Word abonnee

Helden in het nieuws

Held van de Week: Annemiek van Vleuten

door: Robert Prins
14 september 2016

Annemiek van Vleuten is deze week met overmacht verkozen tot Held van de Week. De 33-jarige wielrenster bleef golfer Joost Luiten en paralympiër Jetze Plat ruim voor. Op dit moment verblijft ze in Italië om zich optimaal voor te bereiden op het wereldkampioenschap. Helden belde haar op.  

Ha Annemiek, alles goed met je?
“Zeker! Ik heb net lekker in het Siciliaanse zonnetje ontbeten, dus ik mag niet klagen.”

Goed om te horen. Afgelopen week schreef je, amper een maand na je vreselijke valpartij in Rio de Janeiro, de Ronde van België op je naam. Mede dankzij die overwinning ben je door onze lezers verkozen tot Held van de Week. Gefeliciteerd. Hoe kijk je terug op dat succes?
“Wat leuk dat ik Held van de Week ben geworden! Het was echt een bizarre week voor me. Zowel fysiek als mentaal is er natuurlijk een hoop over me heen gekomen. Ik had niet verwacht dat ik er na alles wat er is gebeurd zo snel weer zou staan. De proloog ging geweldig. Die won ik met zeven seconden voorsprong. Dat verbaasde me al, maar dat ik later in de week ook nog de laatste rit en daardoor meteen het eindklassement wist te winnen, was natuurlijk helemaal fantastisch.”

Je ging als een trein in Rio de Janeiro, leek op weg naar een gouden medaille. Door die harde valpartij viel je droom in duigen. Toch was je amper een week na het ongeluk alweer onwijs positief.
“Klopt. Dat is denk ik de aard van het beestje, ha. Het is iets wat ik van mijn ouders heb meegekregen. Je helpt jezelf er niet mee door heel lang bij de pakken neer te zitten. Het was ook echt geen gespeelde emotie. Zo voelde ik mij op dat moment gewoon.

'Ik vind het bijzonder jammer dat in ons land vaak op een negatieve manier sport wordt benaderd'

Om heel eerlijk te zijn, vind ik ook dat de Nederlandse sportcultuur wel wat positiever mag. Het is altijd zo negatief. Er wordt vaak gesproken over dingen die niet lukten, in plaats van andersom. Bij de laatste Giro d’Italia lag de nadruk heel erg op de valpartij van Steven Kruijswijk en niet op het feit dat hij zo geweldig had gereden. Ik vind het bijzonder jammer dat in ons land vaak op een negatieve manier sport wordt benaderd.

Gelukkig waren de meeste reacties die ik na mijn val kreeg positief. Veel mensen stuurden mij lieve berichtjes, zoals: 'Je reed echt geweldig' en 'Voor mij ben je de olympisch kampioen'. Dat deed mij goed. Er kunnen nog zulke heftige dingen gebeuren. Toch denk ik vaak heel snel weer aan iets positiefs. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar.”

Er is onwijs veel over je heen gekomen de laatste weken. Tijdens de eerste week van de Olympische Spelen was je de meest besproken Nederlandse sporter. Daarnaast heb je er bizar veel volgers op Twitter bij. Wat doet al die aandacht met jou?
“Om eerlijk te zijn, vond ik het in het begin best wel lastig. Ik houd er niet zo van om in de schijnwerpers te staan, blijf liever een beetje op de achtergrond. Dat is ook de reden dat ik vrijwel direct na mijn terugkeer uit Rio naar Italië ben gevlogen om daar samen met mijn moeder even tot rust te komen. Natuurlijk snap ik dat veel mensen het met mij over de Olympische Spelen willen hebben. Dat vind ik ook prima, maar ik ben zelf alweer met mijn volgende doelen bezig.”

Hoe belangrijk was die periode in Italië voor je?
“Heel belangrijk! Het was goed dat mijn moeder en ik even tot rust konden komen. Zij had door die valpartij natuurlijk ook een hoop over haar heen gekregen. Daarnaast had ik zelf nog erg veel last van die hersenschudding die ik had opgelopen, dus het was prettig om even in het buitenland te zijn. Daardoor kon ik goed mijn rust pakken en ook de klap van het missen van die gouden medaille op mijn eigen tempo verwerken, zonder dat iedereen me er steeds weer aan herinnerde.”

'Verder heb ik niks te klagen, ben ik heel dankbaar hoe ik ervan af ben gekomen'

Door de overwinning in België ga je natuurlijk met veel vertrouwen naar het wereldkampioenschap, dat volgende maand plaatsvindt in Qatar?
“Zeker! Ik hoop deze goede lijn alleen nog maar verder door te trekken. Het zelfvertrouwen is in ieder geval groot.”

Tot slot: hoe gaat het fysiek met je? Heb je nog veel last van je rug?
“Nou, iedere ochtend word ik nog wel even aan het ongeluk herinnerd. Mijn rug is nog wat stijfjes. Mijn gebroken wervels zitten gelukkig weer aan elkaar. Dat is prettig, maar mijn rug beweegt nog niet zo soepel als voor mijn ongeluk. Ook met mijn hersenschudding gaat het alweer een stuk beter. Toch moet ik nog wel wat extra rust houden. Dus iedere dag slaap ik 's middags even een paar uurtjes, een lekker siëstaatje, ha. Verder heb ik niks te klagen, ben ik heel dankbaar hoe ik ervan af ben gekomen.”

Delen: