Word abonnee

Uit helden

Hoog en Van As: ‘We zijn echt een beetje getrouwd’

door: Redactie Helden
17 augustus 2016

Het einde van een lange en mooie reis is in zicht voor Naomi van As en Ellen Hoog. Naomi beëindigt na Rio haar internationale loopbaan, Ellen is er nog niet over uit. Beide dames hopen na de Spelen met een gouden medaille huiswaarts te keren. Vanavond hopen ze die finale te bereiken in de halve finale tegen Duitsland.

Onstilbare honger 
De Argentijnse vuurvreters voerden rond 2010 even de boventoon, maar verder kon niemand het afgelopen decennium iets inbrengen tegen de Hollandse hegemonie. Na Peking werd er ook op de EK’s van 2009 en 2011, de Spelen van 2012 en het WK van 2014 goud veroverd. De eerste plaats is de norm geworden, maar het succes is nooit komen aanwaaien.

'De nageltjes waren gelakt, de creditcard was mee, we dachten even helemaal los te gaan. Maar op Schiphol moesten we ineens onze telefoons inleveren'

Ellen: “Er zijn zoveel anekdotes, we kunnen er een boek mee vullen. Zo organiseerde Max Caldas begin 2012 een militair trainingskamp in Alicante. Die trip zal ons voor altijd bijblijven. We hoefden geen sticks mee te nemen en waren in de veronderstelling dat we naar een chic hotel in Londen gingen. De nageltjes waren gelakt, de creditcard was mee, we dachten even helemaal los te gaan. Maar op Schiphol moesten we ineens onze telefoons inleveren. Via de informatieborden kwamen we erachter dat we naar Alicante gingen.”

Naomi: “O, ik moest toen janken…We waren net teruggekomen van een trainingsstage in Alicante en na afloop hadden we nog staan zingen dat we er nooit meer naartoe zouden gaan. Een maand later waren we alweer terug.”

Ellen: “We werden er ‘ontvoerd’ door militairen die ons drie dagen lang afbeulden. We moesten zelf vuur maken, zelf aan eten zien te komen en ’s nachts in een tentje slapen terwijl het hartstikke koud was.”

'We moesten allerlei krachtproeven doen; bergen oprennen en urenlang geblinddoekt op de grond zitten, terwijl we niets mochten zeggen'

Naomi: “We hebben de begeleidingsstaf toen echt vervloekt. ‘Dit doe je toch niet vlak voor de Champions Trophy! Dit is hartstikke dom!’ Zij zaten lekker warm binnen, terwijl wij allerlei krachtproeven moesten doen; bergen oprennen en urenlang geblinddoekt op de grond zitten, terwijl we niets mochten zeggen. Het was verschrikkelijk zwaar.”

Ellen: “En toch is daar de basis voor het olympisch goud in Londen gelegd. Tijdens de halve finale tegen Nieuw-Zeeland speelden we niet goed en het draaide uit op shoot-outs. Maartje Paumen heeft toen nog gezegd: ‘We zijn die fucking berg in Alicante niet opgerend om hier voor brons te gaan spelen.’ Dat gaf ons echt energie.”

Maar niet alles wat de hockeydames aanraakten, veranderde in goud. Er werden soms ook pijnlijke nederlagen geleden, bijvoorbeeld op het EK van 2007 en het WK van 2010. Die zeperds waren het signaal om er een schepje bovenop te gooien en dat leidde tot nu toe telkens tot een nieuwe hoofdprijs. Ook richting Rio is die mentaliteit gewenst, want vorig jaar gaf Oranje in de EK-finale een zeker lijkende titel uit handen. Aan de samenwerking met bondscoach Sjoerd Marijne kwam een voortijdig einde. Er was sprake van een uiterst moeizame samenwerking tussen hem en het team.

Naomi: “De aanloop naar Rio is niet van een leien dakje gegaan. We hebben de bodem flink geraakt.”

'Je hoeft niet briljant te spelen om goud te winnen; dat is in Londen ook gebleken'

Ellen: “Maar we zijn daar zelf bij geweest en gaan naar niemand wijzen. Het belangrijkste is dat we met de nieuwe bondscoach Alyson Annan de achterstand die was ontstaan aan het goedmaken zijn.” 

Naomi: “We moeten nu samen met de begeleidingsstaf weer een hechte groep worden. Dat is in Londen ook gebleken; je hoeft niet briljant te spelen om goud te winnen. Als het in het team goed zit, kun je tot grote hoogten komen.”

Samen met Maartje Paumen, Eva de Goede en Lidewij Welten gaan Ellen en Naomi deze zomer op voor hun derde olympische gouden medaille op rij.

Naomi: “Het zou een heel bijzondere prestatie zijn. Bizar, uniek, waanzinnig. Het is echt een droom.”

Ellen: “Na het WK hebben we drie toernooien niet weten te winnen. Onze laatste gouden plak is alweer van twee jaar geleden en dat heeft de honger alleen maar groter gemaakt. Ik heb zoveel zin om weer een prijs te winnen. Door zo’n verloren EK zijn we nog gemotiveerder om het op de Spelen waar te maken. Het is niet zo dat we denken: o leuk, we doen er even een derde titel bij. Nee, we willen en moeten gewoon weer winnen. Ook voor jongere ploeggenootjes die in Rio voor hun eerste goud gaan.”

 

Het complete verhaal met Ellen en Naomi is te lezen in de nieuwe Helden, die nu in de winkel ligt, en via Blendle.

Delen: