Henk de Jong: ‘Ik was een invalide man’

De energie die uit de stem en twinkelende ogen van Henk de Jong spat, komt overeen met hoe hij zich voelt. Heel anders was dat oktober vorig jaar, toen hij gedwongen afscheid moest nemen als trainer van SC Cambuur, als gevolg van een cyste in zijn hoofd. Die had hem een klein jaar eerder ook al dwarsgezeten en toen tot een tijdelijk vertrek geleid.

Verregaand plichtsbesef, liefde voor de club en iedereen die daarbij betrokken was, hadden hem doen terugkeren; zijn serieuze klachten negerend. Die daardoor verergerden, met als gevolg dat de flamboyante en kleurrijke Henk de Jong opnieuw afscheid moest nemen. Tot hem uit onverwachte hoek een oplossing werd aangeboden. Die resulteerde in een risicovolle, maar succesvol uitgepakte operatie. Cake en gevulde koeken van de dorpsbakker liggen naast de koffie klaar als de 58-jarige De Jong vol enthousiasme losbarst: “Ja man, het kriebelt weer en ik zit bomvol energie. Officieel ben ik volgens de artsen pas 1 september topfit. Tot die tijd moet ik me inhouden en rustig opbouwen. Maar wat een verschil.”

“Voor die operatie was ik doodmoe en sliep ik twintig uur per dag. Ik had pijn in m’n hoofd, zag slecht en kon niet tegen drukte. Te veel indrukken en geluiden gaven me te veel prikkels. Op weg naar een feestje reed mijn vrouw Diana terwijl ik sliep en als we tien minuten binnen waren, zei zij: ‘We moeten weer weg.’ Zo snel werd staan, muziek en het geroezemoes van pratende mensen me te veel. Op de terugweg ging ik meteen weer slapen en thuis ging ik daar verder mee. En dan ben je naar iets leuks geweest… Ik had totaal geen energie, was een invalide man, door een blessure in m’n hoofd.

Als ik wakker was, lag ik alleen maar op de bank. Ik ging wel elke ochtend tien minuutjes krachttraining doen bij m’n broertje, die een sportcentrum in Drachten heeft. Onderweg in de auto raakte ik al vermoeid door de prikkels van de zonneflitsen tussen de bomen door. Dan ga je je wel kansloos voelen. Artsen zeiden: ‘Ach ja, je hebt het waarschijnlijk te druk gehad.’ Maar ik wist dat het door dat ding in m’n hoofd kwam, die grote pinealiscyste.

Die drukte op m’n ogen. Van slecht zien en heel moe zijn, word je onzeker en ga je denken dat je er nooit meer vanaf komt. Ik dacht: het is klaar, ik ga richting een soort leven waarvan ik me ga afvragen: hoelang wil ik dit? Minder moet het niet worden, want dan zou euthanasie misschien… Dit heb ik ze thuis nooit verteld. Maar als je niks kunt, je vrouw en vier kinderen niks meer aan je hebben en je ze alleen maar tot last bent… Ik wil wel een levenswaardig leven leiden. Anderen konden niet inschatten hoe ik me voelde. Buiten die vermoeidheid was er ook niks aan me te zien. Een fysieke blessure, zoals een gebroken arm, is zichtbaar. Dan weten mensen: die man mankeert iets, is niet in orde.

Helden Magazine 68

Het eerste gedeelte van het verhaal van Henk de Jong komt voort uit Helden Magazine nummer 68. Max Verstappen kleurt de wereld oranje. Max Verstappen is hard op weg om voor het derde jaar op rij de wereldtitel Formule 1 te pakken. In aanloop naar de Grand Prix van Zandvoort, die hij afgelopen twee jaar won, siert hij de cover van Helden. We volgden de coureur vanuit de paddock en zagen hoe moeilijk het is voor ploeggenoot Sergio Perez om staande te blijven in zijn schaduw.