Word abonnee

Wielrennen

Doodgewoon de beste

Stephan Tellier

Wielrennen

Doodgewoon de beste

door: Thomas Olsthoorn
6 februari 2018
13 tot 18 minuten lezen

Tot veler verrassing werd Chantal Blaak (28) afgelopen september wereldkampioen wielrennen. Het leverde haar de magische regenboogtrui op die ze dit seizoen op waardige wijze wil dragen. Een prachtige prijs voor de loyale en ijzersterke renster van Boels-Dolmans, die na de tegenslagen in haar loopbaan altijd weer is opgestaan.

Staat Chantal Blaak tijdens een trainingsrit te wachten voor een rood stoplicht, dan kan het tegenwoordig zomaar gebeuren dat een recreatieve wielrenner haar aanschiet om ter plekke een selfie te maken. Even later hangt er een andere recreant aan haar achterwiel in een poging haar zo lang mogelijk te volgen. Dat laatste gebeurde voorheen ook weleens, maar sinds ze de in het oog springende regenboogtrui draagt, is anoniem trainen er echt niet meer bij. “Die belangstelling is leuk, maar ik moet er wel aan wennen,” vertelt Chantal thuis in Berkel en Rodenrijs aan de keukentafel. “Ik krijg nu ook ineens brieven thuisgestuurd van mensen die bewondering voor mijn prestatie hebben en vragen om een foto met handtekening.” Lachend: “Nee, ik heb geen huwelijksaanzoeken gehad, maar het zijn wel opvallend veel mannen die schrijven.”

Het is inmiddels begin januari, ruim drie maanden nadat Chantal in het Noorse Bergen voor een daverende verrassing zorgde door na een achterstand vanwege een zware val uiteindelijk heel knap naar de wereldtitel te soleren. “Ik zag mezelf als een gevaarlijke outsider, had eerder grote wedstrijden gewonnen, maar deze wereldtitel had ik totaal niet verwacht. Het was de race van mijn leven, ik had letterlijk kippenvel. Het duurde een paar weken voor ik besefte wat ik had gepresteerd. Na terugkomst uit Bergen was het een gekkenhuis met huldigingen, interviews, fotosessies en feestjes. Juist omdat iedereen zei dat ik ervan moest genieten, heb ik dat echt bewust gedaan. Mijn seizoen was afgelopen, dus het kon ook. Ik was helemaal gesloopt toen ik met mijn vriend op vakantie ging naar Bali. Daar, in alle rust, kwam het besef. Op een gegeven moment zei ik: Maar ik ben wereldkampioen, hoor! Lars moest er hard om lachen, zei: ‘Hè hè, is het kwartje eindelijk gevallen?’”

Tekst gaat verder onder de foto

Zo op het eerste gezicht is er in huize Blaak niets te zien dat aan het absolute hoogtepunt van haar loopbaan doet denken. Of toch wel? Chantal wijst richting de woonkamer. Op het dressoir blijkt een pot met goud te staan, net als aan het einde van de regenboog. Een pot vol met gouden en ander gekleurde medailles wel te verstaan, en ook een paar fraaie kampioenstruien. “Toen ik vorig jaar juni Nederlands kampioen werd, zei ik: Nee joh, die rood-wit-blauwe trui gaan we niet ophangen. Ik wil niets van wielrennen in mijn woonkamer. Thuis is lekker thuis. Ik ben al 24/7 met mijn sport bezig. Maar toen kwam die regenboogtrui erbij en bedacht ik dat ik ook nog een Europese kampioenstrui van de beloften had liggen. Er staan inmidels drie lijsten klaar om de truien in het traphuis op te hangen.”

‘Ik was vaak aan het helpen, de koeien van het weiland halen. We gingen nooit op vakantie. Alles draaide om boerderij’

BOERDERIJLEVEN
Natuurlijk is Chantal trots op haar prestatie, maar de wereldtitel heeft haar geen spat veranderd. Ze is gewoon Chantal, de nuchtere, hardwerken- de en vrolijke sportvrouw. Het heeft alles te maken met haar opvoeding. Chantal groeide op in Zuidland, een dorpje op het Zuid-Hollandse eiland Voorne-Putten, waar haar ouders een boerderij met veeteelt en akkerbouw hadden. “Ik was vaak aan het helpen, bijvoorbeeld de koeien van het weiland halen, die vervolgens binnen werden gemolken. We gingen nooit op vakantie. Alles draaide om de boerderij. Elke dag, ook in het weekend en met kerstmis.”
Het winnen van een Dikke Banden Race in het dorp en daaruit voortvloeiend een lidmaatschap bij wielervereniging PRC Delta in Spijkenisse, betekende voor de elfjarige Chantal het vertrekpunt van haar wielerloopbaan, die toen puur uit lol trappen en lekker fietsen bestond.

 

Delen: