik baalde natuurlijk wel, maar dacht ook: oké, we moeten door. Ik had nog twee afstanden en de relay te gaan.

Tekst gaat verder onder de foto

Op diezelfde dag reden we met de meiden de aflossing. We werden in de halve finale uitgeschakeld en daar waren we kapot van. Gelukkig konden we de knop snel omzetten en ons richten op de B-finale.

De anderen moesten een paar dagen later alweer in actie komen, maar ik pas een week later. Dat vond ik heel vervelend. Iedereen was bezig met de wedstrijdvoorbereiding behalve ik. Ik voelde me een vreemde eend en langzaam begon ik me minder goed te voelen. Ik wist ook niet hoe ik me moest gedragen. In de eerste week was ik de hele tijd heel hyper, maar ik kakte op een gegeven moment een beetje in.

‘Ik zat in Pyeongchang onder het eczeem van de stress. Op mijn armen, mijn rug… en daardoor sliep ik ook heel slecht’

Moest ik nou heel rustig zijn of juist druk? Ik was mezelf een beetje kwijt, zat niet lekker in m’n vel. Ik had veel behoefte aan tijd voor mezelf, maar die kon ik niet vinden want ik zat constant met die andere meiden in het appartement. Die meiden kregen een beetje het gevoel dat het aan hen lag, maar het lag aan mezelf. Ik zat onder het eczeem van de stress en daardoor sliep ik heel slecht.

Op mijn armen, mijn rug… het jeukte als een gek en ik wist niet wat ik eraan moest doen. Ik stond zelfs een keer ‘s nachts om vier uur voor de kamerdeur van de arts omdat ik zo moe was, ik wilde zo graag slapen, maar het niet lukte vanwege de jeuk. Zij gaf me dan een kopje thee. Aan mijn lijf merkte ik niet dat ik moe was, op adrenaline ging ik door. Ik had wel het geluk dat ik telkens pas ‘s avonds hoefde te rijden en in de dag kon groeien. Maar als je moe bent, ben je ook sneller geprikkeld. Dat hielp dus niet mee.

TOCH BRONS

Tijdens een training op het ijs kwam het eruit. Jorien ter Mors had haarfijn in de gaten dat ik me niet prettig voelde. Ze vroeg: ‘Hoe gaat het met je?’ Ze zei dat als er iets aan de hand was, ik dat altijd tegen mijn teamgenoten kon zeggen. Ik brak.

Eenmaal terug van de training heb ik tegen de meiden gezegd dat het niet aan hen lag, maar dat ik het even niet meer wist. Daar reageerden ze heel lief op. Het luchtte enorm op.
Voor de 1500 meter voelde ik me beter. Ook op het ijs ging het beter. Maar ik liet nog steeds niet zien wat ik kon. Ik haalde de finale niet.

Pas toen we ons met het team gingen voorbereiden op de B-finale van de relay kwam het omslagpunt. Bij de relay heb ik sowieso een ander gevoel dan bij een individuele afstand.

Helden Magazine 44

Het eerste gedeelte van het verhaal van Suzanne Schulting komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille.

Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, tennisster Kiki Bertens, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, voetballer Davy Klaassen, Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko, en Frenkie de Jong en vriendin Mikky ontmoeten Wendy Rommedahl.

Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Het bericht Suzanne Schulting: ‘Het goud heeft me rust gebracht’ verscheen eerst op Helden.