Kiki Bertens: ‘Met mij weet je het nooit, hè’

Kiki Bertens begon het jaar als nummer 31 van de wereld en vond zichzelf eind 2018 na drie toernooioverwinningen en een kwartfinaleplaats op Wimbledon terug op plek 9. Ze is pas de vierde Nederlandse tennisster die de top tien bereikte. Als toetje mocht ze meedoen aan de WTA Finals. En dan te bedenken dat ze een jaar terug nog dacht aan stoppen.

Heb je een cadeautje voor jezelf gekocht na dit topjaar?
“Ik heb een mooi horloge besteld en tijdens m’n vakantie ga ik even lekker uitpakken. Verder hoef ik niets te hebben, hoor. Ik ben happy, voel me goed, wat wil ik nog meer?”

Kun je al een beetje bevatten wat er allemaal is gebeurd?
“Tijd om ergens bij stil te staan is er bijna niet. Ik was begin oktober heel even in Nederland toen mijn vader me vertelde dat het zeker was dat ik in de top tien zou komen. Echt een mijlpaal. Maar op dat moment had ik net voor het eerst mijn neefje Siem, het zoontje van m’n zus Joyce, in m’n armen.

Siem werd geboren in september, toen ik in Seoul was en daar het toernooi won. De bedoeling was dat de bevalling een week eerder zou zijn, in de week dat ik ook in Nederland was. Daar dacht Siem anders over. Toen ik hem vast had, dacht ik even aan helemaal niets anders dan dat lieve mannetje. Daarna was het: spullen pakken in de wetenschap dat ik tot eind november weer weg zou zijn. Ik krijg niet de tijd om te verwerken wat er allemaal in m’n leven gebeurt. Het is als een trein die maar voort blijft razen.”

Tekst gaat verder onder de foto

Je won in 2018 drie toernooien, stond in de kwartfinale op Wimbledon, haalde de top tien, mocht meedoen aan de WTA Finals en kreeg de award voor Most Improved Player. En dan te bedenken dat je een jaar geleden dacht aan stoppen.
“De tweede helft van 2017 was fysiek en mentaal zo zwaar. Mijn lichaam was op van het vele spelen, van goed trainen kwam niets meer terecht. En die voortdurende stress van het moeten presteren werd me te veel. Ik was alleen nog maar bezig met die spanning en het verwerken van de pijn van nederlagen.

Een overwinning bracht even opluchting, maar snel daarna dacht ik weer: morgen móét ik weer. Tennis voelde echt als een verplichting. Het roer moest om, want als ik op dezelfde voet verder ging, zou ik er in elk geval niet gelukkig van worden. Als het niet op een andere manier kon, dan kon ik beter stoppen. Tijdens mijn vakantie, vorig jaar november, wist ik zeker: als ik zo door moet als het afgelopen jaar, dan hoeft het voor mij niet meer.”

Dacht je aan huisjeboompjebeestje met je vriend Remko de Rijke?
“Ja, daar dacht ik ook aan. Ik zou het geweldig vinden om ooit mama te zijn. Een beetje jaloers op m’n zus ben ik wel, hoor. Maar ik realiseerde me tijdens die vakantie eind vorig jaar dat ik eerst nog voor het tennis wilde gaan. Ik ben nog jong genoeg, pas 26, met kinderen krijgen wacht ik toch nog maar even.”

STRUGGLE

Was die mentale dip van eind 2017 ook nog de erfenis van die halve finale op Roland Garros in 2016, waardoor ineens iedereen wist wie je was?
“Dat heeft er zeker mee te maken gehad. Er kwam ineens zoveel op me af. Ik reageerde vrij heftig op al die aandacht, ben daar nooit zo van geweest. Het is heel leuk als het goed gaat, hoor. Maar ik had ook het gevoel dat iedereen op me lette door mijn prestatie op Roland Garros. Ik had in 2017 het gevoel dat ik per se weer de halve finale van een Grand Slam-toernooi moest halen. Ik was bezig met het proberen waar te maken van verwachtingen, het bezorgde me veel stress.”

Het klinkt alsof je tegen een tennis burnout aan zat.
“Misschien was dat ergens ook wel het geval. Ik zag gewoon niet meer hoe ik plezier en presteren op de baan kon combineren. Het zat zo in m’n systeem om maar door te blijven gaan. Ondertussen luisterde ik niet naar m’n lichaam en gevoel. Het was telkens: mezelf weer bij elkaar rapen en die baan op.”

Jouw coach Raemon Sluiter stelde zelfs zijn positie ter discussie.
“De laatste maanden van 2017 kwamen de frustraties bij ons allebei er steeds meer uit. Ruzies wil ik het niet noemen, maar het zat niet lekker. Voor Raemon was het ook moeilijk dat we in die periode wekenlang niet meer normaal konden trainen. We waren gewoon niet op de goede manier bezig. Raemon zag dat, maar hij kon dat toen niet veranderen. Heel frustrerend voor hem, dat snap ik. Ik werd steeds negatiever in m’n gedachten.

Na een nederlaag dacht ik: ik ben al weken van huis, wat doe ik hier nog? We maakten het seizoen af, maar het was een struggle. Raemon zei na het laatste toernooi: ‘We gaan nu allebei op vakantie en bedenk maar wat je daarna wil. Wil je door? Zo ja, op welke manier?’ Raemon heeft tijdens zijn vakantie ook goed nagedacht over wat hij wilde. Als ik na onze vakanties niet aan had gegeven dat ik dingen anders wilde, dan had Raemon het denk ik voor gezien gehouden. We konden niet op dezelfde voet verder.”

Wat is er veranderd aan jullie samenwerking?
“Het belangrijkste is dat we het nu veel meer doen op de manier waarop ik het wil invullen. Raemon heeft altijd al gezegd: ‘Jij moet de keuzes maken, niet ik.’ Maar ik was altijd alleen maar gewend geweest om te luisteren naar wat anderen mij opdroegen. Ik probeerde me op dat vlak te ontwikkelen, maar vond het heel lastig om uit te spreken wat ik wilde. Eind vorig seizoen realiseerde ik me ineens: nu moet ik echt het heft in eigen handen gaan nemen.

Voor Raemon is het heel erg fijn dat ik dat eindelijk inzag. Ik koos er in vergelijking met vorig jaar bijvoorbeeld voor om meer rust in te lassen. Na mijn kwartfinale op Wimbledon dacht Raemon: we gaan lekker door, Kiki is in vorm en we gaan op gravel in Gstaad spelen. Mijn lichaam zei op dat moment: stop, ik moet bijkomen. Toen ik dat zei, was Raemon alleen maar blij.”

Helden Magazine 44

Het eerste gedeelte van het verhaal van Kiki Bertens komt voort uit Helden Magazine 44 waar Kjeld Nuis de cover siert. Nuis is de Held van het Jaar geworden. De tweevoudig olympisch kampioen kent ook de andere kant van de medaille.

Verder in de 44ste editie van Helden, Tom Dumoulin over zijn successen, de Tour en de Giro, Virgil van Dijk de aanvoerder van het vernieuwde Oranje en Liverpool, schorttrackster Suzanne Schulting, de winnaar van de Ronde van Vlaanderen Niki Terpstra, handbalster Yvette Broch, schaatser Sven Kramer, de successen van de Nederlandse sportvrouwen, zwemmer Nyls Korstanje, bokser Peter Müllenberg, voetballer Davy Klaassen, Raymond van Barneveld ging in gesprek met Victoria Koblenko, en Frenkie de Jong en vriendin Mikky ontmoeten Wendy Rommedahl.

Krijg jij geen genoeg van alle inspirerende sportverhalen? Kies het abonnement dat bij jou past én wordt abonnee. Zo ontvang je telkens de nieuwste edities op je deurmat, voordat het sportblad in de supermarkten te vinden is. Wil je een Helden Magazine cadeau doen? Het is ook mogelijk om een abonnement cadeau te doen, deze abonnementen lopen automatisch af. Daarnaast zijn de recentste exemplaren ook gemakkelijk te bestellen via onze webshop.

Het bericht Kiki Bertens: ‘Met mij weet je het nooit, hè’ verscheen eerst op Helden.