Word abonnee

Helden in het nieuws

Helden in Rio: dag 17

door: Redactie Helden
19 augustus 2016

Helden is van de partij op de Olympische Spelen. Jasper Boks en Marlies van Cleeff doen dagelijks verslag vanuit Rio. Vandaag troffen ze teleurgestelde handbalsters en volleybalsters, lobbyist Dorian van Rijsselberghe en blije beachvolleyballers.

Door: Jasper Boks en Marlies van Cleeff

Rensenbrink-gevoel

Tekst gaat verder onder de foto

“Ik schoot met alles wat ik in me had op doel. Zo zuur dat ik de paal raakte. Had ik hem anders moeten schieten? Dat speelt natuurlijk door m’n hoofd. Het scheelt een paar centimeter, dan hadden we op z’n minst een verlenging gehad,” zegt Lois Abbingh. De Nederlandse handbalvrouwen verloren nipt met 24-23 van Frankrijk, doordat Lois, als een Rob Rensenbrink bij het WK voetbal in 1978, in de slotseconde en in overtal de bal op de paal schoot.

Een betraande Laura van der Heijden: “Tot het laatste moment dachten we: we pakken ze. Maar dan toch eindigt het weer met zo'n bal op de paal…” Daardoor is brons nog het hoogst haalbare. “Het is heel lastig om de knop om te zetten na zo’n domper, maar dat is ons eerder gelukt dit toernooi. We moeten proberen dezelfde energie op te roepen als tegen Brazilie. Want die ontbrak vandaag. Frankrijk weet precies hoe ze tegen ons moeten spelen. Nu is het zaak dat iedereen deze nederlaag op haar eigen manier verwerkt, want we moeten al heel snel na gaan denken hoe we brons gaan pakken.”

Nycke Groot is het daar mee eens. Met tranen in de ogen zegt ze: “Ik wil elke wedstrijd winnen! Nu ben ik heel erg teleurgesteld, maar brons vind ik ook mooi, hoor.” Laura veegt een traan van haar wang en vervolgt strijdlustig: “We mogen vanavond nog even balen, morgen gaan we weer door. Want we willen hier met een medaille naar huis.”

Tekst gaat verder onder de foto

Yvette Broch: “Toen die laatste bal gespeeld was, dacht ik meteen: we pakken het brons. Natuurlijk is het een klote gevoel dat we geen goud meer kunnen winnen. Maar ik zei net al tegen de meiden: Luister, dit is kut, we balen. Maar als we het brons kunnen pakken, is dat geweldig. Dan ben ik hartstikke blij. Dat gaat lukken en dan gaat ook het dak eraf. Ik geef de meiden wel een peptalk als dat nodig is.”

Lobbyist Dorian
“Ik ga zo de grote baas van het IOC ontmoeten,” zegt Dorian van Rijsselberghe, doelend op Thomas Bach. “Ik ga lobbyen om windsurfen op het olympisch programma te houden.” Vier jaar terug leek het surfen te sneuvelen en plaats te moeten maken voor kitesurfen. Dorian maakte de overstap, maar later werd besloten dat besluit toch terug te draaien, waardoor hij in Rio zijn titel kon prolongeren.

“Elke vier jaar is het weer de vraag welke klassen mee mogen doen aan de volgende Spelen. Wat surfen betreft: het IOC zegt elke keer dat ze dynamische sporten op het programma willen, die kinderen inspireren. Surfen is er daar in mijn ogen echt een van. En dat ga ik meneer Bach straks uitleggen.”

Pussies

Tekst gaat verder onder de foto

“Ik heb zelfs weleens gezegd: als je om brons speelt, wat betekent dat dan nog? Maar toen ik eenmaal hier was, begreep ik dat meteen. Het is de mooiste troost die je kan hebben.” Alexander Brouwer had even moeite om de knop om te zetten na die verloren halve finale tegen de Braziliaanse wereldkampioenen.

Maar het lukte: met maatje Robert Meeuwsen rekende hij in twee sets af met hun Russische tegenstanders. Het duo won de eerste Nederlandse olympische beachvolleybalmedaille ooit. “We waren ontzettend blij dat er nog een dag tussen zat. Dit was de grootste mentale uitdaging die we gehad hebben dit toernooi: meteen vooruitkijken met het doel dat we nog voor ogen hadden, die bronzen plak.”

Hoe werd die knop omgezet? Robert: “Door te beseffen waarom we hier nog zijn en dat een bronzen plak echt groots is. Dat besef kwam bij mij een stuk sneller dan bij Alex. Ik dacht meteen: ik ga er volle bak voor.” Alexander: “Niet alleen Robert, ook mijn familie en de staf hebben me daar na die halve finale van moeten overtuigen. Ik had nog heel lang die halve finale in m'n hoofd. Ik heb gedroomd, of eerder nachtmerries gehad, over punten in die wedstrijd en heb vannacht ook nauwelijks geslapen. Ik was zo nerveus.”

Op het strand van de Copacabana benutte het Nederlandse duo pas het vijfde matchpoint. “Na het veertiende punt dachten we ergens toch al aan het resultaat. Verdomme, we zijn er bijna. Dat zie je terug in het spel. Voor dat laatste matchpoint zeiden we tegen elkaar: ‘Blijf rustig bij die volgende bal en speel met lef.’ Dat hadden we echt afgesproken van tevoren. Toen we onze coaches omhelsden, riepen ze: 'Pussies!' Het laatste punt ging toch een beetje lafjes langs dat been van die Rus.”

Het doet er niet meer toe voor Brouwer/Meeuwsen. Alexander: “Dit is bizar en ik ben nog overdonderd. We gaan nu eerst een koud biertje opentrekken en genieten.”

Jacht op brons

Tekst gaat verder onder de foto

“Dit is echt super kut, we waren zo dichtbij de olympische finale. Zullen we er ooit nog zo dichtbij komen?” vroeg Lonneke Sloetjes zich af. De Nederlandse volleybalsters verloren met 1-3 (25-27, 25-23, 27-29, 23-25) in sets van China, maar in elke set was het een dubbeltje op z’n kant. “We konden de finale ruiken, maar hoe die ruikt, weten we helaas niet.”

De volleybalsters hebben in Rio aansluiting bij de wereldtop gevonden. Maar daar heeft Lonneke nu even geen boodschap aan. “We zijn niet kansloos met 3-0 weggeslagen. Dat is aan de ene kant positief, maar tegelijkertijd maakt dat het extra zuur. Geweldig waar we vandaan komen als team, maar ik wil nu iets tasbaars. Met aanklampen bij de wereldtop neem ik nu geen genoegen, ik wil echt iets winnen. Ik wil een medaille, kom niet voor een certificaat.”

Zaterdag is wereldkampioen Amerika de tegenstander, in de poule werd daar nipt van verloren. In de finale staan China en Servië, ploegen van wie Oranje in de poule won. “Nu is iedereen even met zichzelf bezig, moet iedereen op z’n eigen manier dit even verwerken. Maar in de kleedkamer zullen we straks zeggen dat er nog steeds iets heel moois mogelijk is. Kop omhoog en we gaan ervoor.”

Tekst gaat verder onder de foto

En als het niet lukt? “Als ik zonder medaille thuiskom, is iedereen nog steeds gelukkig met me hoor,” zegt ze met een knipoog. Anne Buijs kan meteen al schakelen naar de strijd om brons. “Ik baal, het is zuur, maar het is niet anders. Ik ben trots op deze groep. Als je ziet waar we vandaan komen: vorig jaar speelden we nog op de Grand Prix voor B-landen, dit jaar pakten we brons op de GP voor A-landen en we hebben ons hier bij de top vier van de wereld gespeeld. Dat is ongelooflijk. Maar nu we zover zijn gekomen, wil ik niet zonder brons naar huis.”

Delen: