Word abonnee

Helden in het nieuws

Kleibeuker: ‘Voor mij is dat een dierbare herinnering’

door: Redactie Helden
9 december 2015

Carien Kleibeuker is nationaal kampioen geworden op de 5.000 meter. De 37-jarige Kleibeuker was met een ruime voorsprong de sterkste van het hele veld. Wij spraken haar vorige maand in Inzell.

Als de ochtendtraining er in Inzell op zit, verkast Carien Kleibeuker met Team Clafis naar een knus koffiehuisje. Daar vertelt ze hoe het is om de enige (Nederlandse) schaatsmoeder te zijn. “Ik ben hier om hard te schaatsen, niet om de hele dag aan mijn kind te denken. Ik koppel die twee dingen echt niet de hele tijd.”

Kleibeuker, inmiddels 37 jaar en moeder van haar zesjarige dochter Annemijn, vergelijkt het schaatsen met iedere andere fulltimejob. “Er zijn genoeg moeders die werken. Die gaan ‘s ochtends naar het werk en denken daarna echt niet de hele dag aan hun kind. Ik denk dat je het daarmee kunt vergelijken. In de pauze op je werk praat je ook niet de hele tijd over je kinderen. Dan wordt er over van alles en nog wat gebabbeld.”

En net op dat moment kijkt ze naar haar coach, Jillert Anema. Hij maakt weer eens een 'foute' grap die de hele tafel aan het lachen maakt. “Nu hoor je dus waar het bij ons aan tafel over gaat, ha.” Het zijn van die momenten dat Kleibeuker haar thuissituatie even kan vergeten. Anema weet precies hoe hij zijn pupillen kan en moet raken. “Hij brengt een positieve sfeer over op de groep. De kracht van hem is dat je onbewust een binding met hem hebt.”

Gesprekjes
De enige keer dat Kleibeuker dan ook aan Annemijn denkt, is wanneer ze alleen is. “Bijvoorbeeld op mijn kamer. Kijk, natuurlijk ben ik moeder, dat zit in mijn hart. En als ik op bed lig dan gaan mijn gedachten daar echt wel naartoe. Maar als ik op het ijs aan het trainen ben, ben ik gewoon topsporter. Dan ben ik net zo met de training bezig als ieder ander. Nog een voorbeeld: er zijn hier ook vaders. Die zitten in precies dezelfde situatie als ik. Zij gaan er net zo hard voor hoor!”

'Je hoeft niet altijd contact te hebben om te voelen wat er is'

Skypen zit er niet in voor Kleibeuker in Hotel Chiemgauer Hof. Het internet werkt namelijk niet mee. “Dat vind ik wel eens lastig. Maar je hoeft niet altijd contact te hebben om te voelen wat er is.” Kleibeuker is vaak weg van huis. De ene week een trainingskamp daar, de andere week weer een wedstrijd daar. Maar daar ondervindt ze weinig problemen mee.

“Iedereen vindt er zijn weg in. De ene periode gaat het allemaal wat makkelijker dan de andere periode. Laatst begon de school weer – Annemijn zit in groep vier – en toen gebeurde er van alles. Op zulke momenten baal je dat je er niet voor haar kan zijn. Dat was echt wel even lastig. Wat nog meer moeilijk is? Dat ik de gesprekjes na school niet kan horen. Daar wil zij heel graag over vertellen.”

Herkansing
Hoewel ze het de normaalste zaak van de wereld vindt, was het fulltime topsport bedrijven geen vanzelfsprekendheid voor Kleibeuker. Sinds vorig jaar zomer is ze zich weer volledig aan het richten op het schaatsen. Daarvoor was schaatsen een parttime bezigheid, werkte ze twintig uur in de week als fysiotherapeute en rondde ze haar master zorgmanagement aan de Erasmus Universiteit af. Dat afstuderen betekende tevens weer wat vrijheid. En dus ging de focus weer op het schaatsen: Sotsji moest het doel worden.

Ze kreeg de steun van haar gezin en besloot tijdelijk te stoppen met werken. Tijdens de NK afstanden eindigde ze als tweede op de 5.000 meter en plaatste zich voor het olympisch kwalificatietoernooi (OKT). Daar won ze overtuigend de langste afstand en dus konden de tickets naar Sotsji geboekt worden. Op 19 februari 2014 kreeg ze een herkansing voor de mislukte Spelen in Turijn van 2006. De herkansing greep ze met beide handen aan: ze pakte brons achter Martina Sablikova en Ireen Wüst.

Tekst gaat verder onder de foto

“Dat was absoluut een droom die werkelijkheid is geworden. Een jaar geleden had ik dit nooit verwacht. Ik wist natuurlijk wel dat ik hard kon schaatsen en het scheelde dat ik al eens een Spelen had meegemaakt.” Kleibeuker was in 2006 namelijk actief op de Winterspelen in Turijn, maar dat liep op een teleurstelling uit. Ze werd tiende en een seizoen later besloot ze de schaatsen in het vet te zetten. Maar ze kon de schaatssport nooit met rust laten.

Google
Haar tweede schaatsleven werd een groot succes met brons op de Spelen in Sotsji. Kleibeuker werd plots een bekendheid. Niet alleen vanwege haar prestatie, ook de beelden dat Annemijn in haar armen sprong ging de hele wereld over. “Ik kreeg er heel veel leuke reacties op. En nog steeds wel. Er zijn veel mensen die het nog weten, maar voor mij was het normaal.” Normaal? “Ha, ik bedoel de situatie waarin ik zat. Het is de manier waarop ik het gedaan heb en doe. De manier van mijn man en mij samen.”

'Heel trots was ze toen ze foto's terugkeek van mij en haar'

De vreugde nadat bekend werd dat het brons veilig was, was groot. Maar ze herinnert zich niet alles meer. Ook niet dat Annemijn in haar armen sprong. “Voor mij is het een gevoel, een dierbare herinnering. Ik weet het niet meer in detail. En nee, ik kijk ook niet terug naar de foto’s hoor, ha!”

Beelden van de Olympische Spelen terugkijken doet ze dus niet, zegt ze. Maar toch kwam ze er laatst mee in aanraking. “Ja, dat was heel schattig! Annemijn zat op de computer en had net ontdekt hoe Google werkte. Ze typte: ‘Carien met dochter’. En toen zag ze dus foto’s van mij en haar terug. Heel trots was ze toen. Ja, dat blijft een mooi moment. Dan komt dat mooie moment wel weer even terug.”

Tekst gaat verder onder de foto

Nieuw olympisch avontuur
De Spelen hebben haar doen beseffen dat ze nog lang niet klaar is met schaatsen. Maar de beleving voor de sport is niet veranderd. “Die blijft altijd hetzelfde. Ik schaats nu nog omdat ik het leuk vind en omdat ik nog steeds merk dat ik in sommige dingen beter word. En zolang ik dat gevoel heb, ga ik nog lekker door.”

En dus gaan we Kleibeuker dit jaar ongetwijfeld terugzien. Haar grote doel is de WK afstanden, die ze vorig jaar vanwege 'ongelijke omstandigheden' miste. En na dit seizoen hoeft ze nog maar twee jaar te wachten op een nieuw olympisch avontuur. “Ha, in 2018 ben ik 39. Het zou kunnen, maar het is de vraag of ik dan nog vooruit ga en of anderen niet harder vooruit gaan. Nu verbaas ik me ook dat ik denk: het maakt niet uit hoe oud je bent. Maar ik bekijk het echt per jaar.”

Na het trainingskamp gaat Kleibeuker weer huiswaarts. Dochter Annemijn mag haar moeder dan eindelijk weer een knuffel geven. “Dat is een fijn moment, want zij is dan heel blij mama weer te zien. En ik ook haar weer te zien.”

Delen: