Word abonnee

Helden in het nieuws

Helden in Rio: dag 12

door: Redactie Helden
14 augustus 2016

Helden is van de partij op de Olympische Spelen. Jasper Boks en Marlies van Cleeff doen dagelijks verslag vanuit Rio. Vandaag: vreugde en verdriet in het Velodrome, tranen in het zwembad. En het afscheid van Michael Phelps.

Door: Jasper Boks & Marlies van Cleeff

Emotionele moeder
De mannen van de Holland Acht wonnen zaterdag een bronzen medaille. Na afloop spraken we de geëmotioneerde moeder van Olivier Siegelaar.

Kerst en Pasen vallen op dezelfde dag voor Elis

Tekst gaat verder onder de foto

“Ik kan het nog steeds niet geloven,” jubelt Elis Ligtlee. “Ik heb puur op intuïtie gereden. Het was een alles-of-niks-poging en het werd alles.”

De baanwielrenster pakte op overtuigende wijze de zege in de finale. Ze kwam met twee ronden te gaan op kop en gaf die niet meer weg. En dat op haar eerste Spelen. “M’n benen voelden zo zwaar. Toen ik over de streep kwam, moest ik eerst even wachten of ik gewonnen had. Ik dacht dat ik tweede was. Toen zag ik die één achter m’n naam.”

In de halve finale leek ze nog uitgeschakeld te worden. Ze lag op de zesde plek en had het geluk dat er een valpartij was, waardoor ze op kon schuiven naar plek twee. “De halve finale ging niet zoals ik wilde en nu sta ik hier. Ik ben gewoon olympisch kampioen, ongelooflijk.”

Ze pakt de medaille in haar handen, geeft hem een zoen. “Wat is ie mooi, hè?”

Ze heeft vaker het Wilhelmus horen klinken voor haar. Voorheen reed ze namelijk BMX. “Ik werd op m’n negende voor het eerst wereldkampioen, dat stelde nog niet zoveel voor, hoor. In totaal ben ik het acht keer geworden in de BMX.”

Ze maakte zes jaar terug de overstap naar de baan. “Op mijn twaalfde had ik de grote droom om ooit naar de Spelen te gaan, toen nog als BMX'er. Maar ik vond die sport te gevaarlijk worden, werd bang. Ik heb veel respect voor de mensen die dat doen. De carrieréswitch heeft voor mij goed uitgepakt. De BMX was een goede basis voor de baan, de explosiviteit die ik daarin heb opgedaan, kan ik goed gebruiken.”

'Elis zit goed in haar vel. Ik denk dat de tegenstanders hebben onderschat hoe goed ze dan is'

Het jaar begon nog in mineur voor haar. Tijdens de Zesdaagse van Rotterdam in januari kwam ze hard ten val. Ze raakte bewusteloos en werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Die val zorgde er ook voor dat ze in maart geen potten kon breken bij de WK. “Het was geen fijn begin van het jaar. Met René heb ik heel goed getraind richting de Spelen. Hij weet precies hoe hij dat moet doen. René is er altijd voor me geweest. Na de WK was het zelfvertrouwen laag, maar dat heeft René heel goed opgeschroefd.”

René is bondscoach René Wolff. “Dit is wat er in zit als Elis in zichzelf gelooft, dan gebeuren er mooie dingen,” zegt de geboren Duitser, “Elis heeft mooie stappen gemaakt. In een oppermachtige finale heeft ze laten zien wie er de sterkste is. Natuurlijk had ze heel zere benen, maar ze krijgt er een mooie plak voor terug. We wisten: als alles op z’n plek valt, dan kan ze goud winnen. Dan moesten Kerst en Pasen op dezelfde dag vallen, zoals we dat in Duitsland zeggen. Dat was vandaag het geval.”

“Elis zit goed in haar vel. Ik denk dat de tegenstanders hebben onderschat hoe goed ze dan is. Haar kracht is dat ze het hele pakket bezit. Ze is sterk en dynamisch en er zit vooral een goed hoofd op. En het is nog lang niet perfect,” waarschuwde hij de concurrentie voor de 22-jarige Elis.

Ze twijfelde vaak aan zichzelf. Is die tijd nu voorbij? “Ha, morgen weer een nieuwe dag, maar deze plak heb ik in elk geval. Ik ben gewoon olympisch kampioen!”

Trending topic Laurine

Tekst gaat verder onder de foto

Voordat Elis Ligtlee goud won, was Laurine van Riessen zaterdag een tijdje trending topic op Twitter. De jobhopper die baanwielrennen met schaatsen combineert, ontsnapte tijdens de keirin maar net aan een afschuwelijke val. Ze moest uitwijken, reed een stuk over de boarding. De foto van die actie ging al snel de hele wereld over. “Ongelooflijk dat ik niet ben gevallen,” vertelde Laurine opgelucht. “Het is bizar, ik reed vol in de boarding. Het gaat zo snel, je weet amper wat je hebt gedaan, maar ik was blij dat ik nog op de fiets zat.”

Naar de klote

Tekst gaat verder onder de foto

Jeffrey Hoogland was naar Rio gekomen met hetzelfde doel als Elis Ligtlee. Hij wilde medailles winnen op de teamsprint en de sprint. Maar hij zal de Spelen met lege handen verlaten. “Alle dromen liggen in duigen, zijn kapot en naar de klote,” vatte hij het bondig samen.

De stormachtige ontwikkeling die Elis heeft meegemaakt, gold tot Rio ook voor Jeffrey. Ook hij kwam over van het BMX'en. Bij de EK van vorig jaar wist hij goud te winnen op de sprint, teamsprint en kilometertijdrit. Bij de WK dit jaar was er zilver op de teamsprint.

“De stijgende lijn wilde ik hier doortrekken, maar de tijden die ik hier rijd zijn niet zo goed als bij de WK. Bizar dat het er niet in zat, de aanloop verliep zo goed. Ik was ervan overtuigd dat ik in vorm was, ik weet echt niet wat het is.”

'Het ligt niet aan de concurrentie, maar aan mezelf'

Een maand voor de Spelen moesten de sprinters een bike-off afwerken in Roubaix. De beste vier renners mochten mee naar Rio. Jeffrey, Nils van ’t Hoenderdaal, Matthijs Büchli en Theo Bos kregen een ticket, Hugo Haak bleef thuis. “Die bike-off heeft natuurlijk in onze kop gezeten. Misschien was de focus daarna iets minder. Misschien is daardoor het teamproces iets verwaterd, omdat iedereen zich druk maakte over zijn individuele prestatie.”

Het is nu uithuilen en opnieuw beginnen. “Dit moet ik een plek geven en nooit meer laten gebeuren. Ik had een enorme kans om op mijn eerste Spelen wat te laten zien. Ik heb plezier in wat ik doe, het talent is er, maar er is werk aan de winkel om over vier jaar in Tokio wel mee te doen om de medailles. Het ligt niet aan de concurrentie, maar aan mezelf. Ik had gewoon tussen de jongens moeten zitten die hier op de sprint strijden om de medailles. Wat ik nu wel weet is hoeveel pijn dit doet en hoe zwaar dit op m’n schouders drukt.”

Wat brengt de toekomst?

Tekst gaat verder onder de foto

Met tranen in de ogen doet Ranomi Kromowidjojo haar verhaal. Ze wilde dolgraag haar olympische titel prolongeren op de 50 meter vrije slag. Het lukte haar niet. Ze lag lang aan de leiding, maar werd uiteindelijk zesde, op slechts twaalfhonderdste van de verrassende winnares Pernille Blume uit Denemarken.

“Dit is verschrikkelijk kut, ik kwam hier om goud te halen,” zegt Kromo. Met haar vorm zat het goed. Eerder dit jaar in Londen zwom ze al 24,07, wrang genoeg de winnende tijd in Rio. De verwachting na de halve finale was dat ze het ging flikken: dat ze haar vierde gouden olympische plak ging pakken na de estafette in 2008 en de 50 en 100 vrij van vier jaar terug. Ook haar oud-trainer Jacco Verhaeren dacht dat, omdat ze er in finales altijd een schep bovenop kan doen.

“Ik was niet goed genoeg en bij een 50 vrij moet alles perfect gaan om te winnen. Ik tikte aan en ik zag geen één achter mijn naam en ook geen twee en ook geen drie. Ik ben mijn olympische titels kwijt, gelukkig heb ik thuis die medailles nog liggen, maar ik ga hier met lege handen naar huis en dat is niet waarop ik had gehoopt. Dit is niet de laatste race zoals ik hem in m’n hoofd had. Ik heb dit jaar al 24,0 gezwommen en Cate Campbell zelfs 23,8. Het gaat hier niet eens harder dan in 2012. Maar ja, het gaat erom wie het hardst in de finale zwemt.”

Tekst gaat verder onder de foto

Patrick Pearson, haar coach sinds twee jaar, zei: “Tot zeven meter voor de muur lag ze aan de leiding. Ik dacht dat ze ging winnen. En op vier meter van de muur dacht ik dat ze op z’n minst zilver of brons zou pakken. Ik kan haar niet verwijten dat ze geen inzet had of dat ze niet gefocust was. De winnende tijd van 24,07 zit er wel in bij Ranomi. Als ik haar fitheid zie in de testen die we hebben gedaan, dan dacht ik dat ze hier een grotere stap had kunnen zetten. En je ziet dat de concurrentie extreem vooruit is gegaan en daardoor wordt ze er nu net uitgetikt, terwijl ze vier jaar terug een grote voorsprong had.”

Ranomi kende een moeizame start van de olympische cyclus, ze wisselde meermaals van trainer en had te maken met motivatieproblemen. Pas twee jaar terug ging de focus op Rio. Pearson wilde dat niet de schuld geven. “Ik zeg niet dat ze twee jaar heeft vergooid, ze had die periode nodig om weer fris in het hoofd te worden. Je ziet hoe moeilijk het hier is om de titel te prolongeren. Alleen Michael Phelps en Katie Ledecky doen dat.”

Gaat ze door? Dat is een vraag die Ranomi en Patrick na de race nog niet kon beantwoorden.

Patrick: “Dat gaan we rustig bekijken, weet ik nu nog niet. Ze heeft haar titels verloren, heeft ze er nog zin in? Tegelijkertijd heeft ze hier aangetoond dat ze nog heel dicht bij het goud zit.”

Ranomi, die op 20 augustus haar 26ste verjaardag viert: “Ik vrees dat ik een weekje eerder thuis ben dan ik had verwacht. Ik ga niet lachend naar huis met een zesde plek. Ik ga eerst op vakantie en dan ga ik goed nadenken over m’n toekomst. Dat deed ik in 2012 ook. We zullen zien.”

Fysieke problemen

Nog geen uur na de teleurstelling van zwemkoningin Ranomi Kromowidjojo, moest ook sprintkoningin Dafne Schippers er een verwerken. In een tijd van 10.90 liep de 24-jarige sprintster naar een vijfde plaats op de 100 meter. Dafne, maar ook heel Nederland, had op meer gehoopt.

Zwaar teleurgesteld snelde ze langs de pers in de mixed zone. Een duidelijke verklaring kon ze niet geven: het was voor haar zelf ook nog een vraagteken. “Ik heb wel wat last gehad van fysieke problemen. Vandaag liep ik voor het eerst pijnvrij. Maar dat is geen excuus.” Verder daarop ingaan wilde ze liever niet. Wel stipte ze haar lastige loting aan de buitenkant van de baan aan. “Het is alsof je de wedstrijd alleen moet lopen. Ik wist niet echt waar ik zat in het veld.” Om vervolgens toch te concluderen: “Ik weet het niet. Ik moet hier eerst over nadenken.

In tegenstelling tot Ranomi, heeft de sprintster nog een tweede kans. Woensdag kan ze zich revancheren op de 200 meter. De afstand waar ze in 2015 nog wereldkampioen op werd.

Afscheid van een legende

Tekst gaat verder onder de foto

En dat was nummer 23. Michael Phelps pakte met Team USA de winst in de 4×100 meter wisselslag estafette. Het waren de laatste twee banen uit zijn imposante carrière. In Rio voegde hij weer vijf gouden en een zilveren olympische plak toe aan zijn uitpuilende prijzenkast. In totaal heeft hij nu 23 maal olympisch goud, drie keer zilver en tweemaal brons thuis liggen, gewonnen bij vier Spelen.

Vier jaar geleden zwaaide hij al af, maar op dat besluit kwam hij later terug. Over vier jaar, in Tokio, is hij er echt niet meer bij, bezwoer de 31-jarige levende legende.

'Dit is hoe ik wilde dat het zou eindigen. Het voelt goed zo'

“Nee, dit was het echt. De afgelopen twee jaren waren heel zwaar en moeilijk, maar al het harde werk heeft zich uitbetaald. Het was zo’n mooie dag. Ik was me overal bewust van. De laatste keer de bus in naar het zwembad. De laatste keer al die duizenden mensen die naar me keken vanaf de tribune. Dit is hoe ik wilde dat het zou eindigen. Het voelt goed zo.”

Simone Samuel, de twintigjarige donkere zwemsters die namens Amerika goud won op de 100 vrij en zilver op de 50 vrij, zei: “Michael heeft ons allemaal geïnspireerd. Alleen door zijn aanwezigheid stegen wij al boven onszelf uit. Ik zag hem in 2008 acht keer goud winnen en dacht toen: dat wil ik ook. We gaan hem vreselijk missen.”

Delen: