Word abonnee

Uit helden

‘Ik voelde meteen dat er iets mis was’

door: Redactie Helden
24 februari 2016

Handbalkoorts. Nederland werd er in december zomaar door getroffen. De handbalvrouwen pakten zilver en iedereen was op slag een beetje verliefd op deze spontane nieuwe helden. Gezicht van de ploeg is Estavana Polman (23). We gingen langs bij haar en haar familie.

Door: Jasper Boks en Thomas Olsthoorn

Met kleine oogjes van een welverdiend avondje stappen en een korte nachtrust staat Estavana Polman eind december met haar teamgenoten op Schiphol. De zilveren medaille glimt om haar nek. De handbalvrouwen zijn uitgegroeid tot dé sensatie van het WK en hebben voor een regelrechte hype gezorgd in Nederland. Estavana verwacht dat het ontvangstcomité in de aankomsthal uit niet meer dan zo’n dertig familieleden en vrienden met een bloemetje zou bestaan. Als ze door de grote schuifdeuren komt, wordt ze opgewacht door een paar honderd fans en heel veel media.

“Ik dacht: doe even normaal! We hadden er wel iets van meegekregen wat we in Nederland teweeg hadden gebracht. Als ik mijn telefoon na een wedstrijd aandeed, had ik 150 nieuwe berichtjes op WhatsApp en nog weet-ik-hoeveel op Facebook. We hoorden vaak: 'Jullie moeten eens weten wat er allemaal gebeurt in Nederland. Je leven zal veranderen.' Ik dacht: echt? We kregen filmpjes dat mensen massaal in sportkantines zaten te kijken. Maar nog had ik deze ontvangst niet verwacht.”

'Ineens kreeg ik veel meer vriendschapsverzoeken op Facebook, waarschijnlijk door een foto met m’n zus'

Estavana vertelt het op de bank in het ouderlijk huis in Arnhem. Vader Willem, moeder Winniefred, broer Timothy en tweelingbroer Dario, die in de Nederlandse eredivisie handbalt, luisteren geamuseerd mee.

Dario: “Ik krijg constant dezelfde vragen. 'Kun je een meet & greet met je zusje regelen?'”

Timoty: “Ineens kreeg ik veel meer vriendschapsverzoeken op Facebook, waarschijnlijk door een foto met m’n zus.”

'Kinderen dragen haar shirtje, dat maakt me trots'

Winniefred: “De een had een armbandje gemaakt, de ander een tekening. Laatst stond er zelfs een tas met cadeautjes voor de deur. Kinderen dragen haar shirtje, dat maakt me trots.”

De familieband is hecht, altijd al geweest. Maar hij is nog sterker geworden door het ernstige auto-ongeluk dat het gezin een kleine zeven jaar geleden meemaakte. Willem, Winniefred, Estavana en Dario waren op weg naar hun vakantiebestemming in Italië toen ze bij Frankfurt van de weg werden gereden door een onverlaat.

Willem: “Ik reed maar negentig kilometer per uur op de middelste baan. Ineens kwam er een auto aan die 140 of 150 reed. Die schoot vlak voor ons langs en raakte vermoedelijk met zijn achterkant onze punt. Onze auto is gaan tollen. Ik dacht alleen maar: ik moet naar rechts. Dat is gelukt. Daar knalden we in een greppel en toen sloegen we over de kop. We zijn bijna honderd meter doorgerold. We hadden een stevige auto gelukkig, een Hyundai Tucson. En we hadden een dakkoffer, anders was het dak nog veel verder ingezakt.”

'Ik voelde meteen dat er iets mis was'

Winniefred: “We moesten uit de auto kruipen, lagen op de kop. We hadden net getankt, ik was bang dat de auto in brand zou vliegen en riep: ‘We moeten er snel uit!’”

Willem: “Het was zo bizar, onze wereld stortte gewoon in op dat moment. Het ergste moment was dat ik Estavana buiten de auto zag liggen en dat ze zich niet meer kon bewegen.”

Estavana: “Ik was nog wel zelf uit de auto gekropen door de deur open te schoppen. Maar ik voelde meteen dat er iets mis was. Toen ik op wilde staan, lukte het niet.”

Het hele interview met Estavana Polman en haar familie is te lezen in het nieuwe magazine van Helden, dat nu in de winkel ligt. Ook via Blendle: klik hier.

Delen: