Word abonnee

Wielrennen

‘We zijn allemaal egoïsten aan het worden’

Gerlinde Schrijver

Wielrennen

‘We zijn allemaal egoïsten aan het worden’

door: Jaap Stalenburg en Robert Prins
21 maart 2018
11 tot 16 minuten lezen

“Het gaat niet goed met de wereld en ik ben bang voor de toekomst.” Een opvallend statement van wereldkampioen wielrennen Peter Sagan (26) bij de huldiging in Richmond. In een exclusief interview met Helden geeft de Slowaak zich bloot. Over zijn sterrenstatus, ongeschoren benen, huwelijk met jeugdvriendin Katarina en zijn oproep in Richmond.

De harde lach van de Nederlandse Tinkoff ploegleider Tristan Hoffman galmt door de gangen van het Parkhotel tegenover het station van Kortrijk. Bij de receptie staan de eerste handtekeningenjagers opgesteld, in Vlaanderen zijn dat vooral heren van middelbare leeftijd met grote foto’s van renners die allemaal van een krabbel moeten worden voorzien. Een bijna religieuze aanbidding van coureurs. Die ochtend is Peter Sagan in alle vroegte gearriveerd vanaf Tenerife waar hij op hoogte heeft getraind. Bij het Parkhotel ontsnapt hij via de achterdeur aan de fans om met een grote grijns gevolgd door twee televisieploegen te vertrekken richting de kasseien in het hart van Vlaanderen en de gevreesde klimmetjes rond Geraardsbergen en Oudenaarde. Sagan heeft iets met de klassiekers in Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Hij mag dan de uitstraling hebben van een glamourboy, op de fiets kan het de wereldkampioen niet zwaar genoeg zijn. “Dat pijn lijden vind ik fascinerend, dan ben ik op mijn best. Vooral op de kasseien voel ik me in mijn element. Het asfalt is saai, maar die kasseien vragen het uiterste van een coureur. Dat zijn mijn koersen. Fun op de kasseien.”

‘GEEF IK EEN PERSCONFERENTIE EN GAAT HET OVER DE VRAAG OF IK MIJN BENEN GESCHOREN HEB. PFFF. JA, DAN BOTS IK MET HET CONSERVATIEVE WERELDJE’

BEHAARDE KUITEN
Sagan ontvangt de internationale wielerpers en mag dan schitteren voor de camera’s. Een persconferentie is duidelijk niet zijn ding. Zeker niet als de vragen gaan over zaken die hij ziet als volstrekt onbelangrijk. Waarom hij zijn benen niet scheert en met behaarde kuiten op de fiets zit in de eerste week van het nieuwe wielerseizoen? Foto’s uit Argentinië met wat plukjes haar op de machtige kuiten van Sagan hebben in Nederland en België tot nogal wat opwinding geleid. Na doping lijkt een behaard been de grootste zonde voor een coureur. De wereldkampioen zwijgt een minuut. Twee minuten. Kijkt naar het plafond en vraagt zich dan hardop af of er ook nog belangrijkere vragen zijn. “Mag ik zelf weten of ik mijn benen scheer?” Als hij even later is aangeschoven, verzucht hij: “Ik word daar zo moe van. Geef ik hier een persconferentie en gaat het voor een groot deel over de vraag of ik mijn benen geschoren heb. Pfff. Mensen hebben blijkbaar geen andere dingen te doen dan naar de donshaartjes op mijn kuiten te kijken. Ze moeten blijkbaar ergens een verhaal van maken, dat is niet mijn probleem. Ja, dan bots ik met het conservatieve wereldje.” Je kunt er ook een daad van verzet in zien. “Haha. Zeker. Altijd maar mensen die zich druk over je maken. Het is zo benauwend.”

Een dag later, bij de Omloop Het Nieuwsblad, verzamelen honderden fans zich rond de bus van Tinkoff. A star is born. Na Lance Armstrong heeft wielrennen weer een held wiens status en uitstraling de sport overstijgen. Grappige filmpjes op YouTube die door honderdduizenden fans worden bekeken. Zijn wheelies en andere behendigheidstrucs op de fiets waarmee hij opvalt. Live voor de televisiecamera’s tijdens de Tour de France dollen met collega-vedettes als Chris Froome en Alberto Contador. Wielerlegende Eddy Merckx noemt hem in een Belgische krant een superstar. “Ben er wel trots op dat de grote Eddy Merckx mij een fantastische ambassadeur voor het wielrennen noemt. Ik doe alleen maar mijn best en voel me absoluut geen superstar. Ik loop niet rond in Hollywood.” Slowaakse vlaggen. Opgewonden krijsende fans. En fotografen en journalisten die achter hem lopen om maar zijn behaarde kuiten scherp in beeld te krijgen. Tegenwoordig heeft Peter Sagan een bodyguard nodig om de ploegbus uit te kunnen. Lachend: “Soms valt het niet mee om Peter Sagan te zijn.”

Tekst gaat verder onder de foto

VLUCHTELINGEN
Hij had het vooraf besproken met zijn vrouw Katarina. Met de regenboogtrui om zijn frêle schouders moest er een statement komen. Zeker omdat Europa meer en meer verscheurd dreigde te worden door de gevolgen van de immense vluchtelingenstroom uit landen als Syrië en Libië. De beelden van totaal verkleumde en uitgehongerde volwassenen en kinderen aan de grenzen van Europa en de honderden doden na mislukte vluchten op wrakke boten over de Middellandse Zee hadden Peter Sagan diep geraakt. Op de persconferentie na het winnen van de wereldtitel in het Amerikaanse Richmond, op 27 september vorig jaar, kwam er een emotioneel statement. “Vooraf had ik mijn vriendin beloofd dat als ik wereldkampioen zou worden, ik het zou hebben over dit probleem. Ik ben daarmee bezig. Er moet iets veranderen in de wereld.” Het was doodstil bij de persconferentie, alleen het geratel van fotocamera’s was te horen toen Sagan emotioneel zijn betoog vervolgde. “Ik kan niet in het hoofd van politici kijken, kan als één man niet veel veranderen, maar het raakt me wat er in de wereld gebeurt. Ik wilde vandaag echt winnen om dit te kunnen zeggen. Ik leef in het nu, ben blij met deze wereldtitel, maar ik win ook voor de toekomstige generatie. Er moet iets veranderen in de wereld, ik hoop dat er nog steeds jongeren zullen kunnen fietsen.”

Tijdens het gesprek in Kortrijk maakt hij nogmaals duidelijk dat hij weliswaar het imago van een glamourboy heeft, maar dat hij graag de wereld wil veranderen. Jongeren die niet meer weten hoe ze met de technologische vooruitgang moeten omgaan. Falende opvoeders. Oprukkende depressies. Het maakt de wereldkampioen niet bepaald een optimistisch wereldburger, maar hij wil zijn sportstatus inzetten om echt iets voor de jongeren van nu te kunnen betekenen. “Dat statement in Richmond kwam puur uit mezelf. Dat was geen imagebuilding. Ik maak me zorgen over het feit dat we onszelf niet meer onder controle hebben. We zijn afhankelijk van de smartphone, van wifi. Er zijn nog nooit zoveel depressieve mensen geweest. We lijken niet in staat om in dit tijdperk te leven. Jongeren zijn alleen nog bezig met hun smartphones, Facebook, WhatsApp; er is nauwelijks nog een normaal gesprek mee te voeren. Ik spreek met vrienden, terwijl ze met hun gedachten ergens anders zijn. Misschien bij hun Twitter-berichten of Facebook. Dat vinden ze normaal ook. En al die straling rondom wifi sloopt ook nog eens de natuur. En op Facebook zijn mensen alleen maar bezig om elkaar de ogen uit te steken. De ene heeft een nog mooiere auto of vakantie dan de andere. We zijn allemaal egoïsten aan het worden. Ik ben er wel klaar mee.” Over de politieke vluchtelingen zegt hij nu: “Wat aan de Europese grenzen gebeurt of de terreuraanslagen in Parijs, dat raakt me diep. Misschien helpt het een klein beetje als je daar als sporter een statement over maakt. Dat heb ik in Richmond willen doen, maar de boodschap gaat verder dan alleen de vluchtelingen.”

‘TWITTER GEBRUIK IK ECHT VOOR FUN DINGEN. WAT ME IRRITEERT IS DAT MENSEN VERVOLGENS DENKEN DAT M’N HELE LEVEN ALLEEN MAAR UIT GRAPPEN MAKEN BESTAAT’

KATARINA
Zelfs de bepaald niet wereldvreemde Peter Sagan schrok zich rot toen hij zich in november met zijn Katarina in traditioneel Slowaaks bruidegomskostuum meldde bij het kleine dorpskerkje van Zilina. Om zijn vriendin ten huwelijk te mogen vragen, moest hij in haar geboorteplaats Dolny Kubin nog een boom doorzagen. Traditie. Er was wijn en taart en in een zwaar walmende Oost-Duitse Trabant verplaatsten bruid en bruidegom zich naar het kerkje van Zilina. Fotografen en cameralui vochten voor het beste plaatje en er waren achttien bodyguards nodig om Peter en Katarina veilig de kerk in te krijgen. “We wilden het geheimhouden, maar iemand heeft toch zijn mond voorbijgepraat. Toen was er ineens een kerk vol paparazzi,” vertelt hij in Kortrijk. Ach, veel is er voor de wereldkampioen niet veranderd. Het stel leeft in Monaco waar Katarina werkt als marketingmanager. “We hebben het prima samen. Ze heeft er geen problemen mee dat ik vaak onderweg ben. Katarina redt zich prima en als ze zich verveelt dan zie ik haar liever niet om me heen in Monaco en bij de koers. Mijn enige probleem met mijn huwelijk is dat ik vanwege een allergie geen ring kan dragen.”

Hij begint over zijn jeugd in Zilina. “Ik ben met sport opgegroeid, begonnen als downhill-mountainbiker en omdat ik daarvoor ook op de weg moest trainen, werd ik wegcoureur. Dat was een gelukkige tijd. Met mijn vader trok ik door heel Slowakije om te koersen. Mijn grote voorbeeld was mijn broer Juraj die een jaar ouder is dan ik. Een fantastische coureur die nu mijn collega is bij Tinkoff. Ik was fan van Jan Ullrich en Miguel Indurain. Tourhelden, maar eerlijk gezegd was ik echt idolaat van vechters als Bruce Lee, Jean-Claude Van Damme en Rambo. Daar hingen posters van boven mijn bed. Maar als je dan weer teruggaat naar het wielrennen, dan had ik het meeste met Jan Ullrich. Die verbetenheid in zijn gevechten met Lance Armstrong.” De moderne topsporter hangt niet meer als poster boven de bedden van fans, maar is dagelijks te zien op social media als Twitter, Instagram en YouTube. Sagan weet als geen ander hoe het werkt. Of hij nou met zijn fiets over een auto rijdt, een wheelie in de Tour de France doet of samen met Katarina het nummer You’re the one that I want uit Grease playbackt, de alleskunner begrijpt hoe hij digitaal de wereld moet veroveren. Honderdduizenden volgen hem dag en nacht. “Ach, ik doe dat omdat ik weet dat mensen het leuk vinden. Ik speel in op wat fans willen en ik heb er zelf ook lol in. Ik word er door smart guys bij geholpen, maar het is wel echt iets van mij. Een moderne sporter kan op die manier fantastisch in contact staan met zijn fans. Twitter gebruik ik echt voor fun dingen. Wat me irriteert is dat mensen vervolgens denken dat m’n hele leven alleen maar uit grappen maken bestaat. Als dat zo is, dan word je geen wereldkampioen. Er is een Peter Sagan op de fiets en een Peter Sagan op Twitter en dat zijn twee totaal verschillende mannen.”

Tekst gaat verder onder de foto

NEDERLANDERS
Met Steven de Jongh als teammanager en Tristan Hoffman als ploegleider weet Peter Sagan zich omringd door Nederlanders bij Tinkoff. Tijdens de barre voorjaarskoersen zit Hoffman in de ploegleiderswagen achter hem en in koersen als de Tour is De Jongh de ploegleider. Hij noemt de oud-wielerprofs het geheim achter het succes van hem en het team. “Een koers winnen is nooit het resultaat van maar één rijder. We werken met z’n allen als een geoliede organisatie en daar spelen De Jongh en Hoffman een grote rol in. Steven is tactisch erg sterk, zeker met Alberto Contador heeft hij veel succes. Als geen ander weet hij de ploeg te motiveren. Met Hoffie doe ik meestal de klassiekers en kleinere koersen. Hij is grappig en altijd positief. Geweldig om met die twee te werken.” Sagan komt nog met een andere Nederlandse naam op de proppen: Tom Dumoulin. “Hij heeft op mij in de Vuelta grote indruk gemaakt, kan in de toekomst absoluut een Giro, Tour of Vuelta winnen. Hij is spectaculair goed in tijdrijden, kan klimmen met de besten en alles wat hij daar verliest maakt hij met een tijdrit weer goed.”

NIET GEFRUSTREERD
De teller staat inmiddels op ruim zeventig. Dat is het aantal keren dat Peter Sagan als tweede de finishlijn passeerde. In de afgelopen Tour eindigde hij vijf keer op de tweede plaats, die vaak voor andere sporters zo traumatisch is. Successporters noemen het vaak de ‘eerste plaats van de verliezers’. Sagan, in de laatste vier Tour de Frances winnaar van de groene trui en vier etappes, lacht en haalt zijn schouders op. “Het zal iedereen wel verbazen, maar ik kan prima leven met een tweede plaats. Ik krijg er geen stress van, raak ook niet gefrustreerd. Ik redeneer simpel: de tweede plaats is beter dan de derde. Of ik tevreden ben met een koers heeft niets met resultaten te maken. Als ik alles gedaan heb en ik word tweede, dan ben ik tevreden. In de sport kan er altijd een dag zijn dat het niet meezit. Dat is het leven. Het ontregelt mij niet. Alles draait om winnen en verliezen. Ook na een tweede plaats kan ik goed slapen.”

Delen: