Word abonnee

Uit helden

‘Shit happens and now it happened to me’

door: Redactie Helden
7 september 2016

Alexander van Holk is in het dagelijks leven bankier bij Morgan Stanley in Londen. Tijdens de Paralympische Spelen hoopt hij de roeifinale in de AS-klasse te halen. Helden ging bij hem en zijn familie langs.

Door: Roberto Lobosco en Marlies van Cleeff

In december 2000 werd Alexander gebeld door een Nederlandse schoolvriendin, die inmiddels met haar familie weer in Nederland woonde. Of Alexander zin had om mee te gaan op wintersport met haar vader, jongere broertje en oudere zus, die net haar rijbewijs had. Tussen Reims en Troyes haalde het onervaren meisje een vrachtwagen in en verloor de macht over het stuur. De auto vloog over de kop en ramde een boom. Alexander werd uit de auto geslingerd en klapte hard op de grond.

Alexander: 'Het voelde als een knietje in mijn dijbeen'

“Het begin van het ongeluk kan ik me nog goed herinneren, het voelde als een achtbaan waar ­ineens heel veel kracht loskwam. Ik had nooit het idee dat het zo slecht zou aflopen. Ik had geen schrammetje en de andere inzittenden waren ­relatief oké, afgezien van een gebroken neus. Ik probeerde op te staan, maar dat lukte niet omdat mijn benen verdoofd waren. Het voelde als een knietje in mijn dijbeen. Ik dacht: even wachten en dan komt het goed. Zelfs in de helikopter naar het ziekenhuis dacht ik nog: dit is best cool. In het ­ziekenhuis waren ze er na een paar scans snel uit dat mijn rug was gebroken en dat ik verlamd was.”

Moeder Elske: “'Shit happens and now it happened to me,' zei Alex als eerste toen hij ontwaakte na de operatie en we hem moesten vertellen dat hij een dwarslaesie had en nooit meer zou kunnen lopen. Bram vond het doodeng om zijn stoere en nu hulpeloze oudere broer onder ogen te komen in het ziekenhuis. Schoorvoetend kwam hij ­binnen, maar Alex zei meteen: ‘Zo Bram, hoe voelt het om eindelijk de beste hockeyer van de familie te zijn?’ Daarmee was het ijs gebroken, Bram ontspande direct en zei: ‘Dat ben ik altijd geweest!’ Dat is toch het unieke van Alex, hij weet altijd iedereen op z’n gemak te stellen.”

Alexander: 'Ik moest alles opnieuw leren: zitten, aankleden, douchen en uit bed komen'

Alexander: “Ik heb er vrij rationeel tegenaan gekeken. Ik wist binnen twee weken dat ik niet meer zou herstellen, dus wilde ik zo goed mogelijk in een rolstoel leven. Bij het revalidatiecentrum vertelden ze me dat ik minimaal drie maanden moest revalideren, maar omdat ik zo lang en slungelig was, kon het nog langer duren. Challenge accepted. Ik moest alles opnieuw leren: zitten, aankleden, douchen, naar de wc gaan, uit bed komen. Als ik andere mensen dingen zag doen, wilde ik dat ook en probeerde het net zolang tot ik het kon. Binnen twee maanden mocht ik weer naar huis.”

Zwartste periode
In de zomer na het ongeluk hadden Alexander en zijn familie de boel redelijk op de rit. Hun huis was ‘rolstoelproof’, Alexander vroeg een plek aan op Oxford, waar hij Philosophy, Politics & Economics wilde studeren en Bram voelde zich verantwoordelijk voor zijn gehandicapte broer en werd in dat half jaar een stuk volwassener.

Alexander had nog één examenjaar voor de boeg en in de zomervakantie ging hij met vrienden zeilen in Friesland. Varend door de Jeltesloot zagen ze in de verte een brug openstaan. Tegen beter weten in zetten ze het motortje aan, maar het groene licht haalden ze bij lange na niet. Wachtend voor de brug zag hij de auto van zijn ouders. De bedoeling was om met het hele gezin Van Holk de laatste vakantiedagen door te ­brengen in hun huisje in Friesland. Marene en Bram zagen Alexander in de boot en hij zag hen. Eenmaal over de brug zette Bart de auto langs de weg, zodat Marene en Bram, die aan het bakkeleien waren over een jas, naar de overkant konden rennen om Alexander te begroeten.

Benieuwd naar het volledige verhaal van de familie Van Holk? De nieuwe Helden ligt nu in de winkel. Ook is het verhaal te vinden op Blendle.

Delen: