Word abonnee

Uit helden

Shanice van de Sanden en Barbara: doorzetters

door: Redactie Helden
6 juni 2017

Hoewel Barbara Barend door een blessure al op haar zestiende met voetballen moest stoppen, bleef ze het vrouwenvoetbal op de voet volgen. Ze kent Shanice van de Sanden, de razendsnelle speelster van Liverpool, al jaren. In aanloop naar het EK in Nederland (16 juli – 6 augustus) ontmoeten ze elkaar. Niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst. 

Tekst: Jasper Boks en Marlies van Cleeff

Ze zijn allebei niet op hun mondje gevallen, hebben een sterke bewijsdrang en zijn klein van stuk, maar hun achtergronden verschillen totaal. Shanice komt uit een gebroken gezin. Haar moeder is alleenstaand en haar zes kinderen – drie zoons en drie dochters van wie Shanice de vierde is – hebben drie verschillende vaders.

Barbara: “Ik ben in een voorbeeldig gezin en in een keurig rijtjeshuis opgegroeid. Mijn ouders zijn nog bij elkaar, zijn hoog opgeleid; we waren echt zo’n wit Nederlands gezin. Mijn ouders waren er altijd voor mijn zus en mij. We werden gestimuleerd om het beste uit onszelf te halen. Toen ik zes was zat ik op muziekles, voetbal en tennis.”
Shanice: “Mijn moeder is nooit op vakantie geweest. Ze heeft alleen maar gewerkt, ging ’s ochtends om zeven uur de deur uit en kwam ’s avonds om zeven uur weer thuis. Ze had en heeft twee banen, maakt nu schoon in het ziekenhuis en bij PostNL. En na thuiskomst ging ze meteen voor ons koken. Ze cijferde zich volledig weg. En omdat mama altijd moest werken, waren wij vaak bij oma. Maar we deden ook veel huishoudelijke taken. Mijn drie oudere broers en ik hebben vaak de luiers van onze twee jongste zusjes verschoond.”

'Maar moeder kwam heel soms kijken, maar ja, zij wist niet eens wat buitenspel was'

Barbara: “Jullie waren dus sleutelkinderen, zoals dat heet. Maar hoe was dan het contact met jouw vader?”
Shanice: “Mijn eerste herinnering aan m’n vader is dat ik met m’n moeder naar Amsterdam reed voor een bezoekje. We stonden op de Dam, maar hij kwam niet opdagen en liet niets van zich horen. Ik zat er erg mee dat m’n vader er niet voor me was. Ik was verdrietig en boos. Ik sprak niet over m’n gevoelens, maar maakte gedichten waar- in ik duidelijk maakte wat er door me heen ging. Ik voelde me afgewezen. Tijdens voetbalwedstrijden stonden vaak van alle andere meiden de vaders langs de lijn. Dat was confronterend. Mijn moeder kwam heel soms kijken, maar ja, zij wist niet eens wat buitenspel was… Toen ik op m’n zestiende mee mocht naar het EK, werd ik gebeld door een onbekend nummer. ‘Met papa, ik zag je op tv,’ hoorde ik. Ik dacht alleen maar: waarom moet je me nu ineens bellen, terwijl je hiervoor nooit in m’n leven bent geweest?” 

Het complete verhaal is te lezen in de nieuwe Helden die nu in de winkels ligt, maar natuurlijk ook via Blendle.

Delen: