Gabriëlla Wammes: ‘Louter heeft me er niet onder gekregen’

De bom barstte afgelopen zomer na de bekentenis van trainer Gerrit Beltman dat hij jarenlang turnsters had mishandeld. Renske Endel (37), Suzanne Harmes (35), Verona van de Leur (35) en Gabriëlla Wammes (35) hadden tien jaar geleden al het lef om hun nek uit te steken en in Helden te vertellen over de misdragingen van Beltman en zijn collega Frank Louter die bij hen diepe sporen hadden nagelaten. We zochten de turnsters die in 2001 en 2002 werden gekozen als Sportploeg van het Jaar wederom op.

“Ik ben vaak uitgescholden. Of ik kreeg een ‘corrigerende tik’,” vertelde Gabriëlla Wammes tien jaar geleden in Helden. Thuis liet ze niet veel los over wat er gebeurde in de turnzaal bij Pro Patria. Moeder Francisca kreeg een keer te horen dat haar dochter een klap had gehad van Frank Louter en zag toen de afdruk van zijn hand op de bil van haar dochter. Ze ging meteen verhaal halen, rende kokend van woede achter de turntrainer aan door de zaal.

Toen ze in de puberteit kwam, openbaarden zich ook nog eetproblemen. “Ik had meer aanleg om zwaarder te worden dan andere meiden. Ik was er voortdurend mee bezig. Zeker toen er ook nog werd gezegd dat ik een ‘dikke koe’ was. Die eetproblemen ontstonden in de periode dat ik steeds meer last kreeg van mijn rug, vanaf 2001. Ik kon minder hard trainen en kwam dus aan. Dat kreeg ik te horen. Frank gaf me eind 2003 een deadline: ik had een maand de tijd om op mijn gewicht van 2001 te komen. Kwam ik niet op dat streefgewicht, dan kon ik vertrekken.

Om dat gewicht te halen ging ik dus rare dingen doen, alles met het doel om me licht en leeg te voelen. Ik had mezelf zo gebrainwasht. Dat streefgewicht haalde ik net niet. Ik zei tegen Frank: nou, dan ga ik maar. Het was een dreigement geweest, want hij liet me niet gaan.”

Gabriëlla moest in 2004, op haar achttiende, stoppen als gevolg van een aangeboren afwijking in haar onderrug. De fysieke en mentale terreur ten spijt, ze miste na het stoppen de houvast in het leven dat het turnen haar bood. “Ineens stond ik er alleen voor, ik wist me geen raad. Alles om me heen viel weg. Op mijn twintigste raakte ik in verwachting van mijn zoon Dayron. Niet gepland, wel gewild. Ik was zo op zoek.”

Gabriëlla ging turnles geven, deed in 2009 voor de grap mee aan een wedstrijd voor 23-plussers. Het ging goed en ze had meteen de smaak weer te pakken. Ze klopte aan bij… Frank Louter. Uit zichzelf. Niet veel later stopte ze opnieuw, Gabriëlla moest werken om de kosten voor haar en haar zoon te kunnen betalen. In 2010 zocht ze hulp bij een psychiater en sloot tien jaar terug haar verhaal af met: “Ik worstel nog steeds.”

‘Van Oers’ staat er van boven naar beneden op het raam naast de voordeur van het hoekhuis in de Goudse nieuwbouwwijk. Gabriëlla gaat sinds 2014 door het leven als Gabriëlla van Oers. Aan de muur van de woonkamer hangen boven de bank twee grote portretten van zoon Dayron van inmiddels veertien en dochter Djenova van vier. Echtgenoot Richard is ook thuis. Dayron is aan het homeschoolen, Djenova is op school. “Toen ik tien jaar geleden mijn verhaal deed, had ik een zware depressie,” zegt Gabriëlla. “Ik huilde heel veel in die tijd, at bijna niet en ik zag er zo slecht uit. Ik bracht mijn zoon naar school en dook daarna zo snel mogelijk weer mijn bed in. Trok de dekens over m’n hoofd, speelde verstoppertje.

Ik had ook vaak nachtmerries, droomde geregeld dat ik op een flatgebouw stond en dat ik daar vanaf sprong. Het voelde zo levensecht. En dan schrok ik badend in het zweet wakker. Ik droomde ook vaak dat ik weg wilde rennen, maar ik kwam niet vooruit. Ik werd achtervolgd door mensen in mijn slaap, niet per se door Frank.”

‘Louter zei: Waarom heb je dat in dat blad verteld en niet tegen mij?’ Ik voelde me meteen weer dat kleine meisje’

Tot overmaat van ramp kwam in die periode een einde aan haar tijd als turn-trainster, iets wat ze een paar jaar had gedaan. Het klikte niet met de andere trainer bij GymXL in Amersfoort en Gabriëlla moest een uitkering aanvragen. “Als mijn zoon thuis was, had ik afleiding. Ik bracht hem naar karate, voetbal en zwemmen. En ik ging veel uit, dat was m’n uitlaatklep. Als m’n zoon een nachtje bij mijn ouders bleef slapen, ging ik op stap. Ik danste alles van me af.” Na de publicatie van het verhaal in Helden werd Gabriëlla samen met Suzanne Harmes uitgenodigd voor het tv-programma Knevel & Van den Brink om over haar ervaringen in de turnzaal te praten.

Tekst gaat verder onder de foto

“Ik werd geregeld aangesproken op ons verhaal. De reacties waren overwegend positief. Mensen vonden het goed dat ik het had gedurfd om m’n mond open te trekken. Mijn ouders opende het zelfs de ogen. Ze hadden nooit geweten dat het zo heftig was geweest, ook omdat ik veelal mijn mond hield over wat zich afspeelde in de turnzaal. Omdat ik wist dat als ik thuis vertelde wat er in de zaal gebeurde, mijn moeder meteen de deur uit zou rennen om Frank aan te vliegen. Mijn droom was om de Olympische Spelen van 2004 halen, ik nam alles wat Frank deed voor lief.”

Helden Magazine 56

Het eerste gedeelte van het verhaal van Gabriëlla Wammes komt voort uit Helden Magazine 56, waar bondscoach van het Nederlands elftal: Frank de Boer zich uitspreekt over het WK in Qatar, Virgil van Dijk, de kansen van ‘zijn’ Oranje, Louis van Gaal, Guus Hiddink en zijn rol als vader van drie dochters. Naast het verhaal van Wammes delen ook oud-turnsters: Renske Endel, Suzanne Harmes en Verona van de Leur nogmaals hun schokkende verhalen.