Word abonnee

Shorttrack

Klaar om de wereld te veroveren

John Kramer

Shorttrack

Klaar om de wereld te veroveren

door: Marlies van Cleeff
14 november 2017
10 tot 15 minuten lezen

Suzanne Schulting (20) is de kroonprinses van het shorttrack. Met haar weergaloze inhaalacties, onmetelijke bewijsdrang en looks is ze klaar om de wereld te veroveren. We nodigden haar uit voor een modische shoot.

Suzanne Schulting meldt zich enthousiast op de locatie van onze shoot in Heerenveen, met een zakje bruine boterhammen in haar hand. Ze heeft net getraind en wijst op een wond op haar kin, waarin zichtbaar drie hechtingen zitten. “Die kunnen toch wel weggeshopt worden?” lacht ze. Het is het resultaat van een bedrijfsongevalletje een dag eerder, toen Suzanne tijdens de training in de boarding belandde. Maar wie denkt dat die valpartijen haar bang maken, komt bedrogen uit. Voor twijfel is geen ruimte op haar weg naar succes. Vorig seizoen maakte Suzanne faam als een onverschrokken shorttrackster met katachtige inhaalacties, ze won onder meer het wereldbekerklassement op de 1000 meter en brons op dezelfde afstand bij de WK in Rotterdam. Ook veroverde ze als eerste Nederlandse ooit goud op de 1500 meter tijdens een wereldbeker- wedstrijd in Dresden, en met de aflossingsploeg won ze brons op de EK. Suzanne heeft haar doelen haarfijn op het netvlies staan. “In mijn dromen rijd ik de laatste twee rondjes van de 1000 meter, maar ook de 1500 meter én de relay op kop, en kom ik als eerste over de finish met gebalde vuisten. Dan geef ik mijn coach Jeroen Otter, die langs de baan staat, een high five. Een rondje later rem ik en vlieg ik hem in de armen omdat ik zo blij ben dat ik net olympisch kampioen ben geworden. En het liefst gebeurt dit meteen in PyeongChang.”

Tekst gaat verder onder de foto

SUZANNE & HAAR BEWIJSDRANG
“Uit mijn prestaties van vorig jaar haal ik veel zelfvertrouwen. Als ik weet dat ik met de besten van de wereld aan de start sta, geeft me dat een kick. Een zware rit geeft zoveel energie, helemaal als m’n inhaalacties ook nog slagen. Intuïtie, m’n gevoel, is alles. Ik moet niet te veel nadenken. Dat past ook bij mij: niet nadenken, maar gewoon doen. Eigenlijk schaats ik zoals ik ben: heel impulsief, als een soort stuiterbal. Als ik weet dat ik echt goed ben, voel ik me ook superzelfverzekerd. Voor de start weet ik op welke tegenstanders ik moet letten, maar meestal heb ik niet een gestructureerd plan in mijn hoofd, een wedstrijd loopt toch altijd anders. Als ik een gedetailleerd plan in mijn hoofd heb en daar te panisch mee omga, verlies ik die vrije manier van rijden. Dat impulsieve is tegelijkertijd mijn valkuil. Soms denk ik niet goed genoeg na over mijn acties. Bijvoorbeeld toen ik in de B-finale van de 1000 meter tijdens de eerste wereldbekerwedstrijd van dit seizoen in Boedapest mijn ploeggenoot Yara van Kerkhof omver schaatste. Ik wilde zo graag laten zien hoe goed ik ben, laten zien dat wat ik vorig jaar heb gepresteerd nu weer zou kunnen. Door mijn bewijsdrang ging ik foutjes maken, ik kreeg dat weekend vier penalty’s, was te gretig en gespannen. De ongeduldige Suzanne liet zich zien, want ik wil het liefst nú al de beste van de wereld zijn.

Delen: