Marianne Timmer: ‘Ik was woest op mezelf’

Na twee olympische titels in 1998 ging ze door diepe dalen om weer terug te keren naar nieuwe euforie die ze ‘een hele zoete wraak’ wil noemen. Marianne Timmer heeft nooit voor de makkelijke weg gekozen; wel voor de manier die bij haar past en daarom goed voelt. Dat heeft naast gouden olympische medailles op de 1000 en 1500 meter in 1998, een wereldtitel sprint in 2004, twee wereldtitels op de 1000 meter – in 1997 en 1999 – en nog een keer olympisch goud op de 1000 meter in 2006 ook het nodige gekost: huwelijken, conflicten – met de KNSB, coaches en zelfs haar eigen vader – en rechtszaken.

Zelfreflectie is ook een kwaliteit die in het talentenpakket van een topsporter thuishoort. Twintig jaar na haar laatste gouden medaille kijkt Marianne Timmer terug op haar olympische successen: “Ik vind alle drie medailles even mooi en heb er ook veel van geleerd. Dat er deuren opengaan, maar ook dat je door olympisch goud doelwit wordt van mensen die daarop willen meeliften, die misbruik van jou maken.

Onderweg heb ik lastige keuzes moeten maken, wat extra moeilijk is als je slecht in je vel zit en dan vet onzeker bent; bijvoorbeeld omdat je je niet thuis voelt bij een coach en daardoor niet presteert. Het hoeft geen slechte coach te zijn, alleen is zijn werkwijze niet de juiste voor jou. Dan moet je de knoop doorhakken en doen wat voor jou het beste is. Ook dat bepaalt of je wel of geen topper bent.

Vet spannend

Over mijn gouden medailles: die van 2006 voelt nog als de dag van gisteren. Daardoor besef ik weer hoe snel de tijd gaat en geniet ik nog meer en bewuster van de mooie momenten. Eigenlijk begon het vier dagen eerder met een valste start op de 500 meter. De regels waren net veranderd. Wie de tweede valste start veroorzaakte, werd gediskwalificeerd; ook als de eerste valse start van de ander was. Dat overkwam mij. Bij de 500 moet je zo goed mogelijk in het startschot vallen. En wat is dan een valse start? Op zo’n moment klopt je hart als een gek, dus niemand staat honderd procent stil. Niet iedereen vond het ook een valste start.

‘Het was een heel zoete gouden medaille. Omdat ik daarmee ook de Spelen van vier jaar eerder kon afsluiten, één van de ergste periodes uit mijn leven’

Ik was woest; op mezelf, maar ook op de starter. Die heeft me daarna ook bewust ontlopen, sloeg snel af als hij me ergens zag aankomen en wilde dus duidelijk geen confrontatie. Mijn coach Jac Orie heeft mijn boosheid gebruikt en hield richting de 1000 meter het gas er bij me op met kleine prikkelende opmerkingen. Er was ook net een onderzoek geweest waaruit bleek dat wie bij de 1000 in de binnenbaan startte – en dus ook eindigde – tweetiende van een seconde voordeel had. En ik lootte voor mijn rit de buitenbaan. Jac deed nog of het een voordeel was, maar ik ben nooit gevoelig geweest voor dat soort dingen. Het is zoals het is en dan ga ik er verder geen energie meer insteken.

Helden Magazine 80

Het eerste deel van het verhaal van Marianne Timmer komt uit Helden Magazine nummer 80. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Benieuwd naar de nieuwsbrief? Schrijf je hier in.

Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Het bericht Marianne Timmer: ‘Ik was woest op mezelf’ verscheen eerst op Helden.