Word abonnee

Hockey

‘Vroeger koos ik altijd de weg van de minste weerstand’

Marcel Krijger

Hockey

‘Vroeger koos ik altijd de weg van de minste weerstand’

door: Victoria Koblenko
3 november 2020
3 tot 8 minuten lezen

Het was een roerig jaar voor Terrance Pieters. Hij liet zich horen in de Black Lives Matter-discussie en vertelde dat ook hij in zijn sport racistisch is bejegend. De Spelen werden een jaar uitgesteld en bij zijn ploeg Kampong sloeg covid-19 toe. Victoria Koblenko spreekt de hockeyinternational op anderhalve meter afstand.

Terug naar maart dit jaar. Je zat in de voorbereiding op de Olympische Spelen en toen was daar de lockdown.
“Zoals iedereen hebben we twee weken thuisgezeten. Daarna zijn we voorzichtig individueel gaan trainen. Toen de maatregelen iets werden versoepeld, zijn we met het Nederlands team gaan trainen, maar wel op veilige afstand van elkaar. Op een gegeven moment wilden we echt wel weer een partijtje spelen natuurlijk.”
Toen jullie eindelijk weer wedstrijden mochten spelen, zonder publiek, bleek bij jouw team Kampong halverwege de wedstrijd tegen Tilburg iemand positief te zijn…
“Ik kan daar niet te veel over in detail treden. Het ligt gevoelig. De bond en de tuchtcommissie hebben bepaald dat die wedstrijd overgespeeld moet worden.”
Deze werkelijkheid was zeker niet wat je voor ogen stond toen je op je zesde droomde van een hockeycarrière.
“Nou, ik droomde vroeger vooral van een voetbalcarrière. Toen ik vijf was, riep ik dat ik later in het Nederlandse elftal zou voetballen.”
Waarom wilde je liever voetballen?
“Mijn vader heeft – weliswaar op een laag niveau – ook gevoetbald. Voetbal is een sport die je ook makkelijker op straat doet of in de pauze op school. In Almere, waar we op m’n tweede naartoe zijn verhuisd, was ik altijd buiten aan het spelen. Mijn zus had een vriendin die hockeyde en is dat toen ook gaan doen. Zo kwam ik voor het eerst met die sport in aanraking. Ik mocht een proefles doen en vond het leuk. Rond m’n zesde zijn we voor het eerst naar een hockeywedstrijd gaan kijken en toen was ik gelijk verkocht. Niet langer het Nederlands voetbalelftal, maar het Nederlands hockeyteam werd vanaf dat moment mijn droom.”
Wanneer kreeg je door dat je beter was dan je leeftijdsgenoten?
“Dat moment kan ik me nog wel voor de geest halen. Ik was een jaar of zeven en tijdens een wedstrijd rende ik voor mijn gevoel met de bal over het hele veld. Ik bewoog ook makkelijker dan anderen. Met gym op de basisschool merkte ik bijvoorbeeld ook dat ik met trefbal makkelijker en soepeler gooide dan veel anderen. Met de hockeytraining lukte het me vaak iets sneller om een trucje aan te leren.”

Het volledige verhaal lezen? Dat kan via Blendle. Je kunt het magazine ook in de winkel halen óf online bestellen!

Delen: