Fenna Kalma: De kunst van het scoren

Fenna Kalma (23) is een van de nieuwe gezichten van de Oranjevrouwen en scoort erop los bij FC Twente. In 2022 werd ze wereldtopscorer van het jaar en uitgeroepen tot beste speelster van de eredivisie. We nodigden Fenna uit in het Rijksmuseum voor de serie Leeuwinnen in het Rijks en stonden stil bij Boslandschap met een vrolijk gezelschap in een wagen van Meindert Hobbema.

“Meindert Hobbema kon goed het landschap en het licht vangen. Dat zie je terug in Boslandschap met een vrolijk gezelschap in de wagen, zijn bekendste schilderij,” vertelt rondleidster Rennette Kwakkenbos aan Fenna Kalma, terwijl we door de Eregalerij van het Rijksmuseum lopen. “Je ziet dat de boomtoppen zich hoog uitstrekken en de bladeren glanzen in de zon. Hobbema belichtte zijn bomen van achteren. Dat geeft het schilderij extra diepte.”

Fenna, opgegroeid in een bosrijke omgeving in Friesland, luistert geïnteresseerd: “Ik kan me wel vinden in dit schilderij. Ik kom sinds ik klein ben in de Haulsterbossen bij Haskerhorne en ken die op mijn duimpje. Liep altijd met mijn oortjes in, maar de laatste tijd heb ik juist geen muziek op. Ik luister naar de vogeltjes en speel met onze hond Nynke, een zwarte labrador. Als de zon dan ook nog schijnt, geniet ik volop.”

Tekst gaat verder onder de foto

Kunst

Jacob van Ruisdael was de leermeester van Meindert Hobbema. Wie was jouw leermeester?
“Ik heb van verschillende trainers veel geleerd, heb van iedereen wat opgestoken, maar als ik een persoon moet noemen, dan is dat Roeland ten Berge, mijn voormalig trainer bij sc Heerenveen. Hij heeft mij geleerd om van het spel te genieten.”

Je maakte in 2022 liefst 45 doelpunten, meer dan welke speelster dan ook in alle competities wereldwijd. Je laat het overkomen alsof scoren heel simpel is.
“Om een bruggetje te maken naar de plek waar we nu zijn: scoren is een kunst. Wat mensen vaak niet zien is dat je voordat je kunt scoren in die positie moet komen door specifieke loopacties. Ik denk dat dat een kunst is die je moet beheersen als spits.”

Hoe leer je dat?
“Je leert dat door het heel veel te doen, door in wedstrijden en trainingen altijd je loopacties te maken, maar het is ook voor een groot deel intuïtie. Het is dus deels aangeboren, denk ik.”

Wat maakt jou nou zo goed als spits?
“Het is belangrijk dat ik met mijn teamgenoten de juiste afstemming heb; zij moeten weten waar ik sta en ik moet weten waar zij de bal gaan geven. Dit is al mijn vierde seizoen bij FC Twente, dus die afstemming is goed. Daarnaast heb ik een enorme drive om te scoren en assists te geven. Ik ben ook redelijk lang voor een vrouw, dus ik steek er nog weleens bovenuit wat handig is bij het koppen.”

Je bent ook uitgeroepen tot beste speelster van de eredivisie vorig jaar. Wat deed die uitverkiezing met jou?
“Als je ziet hoeveel goede speelsters er in de eredivisie lopen, dan is het mooi dat juist ik werd uitgekozen. Ik ben er trots op.”

Jullie hebben dit seizoen al drie keer met 9-0 gewonnen en jij stevent af op je derde landstitel met Twente. Er wordt geroepen dat je naar het buitenland moet gaan om te laten zien hoe goed je echt bent
“Mensen vinden overal iets van. Dat snap ik ook, hoor. Natuurlijk kun je vraagtekens zetten bij drie keer met 9-0 winnen. Er zijn ook wedstrijden die moeilijker zijn en ik vind dat ik mezelf juist in die wedstrijden moet uitdagen.”

Vind je het niveauverschil in de eredivisie vrouwen te groot?
“Uitslagen als 9-0 moeten eigenlijk niet kunnen. Je kunt je vraagtekens zetten bij dat niveauverschil, uiteindelijk moeten alle teams straks mee gaan komen en professionaliseren. Vrouwenteams moeten aansluiten bij de mannentak van de club en zorgen dat de faciliteiten beter worden, dan worden de teams ook beter. Er zijn genoeg voetballende meiden, maar die moeten wel een plek hebben om zichzelf te kunnen ontwikkelen.”

Ondanks jouw ontwikkeling en goede statistieken werd jij door voormalig bondscoach Mark Parsons niet opgenomen in de EK selectie vorig jaar. Hoe groot was die teleurstelling?
“Niet zo groot, omdat ik het hele jaar al niet bij het team zat. Ik verwachtte niet dat ik erbij zou zitten. Of het ook terecht was? Het was een keuze van de trainer en daar had ik mee te dealen, of ik het er nou mee eens was of niet.”

Wim Hof

Je begon met voetballen bij VV Oudehaske. Hoe ben jij in het voetbal gerold?
“Als ik mijn ouders moet geloven, mocht ik een sport uitkiezen na het behalen van mijn zwemdiploma. Ik riep: voetbal!”

Heb jij daar altijd in jongensteams gespeeld?
“Ja, je had toen geen meisjesteam. Het was voor mij en voor hen helemaal niet raar dat ik met de jongens meedeed. Tegenstanders hadden nog weleens iets van: hé, een meisje. Maar als ze zagen dat ik leuk meedeed, hoorde je er niemand meer over. Ik heb het laatst opgezocht: ik heb in mijn tijd daar precies honderd doelpunten gemaakt.”

Op je veertiende ging je al uit huis om te spelen bij CTO, het talententeam van Amsterdam. Hoe was het om zo jong het huis al uit te gaan?
“Het was een bijzondere tijd. Ik dacht eerst: Amsterdam, dat gaan we natuurlijk niet doen. Ik had op dat moment nog nooit in een tram gezeten. Mijn ouders zeiden dat ik er best een keer kon gaan kijken. Dat heb ik gedaan en ik vond het meteen heel leuk. Ik dacht: ik kan altijd nog terug als het niet bevalt. We speelden op vrijdag, dan kwamen mijn ouders kijken, en daarna reed ik met hen terug naar Friesland. Op zondagavond vertrok ik weer naar Amsterdam. Het heeft me enorm geholpen in mijn ontwikkeling.”

Hoe betrokken zijn je broer Lion en je ouders bij jouw carrière geweest?
“Mijn ouders brachten me overal naartoe waar ik moest zijn. Als zij dat niet gedaan hadden, dan had ik hier nu niet gezeten. Zij waren er altijd en mijn moeder is er nog steeds altijd. Lion komt ook wanneer hij kan.”

Jij bent op jonge leeftijd je vader verloren. Jouw vader Klaas overleed in 2021 plotseling, tijdens een vakantie in Zwitserland, op 51-jarige leeftijd. Jij zei: ‘Er is een leven voor en na de dood van mijn vader.’
“Het leven is niet meer hetzelfde. Ik ga met het idee naar bed dat ik geen vader meer heb en sta ermee op. Het ergste in mijn leven heb ik al meegemaakt, er is niks meer dat mij echt van slag maakt. Sinds zijn dood kan ik dingen beter relativeren.”

‘Ik ga met het idee naar bed dat ik geen vader meer heb en sta ermee op: Het ergste in mijn leven heb ik al meegemaakt, er is niks meer dat mij echt van slag maakt’

Je wijst na een goal met twee vingers de lucht in.
“Het is iets symbolisch en kleins, maar voor mij iets heel groots. Als ik scoor vind ik het mooi om het doelpunt aan mijn vader op te dragen. Dat geeft extra lading aan een goal. Ik wil extra graag scoren om het met hem te vieren. Het brengt een bepaalde kracht in mij naar boven.”

Helden Magazine 66

Het eerste gedeelte van het verhaal van Fenna Kalma komt voort uit Helden Magazine 66. De 66ste editie staat in het teken van ‘nieuwe Helden’. Op zijn 28ste heeft Nyck de Vries een stoeltje in de Formule 1 bemachtigd. Helden ging bij hem langs in Monaco en sprak hem over het bizarre leven dat hij leidt.

In deze editie lees je ook een uitgebreid interview met duizendpoot Rico Verhoeven. Hij is al tien jaar wereldkampioen kickboksen, succesvol ondernemer, vader én acteur. Ook een gesprek met Daphne van Domselaar. Bij het EK van 2022 werd de doelvrouw van FC Twente gebombardeerd tot nieuwe held en is nu de eerste keeper van Nederland. Daarnaast spraken we met Xavi Simons, wie al sinds jongs af aan in the picture staat én breekt marathonloopster Nienke Brinkman record na record.

Verder in Helden 66 interviews met de trainer van Feyenoord: Arne Slot, de winnaar van het tennistoernooi van Rosmalen: Tim van Rijthoven, goede vrienden en wielrenners: Fabio Jakobsen en Julius van den Berg, één van de kroonjuwelen van Ajax: Kenneth Taylor én paralympisch zwemkampioene: Chantalle Zijderveld.

José de Cauwer is oud-renner en wieleranalist van de VRT. Een gesprek over onder meer Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel en Jonas Vingegaard. Klaas-Jan Huntelaar blikt terug op de koninklijke avond in Madrid. Victoria Koblenko spreekt paralympisch wielerkampioen Tristan Bangma. Als laatste verteld Nouchka Fontijn in ‘De dag dat alles misging’ dat ze dacht dat ze wereldkampioen was.