Word abonnee

Helden in het nieuws

De Boer: ‘De herinneringen doen me meer dan de prijzen’

door: Luuc Renema
28 november 2015

Ajax stond vandaag precies twintig jaar geleden op het hoogste voetbalpodium. In Tokio kroonde de ploeg van Louis van Gaal zich tot beste clubteam van de wereld door Grêmio te verslaan. Helden Online haalde herinneringen op met Ronald de Boer.

“Een week voor de wedstrijd reisden we naar Tokio, zodat we een beetje konden acclimatiseren. Voor mij was het überhaupt de eerste keer in Azië volgens mij. Alles was groot, er waren zoveel mensen, grote gebouwen. Een heel bijzondere ervaring om mee te maken.

Ik weet nog dat we vreselijk hebben gelachen om onze teammanager Gerard van der Lem. Hij was vooruit gereisd naar Tokio om de accommodatie en alles te regelen. In Japan eten ze natuurlijk heel anders dan we gewend zijn. Toen wij in Tokio aankwamen was hij zo lyrisch,, zat op te scheppen over hoe goed het eten in ons hotel wel niet was. Hij hield er maar niet over op. Nou, toen puntje bij paaltje kwam bleek dat het eten helemaal niet te vreten was. Niemand vond het lekker. Iedereen ging naar de McDonalds…

Als je er eenmaal bent, na zo lang reizen, wil je ook gewoon de beste van de wereld zijn

Op de dag van de wedstrijd ging alles zoals gewoonlijk. De usual things die je doet als Louis van Gaal je trainer is: Rust pakken, de wedstrijdbespreking, een wandelingetje, een goede sportmaaltijd.

Als je er eenmaal bent, na zo lang reizen, wil je ook gewoon de beste van de wereld zijn. We wilden laten zien dat we Zuid-Amerika konden verslaan en gingen daar vol voor. Dat lieten we op het veld ook zien. Het voetbal was niet geweldig, maar we waren wel beter. Zij waren alleen maar aan het tegenhouden en schoppen.

Tekst gaat verder onder de foto

Het draaide uiteindelijk uit op penalty’s. Patrick (Kluivert, red.) miste de eerste, dat was balen. We wilden natuurlijk direct die voorsprong pakken. Gelukkig misten zij ook. Daarna nam ik een penalty. Die keeper stond een beetje te wijzen en gek te doen. Ik dacht: geen gekke dingen, gewoon hard door het midden. En hij zat.

Ik weet het laatste fluitsignaal nog, na de penalty van Danny Blind. Dat was een flinke ontlading. Er waren niet echt veel supporters meegekomen, waardoor we de vreugde niet met fans en familie konden delen. We hebben ‘s avonds een klein feestje gevierd met de spelers.

Tekst gaat verder onder de foto

De terugreis verliep niet helemaal zonder problemen. We waren al een paar uur onderweg en ik sliep half toen ik hoorde: ‘Sorry maar door omstandigheden moeten we terugkeren naar Tokio.’ Ik dacht: huh, wat? We waren al halverwege Rusland toen bleek dat we niet over Russisch grondgebied mochten vliegen omdat we geen toestemming hadden, of zoiets. Als je gewonnen hebt, kan je zoiets gelukkig hebben, ha.

Nadat we aankwamen gingen we vanuit het vliegtuig meteen naar het Museumplein. Toen besefte ik mij pas wat deze wedstrijd in Nederland teweeg had gebracht. Ik hoorde dat op scholen de lessen werden gestopt om de wedstrijd met z’n allen te kunnen kijken. De wedstrijd had een flinke impact op de samenleving. Als je dat achteraf hoort is dat best apart. We hadden daar vanwege het tijdsverschil helemaal niks van meegekregen.

‘Hij ligt ergens in een container opgeslagen’

Van Ajax kregen we een soort replicabeker in miniatuurformaat, die heb ik nog steeds. Of het bekertje een speciale plek in huis heeft? Nee, dat niet. Hij ligt ergens in een container opgeslagen. Die ga ik nog wel een keer tegenkomen. De herinneringen doen mij veel meer dan de prijzen.”

Delen: