Word abonnee

Helden in het nieuws

Bowe: ‘Mis het winnen met een team’

door: Redactie Helden
8 juni 2016

Ze stond op het punt om professioneel basketbalster te worden, maar de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen wakkerde het olympisch vuur in schaatsster en tweevoudig wereldkampioene sprint, Brittany Bowe, aan. 

Nog voordat Brittany Bowe kon lopen, drukte haar vader al een basketbal in haar handen. Vanaf dat moment was het wederzijdse liefde. De kleine Bowe mocht wekelijks met haar vader mee, die als basketbalcoach van de universiteit in Florida haar dochtertje met de bal liet spelen. In de rust van een wedstrijd maakte ze indruk op het publiek door met twee ballen tegelijk te dribbelen.

Vanaf jongs af aan had Bowe maar één doel: de Olympische Spelen halen. Het liefst als basketbalster, want dat was haar met de paplepel ingegoten. “Mijn hele leven draaide om sport. Natuurlijk was school ook belangrijk, maar ik wist meteen dat ik in de sport verder wilde. Ik was zo gepassioneerd over de Spelen, ik was op dat moment erg serieus om als basketbalster daarheen te kunnen,” vertelt de inmiddels 28-jarige Bowe.

'Ik dacht echt dat ik op dat moment professioneel basketbalster zou worden'

Ze speelde in het hoogste universiteitsteam van de Verenigde Staten. Maar het gat naar de landelijke top was nog wel groot. Basketbal is immers een ‘mainstreamsport’ in de VS. “Er zijn zoveel goede speelsters. Ik wilde zien hoe ver ik kon komen vanaf de universiteit, kijken of ik naam kon maken. En misschien kon ik door het maken van connecties eventueel de stap naar de nationale selectie maken. Maar er bleek nog een groot verschil tussen de universiteit en het nationale team.”

Een nieuwe stap
In 2006 behaalde ze haar diploma op de middelbare school en kreeg ze het recht om in de eerste divisie te basketballen. Dat deed ze vier jaar lang, in combinatie met de studie. In 2010 rondde ze die studie af en had ze een duidelijk doel voor ogen. “Op dat moment dacht ik dat ik een volgende stap in mijn basketbalcarrière ging maken in Europa. Ik dacht dat ik echt professional zou gaan worden.”

Maar het liep anders. Het was 12 februari 2010. Bowe zat op de bank met haar teamgenoten naar de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen in Vancouver te kijken. Plots veerde ze op uit de bank. Ze zag haar trainingsgenoten (Chad Hedrick en Heather Richardson) vanuit het inline-skaten, een sport die Bowe naast het basketballen beoefende. Haar olympische hart begon sneller te kloppen. “Ik zag hen om de medailles strijden en zelfs medailles pakken. Toen dacht ik: als zij dat kunnen, kan ik dat ook. Ik bedacht me geen moment en verliet Florida voor Salt Lake City om mijn olympische droom op het ijs te realiseren.”

'De eerste reactie die ik van mensen krijg is: 'Doe je kunstschaatsen? Of rolschaatsen'?'

Ze vertelde het haar ouders, maar die waren ‘not amused’. “Het maakte voor hen niet uit wat ik gedaan had. Ze steunen me altijd voor de volle honderd procent. Dat is geweldig. Ik weet dat mijn vader mij liever zag met een bal in mijn hand, maar hij heeft me nooit gedwongen. Mijn ouders hebben veel voor mij en mijn zus gedaan en voor ons over gehad. Ik ben ze ontzettend dankbaar.”

Teamaspect
Dat Bowe switchte van een van de grootste Amerikaanse sporten naar een van de kleinste, deerde haar weinig. Toch begrijpt ze heel goed dat bijna niemand in Amerika haar kent. “Toen ik opgroeide in Florida wist ik ook niet wat schaatsen inhield. Dus als ik tegen mensen zeg dat ik een schaatsster ben uit Florida, moet ik altijd uitleggen wat iemand uit Florida op het ijs doet. De eerste reactie die ik krijg van mensen is: ‘Lijkt dat op kunstschaatsen? Of is het een soort rolschaatsen?’ Ach, zo is het nou eenmaal. Ik vind dat oké.”

Een switch naar het schaatsen vergde desalniettemin de nodige aanpassingen. Zo verloor Bowe veel kilo’s bij haar bovenlichaam en werd ze juist sterker bij het lagere deel van haar lichaam, zoals haar bovenbenen. Toch is de overstap voor Bowe nooit een probleem geweest. “Met alle sporten moet je immers van hoofd tot teen sterk zijn.”

Tekst gaat verder onder de foto

Uitleggen waarom ze in beide sporten uit kan blinken, kan ze niet. “Buiten het harde werken, bepaalde oefeningen en de focus om zijn het twee totaal verschillende sporten. Wat ik wel mis bij het schaatsen, is het teamaspect. We trainen weliswaar samen als ploeg, maar uiteindelijk strijd je op het ijs alleen. Als je wint, ben jij blij, maar verder is er niemand anders zo blij. Als je met je team wint, heeft iedereen datzelfde overwinningsgevoel. Winnen met een team is het mooiste dat er is.”

Rentree
Nu het schaatsseizoen voorbij is, kan Bowe weer wat uren gaan maken op het basketbalveld. “Ik probeer het op te pakken wanneer het kan, gewoon omdat ik het leuk vind. Want ik mis het soms best wel,” beweert de veelzijdige atlete. “Samen met mijn teamgenoot Mitchell Whitmore spelen we vaak in Salt Lake op een plein aan de andere kant van de straat. Maar dat is vooral in deze periode van het jaar. Schaatsen is mijn leven op dit moment.”

Na haar schaatscarrière zou ze dolgraag haar rentree willen maken als basketbalster. “Basketbal was mijn eerste liefde. Ik verheug me nu al op het idee om terug te keren, maar dan moeten tijd en lichaam het wel toestaan. Voorlopig richt ik me op de Spelen van 2018, wie weet wat er daarna komt.” Met de Zomerspelen van 2020 al in haar achterhoofd? “Yeah, that would be awesome!”

Delen: