Word abonnee

Volleybalheldinnen

De helden van toen

door: Redactie Helden
5 september 2015

De Nederlandse volleybaldames zitten vol in hun voorbereiding op het Europees Kampioenschap in eigen land. Middels een blog geven de dames een inkijk in hun aanloop naar het toernooi. Vandaag het verhaal van Judith Pietersen.

Het is 26 september 2015. De eerste dag van het DELA 2015 CEV Volleyball European Championship in eigen land.

De ochtendtraining duurde vanmorgen welgeteld 38 minuten. We zitten in de bus naar de wedstrijd. We hebben gezorgd dat we als eerste wegreden voor het hotel, eerder dan de Slovenen. Staat het vast 1-0 voor ons. Even weg met de oordopjes en hippe koptelefoons. Ik zet de EK-cd van 1995 op. Het nummer ‘Het is een nacht’ van Guus Meeuwis luisteren we wel drie keer. Tsja meiden, willen we Europees kampioen worden of niet? Dit zijn namelijk de tips van de volleybalster die op het EK in 1995 tot de meest waardevolle speelster werd geroemd: Elles Leferink.

'Ik was pas zes en huppelde thuis wat rond, niet beseffend dat er volleybalgeschiedenis werd geschreven'

Waar waren wij twintig jaar geleden? Celeste was nog niet eens geboren. Ikzelf was pas zes en huppelde thuis wat rond, niet beseffend dat er volleybalgeschiedenis werd geschreven. De Nederlandse volleybaldames veroverden namelijk op dat moment EK-goud in eigen land.

Na maandenlange ontzettend zware trainingen in Sporthallen Zuid in Amsterdam kenden de dames elke steen. Dagelijks werd er zes uur afgezien. Tot ze in de lucht eerst konden kijken en kiezen waar ze de bal zouden slaan. Elles: “Ik zou nu geen half uur meer van die trainingen volhouden.” Toen stonden ze daar in de kolkende Rijnhal. Het achttienjarige meisje was flink onder de indruk van al dat publiek. “In de warming up stond ik alleen maar te zwaaien naar bekenden.” Het EK verliep niet zonder slag of stoot. De dames begonnen matig, verloren nog tegen Kroatië. “Ach, dat was niet erg hoor,” zegt de nuchtere Elles. “Daar word je wakker van.” Elles ging voorop in de strijd, samen met Riëtte Fledderus, Cintha Boersma, Erna Brinkman, Jerine Fleurke en Marjolein de Jong. Ook Ingrid Visser, Henriëtte Weersing, Irena Machovcak, Marrit Leenstra, Jolanda Elshof en Petra Groenland droegen bij aan het succes. Er straalt een groot vertrouwen van Elles uit richting haar teamgenoten van toen. “Ik wist dat Marjolein er wel onder zat, als ik in het blok zou slaan,” aldus Elles. Ze spreekt steeds weer over wat anderen zo goed deden, over die goede teamspirit. Dit was het dat de vleugels gaf. Nederland groeide in het toernooi. Elles begon zelfs de Russen af te blokken met haar 1.77 meter en sloeg er nog wat punten achteraan met haar (op dat moment revolutionaire) sprongservice. “Op een gegeven moment wisten we dat we niet meer gingen verliezen. Het klopte gewoon.”

'Veel van de gouden EK-vrouwen hebben hun ervaringen doorgegeven aan de meiden van nu, spelend of coachend'

Zo’n tien jaar later mocht ik aan de hand van Elles mijn eerste professionele wedstrijden spelen bij Longa. Elles haalde me op, bracht me thuis, leerde me hoe het spelletje in elkaar zit, hoe met blessures om te gaan en – misschien wel een van de belangrijkste dingen – hoe je een hecht team vormt. Ze leerde me winnen. Onder haar leiding wonnen we brons in de Europacup tegen teams die ons wat budget betreft gemakkelijk zouden moeten verslaan. Zo hebben veel van de gouden EK-vrouwen hun ervaringen doorgegeven aan de meiden van nu, spelend of coachend.

En daar staan we dan, 26 september 2015, uit volle borst het volkslied mee te zingen. Er moet wel gelachen worden tijdens het volkslied, dat is ons dingetje. Ik zwaai even naar Elles op de tribune. Er is genoeg verteld, we hebben genoeg tips gehoord, we hebben genoeg getraind. Het is aan ons nu. Al heb ik toch even Guus Meeuwis geluisterd voor de zekerheid.

Delen: