Word abonnee

Helden in het nieuws

‘Dafne Schippers lijkt op de Ranomi van 2012’

door: Redactie Helden
12 augustus 2016

Frits Barend volgt de Spelen vanuit Nederland, hoofdredacteur Jasper Boks zit in Rio. Dagelijks onderhouden ze een briefwisseling.

Frits: Ola Jasper. Jij komt net als Dorian van Rijsselberghe van Texel. Hij staat er goed voor, leeft het daar een beetje?

Jasper: Ha Frits. Wat denk je zelf? Natuurlijk! Texel stond altijd bekend als het eiland van de schapen, maar nu is het ook het eiland waar Dorian vandaan komt. Ineens had Texel vier jaar geleden een olympisch kampioen. Tal van Texelaars waren met de groenzwarte Texelse vlag naar Weymouth afgereisd, waar het olympisch zeiltoernooi werd afgewerkt in 2012. Op het eiland kent iedereen elkaar, dus alle inwoners hadden ineens het gevoel alsof ze ook een heel klein beetje goud hadden gewonnen. Hij werd na afloop ook groots binnengehaald, werd geëerd in z’n vaste strandtent Paal 17. Wat Dorian zo leuk maakt, is dat die gouden medaille hem totaal niet heeft veranderd. Veel relaxter dan hij zijn ze er niet, dat hebben we ook gemerkt toen we bij hem zijn vrouw en dochtertje langsgingen in Amerika eerder dit jaar voor de mini-docu-serie Onze Helden. Een betere ambassadeur kan Texel zich niet wensen. Hij richtte ook meteen zijn eigen foundation op. Slechts 23 jaar was hij toen hij olympisch goud won en de Dorian Foundation oprichtte. Die heeft tot doel steun en middelen te verlenen aan talentvolle Texelse sporters van wie de ontwikkeling wordt beperkt door de regio waarin zij wonen.

'Als Dorian goud wint, heeft hij er, om in zijn woorden te spreken, weer een opener bij'

En nu staat Dorian er dus inderdaad weer heel goed voor. Vandaag zijn races tien tot en met twaalf en daarna, op zondag, is de medalrace. Kan hij als eerste surfer zijn olympische titel prolongeren? Als dat lukt zullen alle Texelaars weer gloeien van trots. En Dorian? Die heeft er, om in zijn woorden te spreken, weer een opener bij.

Frits: Wat een drama in de judohal. Henk Grol was zeer eerlijk en openhartig na zijn nederlaag. Zelden iemand zo hard voor zichzelf gehoord zo snel na een nederlaag. Jij kent hem, denk je dat hij ooit met voldoening op z’n carrière terug zal kijken?

Jasper: Ik was erbij toen Henk Grol in 2008 olympisch brons pakte. Hij kwam net kijken in de klasse tot 100 kilogram. Of hij blij was met die plak? Dacht het niet. Hij noemde zichzelf een stomme klootzak. Hij stond namelijk in de halve finale voor, maar nam te veel risico en werd overgenomen. Weg goud. Anton Geesink, die hem destijds de bronzen medaille omhing als IOC-lid, zei nog dat hij wat blijer moest zijn. Henk gaf na afloop aan dat hij die medaille voor hem geen waarde had, dat hij die plak net zo goed weg kon gooien of geven. Het scheelde weinig of hij had het nog gedaan ook.

In het leven van Henk draaide het maar om een ding: goud. Drie keer stond hij in een WK-finale, drie keer werd het zilver. Bij de WK van 2009 in Rotterdam scheurde hij al snel de binnenband van zijn knie, hij haalde op een been de finale, maar verloor daarin omdat hij niet mobiel genoeg was. In 2012 had hij opnieuw een kans op olympisch goud. Opnieuw werd het brons, hoewel hij misschien wel de beste van de dag was. Telkens was hij bikkelhard voor zichzelf, nooit draaide hij ergens omheen, altijd kwam hij met een helder verhaal na een nederlaag.

'Een spraakmakende en groot judoka gaan we verliezen. Een van de leukste sporters om mee te werken bovendien'

Gisteren maakte hij bekend dat het einde in zicht is. Het lichaam is op, mentaal trekt hij het ook niet meer. Henk leefde jarenlang als een monnik voor zijn sport, zijn obsessie voor die gouden WK of olympische medaille was zijn grote drijfveer. Het is hem niet gelukt en Henk zei keihard dat hij heeft gefaald.

Een spraakmakende en groot judoka gaan we verliezen. Een van de leukste sporters om mee te werken bovendien.

Frits: Voor Dafne Schippers beginnen vandaag ook de Spelen met de series op de 100 meter. Je hebt haar gesproken in het olympisch dorp. Hoe kwam ze over?

Jasper: Ik was onder de indruk. Ze was vrolijk als altijd, straalde een en al zelfvertrouwen uit. Aan alles zag je: hier zit een vrouw met een missie. Ze doet me een beetje denken aan de Ranomi Kromowidjojo van vier jaar terug. Die kwam ook met maar een doel naar de Spelen: voor goud op de 50 en 100 vrij. Ze was niet uit het veld te slaan, blaakte van het zelfvertrouwen, was helemaal in balans. Bij Dafne zie ik precies hetzelfde. Laat maar komen die 100 en 200 meter, ik lust iedereen rauw, dat straalt ze uit. Maar goed, ik heb het deze week al vaak genoeg bij het verkeerde eind gehad…

Delen: