Word abonnee

Helden in het nieuws

Ntab: ‘Zag mijn huidskleur als een beperking’

door: Redactie Helden
26 januari 2016

Zijn roepnaam is Daidai, maar officieel heet hij Alexandre Daidai Ntab. “Mijn moeder zei: ‘Als je ooit eens een serieuze baan krijgt, hoef je niet met Daidai aangesproken te worden’.” Maar voorlopig is het nog gewoon Daidai de schaatser. 

De sprinter van Team Beslist zou graag willen weten wat zijn roepnaam betekent, al is hij er ook weer niet zo mee bezig. Wat hij wel weet, is dat Daidai vernoemd is naar een vriend van zijn vader uit Senegal.

Volgens Ntab maakten zijn leeftijdsgenoten zelden grapjes over zijn naam. “Ik was ook nooit zo’n jongen die geplaagd werd hoor,” zegt de atletisch gebouwde sprinter lachend. “Tuurlijk word je weleens uitgedaagd. Maar er werden vaker grapjes over mijn achternaam gemaakt dan over mijn voornaam. Dan zeiden ze: hee biertap! Maar daar kon ik wel om lachen.”

Authentiek
Het enige wat Ntab als vervelend heeft ervaren, was zijn huidskleur. “Mijn broertje en ik waren de enige donkere jongen in onze buurt. En ook op de ijsbaan. Ik zag dat wel een beetje als een beperking. Maar nu denk ik dat het me juist wat gebracht heeft. Ik vind het wel leuk om authentiek te zijn,” beweert de 21-jarige sprinter.

Ntab is een zoon van een Senegalese vader en een Nederlandse moeder. Hoewel zijn ouders al vroeg scheidden, was het voor Daidai en zijn drie jaar jongere broertje geen moeilijke jeugd. Het tegenovergestelde zelfs. “Ik heb alles kunnen doen wat ik wilde: sporten, op vakantie gaan met vrienden.”

'Mensen vragen mij of ik het raar vind dat ik mijn vader niet vaak zie, maar ik weet niet beter'

Na acht jaar Amsterdam vertrok Daidai met zijn broertje Seba en moeder naar Oisterwijk, een klein dorpje onder de rook van ‘s Hertogenbosch. Daar woonde hij tot zijn achttiende. “En toen kreeg ik de kans om profschaatser te worden en ging ik in Heerenveen wonen,” vertelt Ntab, die zag dat vlak na hem iedereen het huis uitvloog. “Mijn moeder is sinds kort naar Frankrijk verhuisd en mijn broertje woont op zichzelf in Amsterdam. Mijn vader woont officieel ook in Amsterdam, maar die is momenteel in Senegal om een huis te bouwen.”

Tolk
Het contact met zijn vader verdween al vrij snel. Maar dat zat Daidai en Seba toch niet helemaal lekker. “Toen ik twaalf was, zijn mijn broertje en ik naar Amsterdam gegaan om hem op te zoeken. We hadden elkaar daarvoor vier jaar niet gezien. Mensen vragen mij of ik het raar vind, maar ik weet niet beter. De ouderlijke taken heb ik echt van mijn moeder meegekregen. Nu spreek ik mijn vader nog steeds niet veel hoor.”

Als ze elkaar spreken, gaan de dialogen in het Frans. Zijn moeder pikte die taal vanwege al die vakanties naar Frankrijk op en werd zelfs docente Frans. Maar na verloop van tijd had ze ‘er geen zin meer in’ en besloot ze naar het zuiden van Frankrijk te verhuizen. “We hebben daar een vakantiehuisje. Ze heeft daar gesolliciteerd naar een baan en nu is ze tolk in een skigebied. Ja, ze heeft het geweldig naar haar zin.”

'Het is heel fijn om je broertje nog dicht bij je te hebben'

Soms vindt Daidai het wel jammer dat zijn familie zo ver weg is. “Maar gelukkig zie ik mijn broertje heel veel. We bellen bijna dagelijks. Als je moeder weg is en je vader spreek je niet zo veel is het heel fijn om je broertje dicht bij je te hebben. En verder heb ik nog oom en tantes hier wonen. Daar heb ik geregeld contact mee.”

Uitgaan
Judo, hockey, voetbal, tennis, skeeleren en schaatsen. Het zijn alle sporten die Daidai heeft beoefend. Toch stond zijn jeugd niet alleen maar in het teken van sport. “Ik ben vroeger gewoon naar een normale school gegaan. Ik merkte wel op het schoolplein dat ik snel kon rennen. Maar ik dacht niet: ik word schaatser.”

Op de middelbare school kwam hij in een LOOT-klas terecht, een klas alleen voor sporters. “In die periode ben ik veel uit geweest met mijn vrienden en op vakantie met ze geweest naar Spanje. Als je dat andere schaatsers vraagt, zeggen ze dat ze dat nog nooit hebben gedaan. Nou, ik wel hoor! Tot mijn achttiende heb ik een doodnormale jeugd gehad met schaatsen erbij.”

Skeeleren
Het ‘skeeler- en schaatsavontuur’ begon allemaal op de parkeerplaats vlak voor zijn huis in Oisterwijk. Samen met Seba trok de toen elfjarige Daidai de skeelers aan en gingen ze spelenderwijs leren skeeleren. “Mijn moeder zag mij de overstap doen en schreef mij in bij een club in Moergestel. Vrij snel kwam ik in de wedstrijdploeg terecht en twee jaar daarna kwam ik bij de Zuid-Nederlandse selectie. Het ging allemaal heel vlug.”

Na drie jaar bij die selectie te hebben geschaatst, ging hij naar iSkate en is hij door Erwin ten Hove naar boven gewerkt. “En de rest is duidelijk hè,” doelt Ntab op zijn vierde plaats op de NK afstanden op de 500 meter. Afgelopen weekend won hij zelfs de tweede 500 meter op de NK sprint.

Delen: