Word abonnee

Uit helden

Jans: ‘We beleven mooie jaren’

door: Redactie Helden
22 oktober 2016

Vader Dries (88) en zoon Ron Jans (58) raken maar niet uitgepraat over de vraag wie van hen nou een betere linksbuiten was. Of wie meer heeft gescoord voor PEC Zwolle. Over één ding zijn ze het wél eens: ze hebben een veel hechtere band gekregen sinds Rons moeder overleed in 2012.  

Door Andries de Jong

Dingdong. We zijn net binnen in het appartement van Dries Jans in woonzorgcentrum Fermate in de Zwolse wijk Holtenbroek, als de bel nog een keer gaat. Ron Jans heeft ons zojuist binnengelaten en doet nogmaals de deur open. We zien een grote kartonnen doos met een kleine man erachter. “Is dat voor mijn vader?” informeert Ron een tikkie overbodig. De kleine man knikt. Hij blijkt de mobiele apotheker. De doos ter grootte van een flinke verhuisbox zit vol medicijnen. Hulpvaardig pakt Ron de doos uit en zet de verschillende papieren zakjes en doosjes op hun vaste plaatsen op het keukenblad, in de kastjes en op de eettafel. Het komt goed uit dat Ron er is.

Ron, pesterig: “Mijn vader komt nooit bij mij langs, het is eenzijdig verkeer tussen ons. Negentig kilometer naar mijn woonplaats Tynaarlo, dat vindt pa blijkbaar te ver met de scootmobiel.”
Dries, gevat: “Het scheelt dat je zes keer per week in Zwolle bent om de trainer uit te hangen. Een bezoekje aan je ouweheer is dan natuurlijk zo gemaakt.”
Ron: “Toch loop ik de deur hier niet plat. Ik kom eens in de veertien dagen langs, pa begrijpt dat ook. Dan drinken we koffie en klaverjassen we een potje.”
Dries: “Ron wint elke keer. Hij is veel jonger, onthoudt alles nog perfect. Maar hij krijgt ‘toevallig’ ook altijd érg mooie kaarten.”
Ron: “We bellen wel elke dag.”

Dries: ‘Dat is het fijnste moment van de dag. Ik zit meestal al in mijn stoel te wachten tot de telefoon gaat en Ron belt

Dries: “Dat is het fijnste moment van de dag. Ik zit meestal al in mijn stoel te wachten tot de telefoon gaat. Ik ben toch vaak alleen in mijn appartement en dan duren dagen soms lang. Natuurlijk ga ik wel koffiedrinken met de anderen op het seniorenplein beneden. En er is wat vermaak. Ook ga ik er graag even op uit met mijn scootmobiel, alle boodschappen doe ik zelf. Ondanks mijn slechte ogen kan ik er gelukkig nog mee rijden. Maar het dagelijkse belletje met Ron doet me gewoon goed. Soms hangen we wel een half uur aan de lijn.”
Ron: “Het meest praten we over voetbal.”
Dries: “Ik geef hem graag aanwijzingen. Ik vond dat PEC Zwolle-keeper Mickey van der Hart meer hoge ballen uit de lucht moest plukken. Dat zeg ik dan tegen Ron. En nu doet die keeper het veel beter.”
Ron: “Hij zegt dat zijn ogen slecht zijn, maar wat hij over voetbal beweert, snijdt meestal wel hout. Dat van die hoge ballen heb ik daadwerkelijk tegen Van der Hart gezegd. Natuurlijk wel luchtig, in de trant van: m’n vader vindt dat je hoge ballen beter moet onderscheppen. Dat het van mijn vader afkomstig is, gebruikte ik als verpakking; het is weer eens wat anders.”

Het complete verhaal met Ron en Dries Jans is te lezen in de nieuwe Helden die nu in de winkel ligt, maar natuurlijk ook op Blendle

Delen: