Word abonnee

Overig

Voorwoord Barbara: Emotie

Overig

Voorwoord Barbara: Emotie

door: Barbara Barend
14 november 2017
3 tot 8 minuten lezen

Sportjaar 2017. Laat ik met het hoogtepunt beginnen. Het zal je niet verrassen dat het Europees kampioenschap van de Nederlandse voetbalvrouwen voor mij een ongekend hoogtepunt is.

Vorig jaar, toen mijn vrouw en ik onze zomervakantie planden, zette ik een kruis in de agenda van zondag 16 juli tot en met dinsdag 8 augustus. Want, zo redeneerde ik, als we Europees kampioen worden, zal de dag erna de huldiging plaatsvinden en dan kan ik woensdag pas op mijn gemak met vakantie. Maar wie had ooit gedacht dat we werkelijk Europees kampioen zouden worden? Het werd de grote doorbraak van het vrouwenvoetbal. Ineens was heel Nederland om.

We zagen afgelopen zomer ineens weer de kracht van voetbal. Heel Nederland ging achter onze meiden staan. Lieke Martens werd verkozen tot beste speelster van Europa en de wereld, Sarina Wiegman werd beste coach van de wereld. De vrouwen verzachten een beetje het leed van de niet-geplaatste mannen.

Naast dit hoogtepunt hadden we natuurlijk Dafne, Max en Tom. Dafne Schippers deed de wereld weer versteld staan door wereldkampioen 200 meter te worden. Max Verstappen is en blijft een fenomeen, zowel op als naast het racecircuit. Tom Dumoulin en zijn Sunweb-ploeg zorgden het hele jaar voor prachtige hoogtepunten.

Emotie

Helaas waren er ook minder leuke momenten. De wereld stond stil toen binnen een week voormalig Oranjeleeuwin Sylvia Nooij op 32-jarige leeftijd stierf als gevolg van een epileptische aanval en toen Abdelhak Nouri ineen- stortte als gevolg van hartfalen.
Ook toen was de kracht van voetbal zichtbaar. Bij de openingswedstrijd van de Oranje Leeuwinnen werd in de 32ste een minuut lang voor Nooij geapplaudisseerd. Indrukwekkend was ook hoe alle clubs in Nederland, maar ook buiten Nederland solidair waren met Nouri en Ajax. In al zijn triestheid leverde die steun prachtige momenten op. Ook zijn oud-trainer Peter Bosz roemt in deze Helden de bijzondere persoonlijkheid van Nouri, die altijd vriendelijk was en nooit klaagde. Ik denk meteen aan de foto van mijn zoon Seb en Appie,
genomen in de rust van AZ-Ajax. Eigenlijk mocht Nouri tijdens een wedstrijd niet op de foto, maar ‘nee’ zeggen tegen een kind kon hij niet.


En dat brengt me tot het bijzondere verhaal met Patrick Lodewijks over het overlijden van zijn vrouw Yvonne na een auto-ongeluk, ruim twee jaar geleden. Zelden hebben Frits en ik zo lang ademloos en vol emotie zitten luisteren. Yvonne had een bijzondere plek in m’n hart. Toen ik in het verleden weleens gedoe had op het werk, was Yvonne degene die me op het hart drukte dat nooit iemand me mocht aanvallen op het feit dat ik een vrouw was. En als ook ik bij Feyenoord tijdens m’n werk weleens werd uitgescholden door supporters, gaf Patrick me altijd een extra grote knuffel op het veld, zichtbaar voor alle fans om te laten zien dat hij als Feyenoorder dol op me was. Kleine gebaren, die voor mij van grote betekenis waren.

In Liverpool zaten we tegenover hem en zijn huidige partner Estelle die vijf weken na het overlijden van Yvonne onverwacht haar man verloor. Het lot bracht hen samen. Samen proberen ze weer iets van het leven te maken en nee, dat betekent niet dat ze nu over het verlies van hun partners zijn. De pijn is blijvend en voor altijd.

Als laatste rest me jullie veel leesplezier toe te wensen, met onze Pyeongchang-special. We blikken al vooruit op de Winterspelen.

Alle goeds en tot volgend jaar! Barbara

Delen: