Kerstin Casparij: ‘Waarom zou ik me niet uitspreken?’

Kerstin Casparij (25) is een van de sterkhouders van Manchester City en de Oranjevrouwen. Maar ook buiten het veld laat ze van zich horen. De rechtsback is een voorvechtster voor LHBTI-rechten, sloot zich aan bij de LHBTI-foundation in Engeland en deed met haar vriendin een wereldwijde campagne voor Tinder. We nodigden de voetbalster uit voor een fotoshoot.

Je woont ‘pas’ vier jaar in Manchester, maar spreekt Engels alsof je er bent opgegroeid.
“Het gaat snel als je de hele dag Engels om je heen hoort. Het komt ook door mijn Engelse vriendin Ruth dat ik zo snel accentloos heb leren spreken. Maar ik pik accenten sowieso wel snel op. Als ik in Liverpool ben, neem ik binnen no time dat herkenbare Scouse- accent over.” Lachend: “Misschien heb ik wel een verborgen talenknobbel.”

Wat doe jij als je niet voetbalt?
“Ruth en ik lezen veel, doen dat liever dan een serie kijken. Daardoor slaap ik ook veel beter. Op dit moment lees ik de Game of Thrones-boeken. In het Engels, want dat is goed voor mijn woordenschat. Ik hou van fantasy en crime.”

Op Instagram plaatste je onlangs een bericht van een grote vaas met bloemen die je op je rug hebt laten tatoeëren. Wat is de betekenis daarvan?
“Het heeft geen betekenis, het leek me gewoon mooi. Op TikTok had ik inspiratie opgedaan. In de vaas heeft mijn tattoo-artist uit Manchester een Japans landschap verwerkt. De tattoo moet nog een beetje afgewerkt worden, na zeven uur tatoeëren was ik er wel even klaar mee.”

Je hebt meerdere tattoos op je rechterarm.
“Sommigen hebben wel een betekenis. Ik heb een kers op mijn arm, de bijnaam die mijn ouders hadden voor mij. Verder een stokstaartje vrienden zeggen altijd dat ik daarop lijken mijn katten Mango en Kiwi. Ook heb ik nummer achttien, mijn rugnummer, laten tatoeëren. En een bij, het symbool van de stad Manchester. Ik voel me inmiddels een echte Mancunian. Dan staat er nog de tekst: ‘Starve the ego, feed the soul.’ En: ‘As the sun, you will rise again.’ Het eerste jaar in Manchester was niet makkelijk voor me. Dit werd een beetje mijn lijfspreuk.”

Hoe reageerden jouw ouders op je eerste tatoeages?
“Mijn moeder was blij dat ik al wat ouder was; pas een paar jaar geleden zette ik de eerste, de ‘18’. Daarna zette ik een zon op mijn schouder. Maar die twee lagen zo ver uit elkaar, dat ik dacht: er moet wel wat tussen…”

En nu denken ze maandelijks: Kerstin, heb je nou wéér een nieuwe tattoo?
Lachend: “Mijn vader wel. Die denkt geregeld: wat heeft ze nou weer gedaan? Voordat ik die vaas liet zetten, had ik mijn moeder gebeld en verteld wat ik van plan was. Het kan best zijn dat ze dat niet zo leuk vond, maar ze liet dat niet merken.”

Tekst gaat verder onder de foto

Eigenwijs

Je groeide op in Heerenveen met twee jongere broers.
“Ik kom uit een heel actief gezin en sport maakte altijd deel uit van het dagelijks leven. Al op jonge leeftijd voetbalde ik met oudere spelers, wat me hielp om snel volwassen te worden, zowel op als naast het veld. Mijn ouders deden allebei op hoog niveau aan judo, dus zij hebben discipline en hard werken echt bij mij ingeprent.”

Hoe was jij als jonge voetbalster?
“Ik was altijd erg gedreven en had veel zelfvertrouwen. Zoals veel jonge sporters kon ik soms behoorlijk eigenwijs en emotioneel zijn, maar dat kwam voort uit de drang om het goed te doen. Door de jaren heen heb ik geleerd die energie op een positievere en productievere manier in te zetten.”

Heeft die eigenwijsheid je ooit in de problemen gebracht?
“In de jeugdopleiding zeker. Ik had een ontzettend druk schema. Ik speelde voor het eerste elftal van Heerenveen en voor de Nederlandse jeugdelftallen én ik zat fulltime op school. Zaterdag was mijn enige vrije dag. Op een gegeven moment wilden de trainers dat ik ook op zaterdag wedstrijden speelde. Ik zei dat ik dat liever niet wilde. De reactie was heel hiërarchisch: ‘Je hebt geen keuze.’”

Lachend: “Ik luisterde niet, en dat werd niet gewaardeerd. Achteraf gezien had ik dat misschien anders moeten aanpakken. De voetbalwereld is hiërarchisch en daar had ik toen meer moeite mee dan nu. Ik begrijp de omgeving nu beter en hoe belangrijk communicatie en samenwerken binnen een team zijn. Ik heb geleerd mezelf duidelijk en rustig uit te drukken en situaties zo te benaderen dat het voor iedereen beter is.”

Meer lezen?

De ogen zijn altijd gericht op alleskunner Mathieu van der Poel, maar in het voorjaar, als onder andere de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix op het programma staan, is dat extra het geval. De wielerwereld kijkt tegelijkertijd reikhalzend uit naar de clash met die andere fietsende superster Tadej Pogacar. Vader Adrie van der Poel: “Matje heeft vorig seizoen al eens gezegd: ‘Als ik Tadej wil volgen, dan moet ik volgend jaar nog harder trainen.’” MvdP siert de cover van de nieuwe Helden.

In de 81ste editie is er ook ruimschoots aandacht voor Johan Cruijff, die op 24 maart 2016 overleed. Zijn legacy leeft voort. We selecteerden, tien jaar na zijn dood, herinneringen van onder anderen Jordi Cruijff, Ronald Koeman, Frank Rijkaard, Marco van Basten en Peter Bosz aan de legendarische nummer 14. Bosz: “Die ontmoeting met Johan in Israël was misschien wel het meest bijzonder na de geboorte van m’n kinderen.” Ook columnisten Peter Heerschop, Debby Gerritsen en Sander Westerveld staan stil bij Cruijff en Barbara Barend wijdt haar voorwoord aan hem.

Earnest Stewart, directeur voetbalzaken van PSV, maakt zich op voor zijn derde landstitel op rij. Een gesprek over zijn ambities, Peter Bosz, Noa Lang, Jerdy Schouten en Joey Veerman.
Op Lorena Wiebes staat geen maat. Overwinningen viert ze geregeld met verwijzingen naar liedjes van Jan Smit. De rapste vrouw van het peloton heeft ook haar zinnen gezet op de baan en olympisch goud. Maar online haat is er ook. “Heel makkelijk is het om vanachter een toetsenbord alles de wereld in te slingeren.”