Word abonnee

Helden in het nieuws

‘Hoe is het met Van Vloiten?’

door: Redactie Helden
8 augustus 2016

Frits Barend volgt de Spelen vanuit Nederland, hoofdredacteur Jasper Boks zit in Rio. Dagelijks onderhouden ze een briefwisseling.

Frits: Ola Jasper. Ik heb nooit zoveel tegengestelde emoties gevoeld bij het winnen van nota bene het eerste Nederlandse goud. Het was heel gek voor de tv-kijker, maar volgens mij ook voor Anna van der Breggen. Chef de mission Maurits Hendriks stelde haar meteen gerust, vertelde eerste dat Annemiek van Vleuten bij kennis was voordat hij haar feliciteerde. Hoe heb jij dit alles ervaren?

Jasper: Ha Frits, dit is misschien wel de meeste bizarre sportgebeurtenis waar ik ooit bij aanwezig ben geweest. Ik stond bij de finish op de Copacabana naar een groot scherm te kijken, waarop de race te volgen was. Ik stond daar samen met Maurits Hendriks en Hans Nieuwenburg. We zagen Van Vleuten wegrijden in de afdaling, zeiden tegen elkaar dat het eigenlijk niet meer mis kon gaan. Ze was de sterkste vrouw in koers, kon ook nog prima tijdrijden dus die laatste kilometers moest ze de concurrentie van zich af kunnen houden. Maar eerst nog wel even heelhuids beneden komen, want we hadden allemaal de wegwedstrijd bij de mannen gezien. Het was nog niet gezegd of we zagen Annemiek keihard vallen. Je hoorde op de Copabana 'oh' en 'ah', mensen sloegen hun hand voor de mond. Daarna grepen Hans en Maurits meteen naar hun telefoon om contact op te nemen met de begeleiding. Nog voor het einde van de race kregen ze al het bericht dat Annemiek bij kennis was en kon praten, dat er werd gewacht op medische assistentie. Op zo'n tragische wijze een olympische gouden medaille verliezen. Voordat je daar bij stil kon staan, was Anna van der Breggen in de laatste twee kilometer. Het gaatje met de Amerikaanse Mara Abbott werd gedicht en Van der Breggen ging er meteen overheen en sprintte naar goud. Je voelde bij iedereen de bewondering voor de prestatie van Anna, maar tegelijkertijd wist iedereen dat als Annemiek niet was gevallen zij daar als kampioen had gestaan. De Val was daarna hét gesprek. Alle rensters begonnen erover. Anna wilde nadat ze over de finish kwam niet voor niets als eerste weten hoe het met Annemiek was. Voor Marianne Vos en Ellen van Dijk gold hetzelfde, die hadden ook een oranje renster in de goot zien liggen. Daarna kwamen collega's uit allerlei landen met maar één vraag naar ons toe: 'Hoe is het met Van Vloiten?' Ondertussen ging de telefoon van Hans Nieuwenburg weer in de mixed zone. Premier Mark Rutte aan de lijn, of hij de eerste Nederlandse gouden medaillewinnaar persoonlijk kon feliciteren…

Frits: Wat is er aan de hand met de zwemsters? Eerst werd de estafetteploeg tegenvallend vierde en gisteren ging het ook mis met Sharon van Rouwendaal, die vorig jaar nog zilver won bij de WK op de 400 meter vrije slag.

Jasper: Vorig jaar won ze inderdaad zilver op de 400 meter en zilver op de tien kilometer open water bij de WK in Kazan. Maar Sharon had daarna te maken met fysieke ongemakken. Haar excentrieke, keiharde Franse coach Philippe Lucas had haar in Frankrijk flink afgebeuld en zijn onorthodoxe trainingswijze, waar Sharon eind vorig jaar over vertelde in Helden, zorgde voor problemen met haar schouder afgelopen winter. Drie maanden lang liep ze daar mee rond. De laatste tijd ging het beter, na behandelingen door een Spaanse fysiotherapeute. In Hoorn leek ze vorige week op weg naar de Europese titel op de tien kilometer open water. Ze passeerde op het einde een boei aan de verkeerde kant, waardoor ze alsnog de zege uit handen gaf. Dat gaf allemaal niet, haar strenge coach zei dat de 'Sharon van hoog niveau weer terug was gevonden'. Ondanks de schouderproblemen en ondanks dat de focus meer op het open water is komen te liggen, hoopte ze weer succesvol te zijn in zowel het zwembad als het open water. Gisteren ging het hopeloos mis, Sharon werd slechts negentiende op de 400 vrij, was acht tellen langzamer dan haar persoonlijk record. Ze schaamde zich voor haar optreden, vertelde ze. De doorgaans loodzware trainingen waren de laatste tijd flink afgebouwd. Ze voelt zich best goed en beter uitgerust heeft ze zich de afgelopen twee jaar niet gevoeld. Heeft ze toch te weinig gedaan, vroeg ze zich af. Daarna meldde ze zich af voor de 800 vrij. Alles richt ze nu op de tien kilometer open water. Vorige maand had ze Europese titel nog voor het grijpen, die vorm kan toch niet ineens weg zijn?

Frits: Heb jij al een stadion gezien dat is uitverkocht? Zelfs bij het beachvolleybal zag ik lege plekken en bij de vrouwen hockeywedstrijd Nederland-Spanje leek het alsof je geld toe kreeg als je maar op de tribune wilde zitten. Leven de Spelen nou een beetje?

Jasper: Brazilianen zijn gek op sport, maar in hockey zijn ze niet goed en dus is het enthousiasme voor die sport een stuk minder, dat was acht jaar geleden in Peking en twaalf jaar terug in Athene niet anders. Na de poulewedstrijden, als het echt ergens om gaat, zal het zeker drukker worden. Volleybal, beachvolley en voetbal zijn duidelijk het populairst. En ook bij de Braziliaanse turners was het best druk. Maar een uitverkocht stadion heb ook ik nog niet gezien. Dat zal straks wel gebeuren als het echt om de medailles gaat in sporten waarin Brazilië goed is.

Het verschil met vier jaar geleden, bij de Spelen in Londen is wel groot. Toen zat zo'n beetje elk stadion vol, ook bij poulewedstrijden. De Britten waren trots op ‘hun’ Spelen.

Dat is in Rio een tikkeltje anders. We spreken weleens wat Brazilianen en dan is wel duidelijk dat er in Rio en Brazilië andere dingen leven dan alleen sport. Het is op politiek vlak een rommeltje, op economisch gebied verkeert het land in diepe crisis. Toen de Spelen in 2009 werden toegewezen aan Rio ging het nog voor de wind, was er sprake van economische groei. Nu vinden ze de miljarden die in de organisatie van de Spelen zijn gestoken zonde van het geld, dat hadden ze beter in onderwijs of de gezondheidszorg kunnen steken, vinden veel Brazilianen. Veel mensen die anders in een geelgroen shirt naar de sportlocaties zouden zijn gegaan, maken nu de nood hoog is andere afwegingen.

Frits: Obrigado!

Delen: