Word abonnee

Voetbal

‘Wij zijn doorzetters’

Iris Planting

Voetbal

‘Wij zijn doorzetters’

door: Jasper Boks & Marlies van Cleeff
20 juni 2017
18 tot 23 minuten lezen

Hoewel Barbara Barend door een blessure al op haar zestiende met voetballen moest stoppen, bleef ze het vrouwenvoetbal op de voet volgen. Ze kent Shanice van de Sanden, de razendsnelle speelster van Liverpool, al jaren. In aanloop naar het EK in Nederland (16 juli – 6 augustus) ontmoeten ze elkaar. Niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst.

“De eerste keer dat ik jou ontmoette, was voor de bekerfinale. Jij riep: ‘Gefeliciteerd hè!’ Ik was zwanger van m’n zoon Seb,” zegt Barbara Barend. Het was mei 2011 toen sc Heerenveen, waarvoor Shanice van de Sanden destijds uitkwam, het opnam tegen AZ. “Je was nog zo jong, ik moest heel hard om je lachen.”
Shanice: “Ik kende jou van tv en dacht: ik ga even met je kletsen. Ik ben niet zo bang aangelegd.”
Barbara: “Ik hou wel van boefjes, maar je zei wel ‘u’ en ‘mevrouw’ tegen me. Ik zei vooraf nog dat je je moest gedragen. ‘Is goed mevrouw,’ antwoordde je. Maar je luisterde niet naar me.”

Tekst gaat verder onder de foto

Na de met 2-0 verloren finale werd Shanice door Barbara geïnterviewd. “Ik was in de finale gewisseld omdat ik weer eens een grote mond had gehad in de rust. We stonden achter en de trainer wilde een aanvaller wisselen voor een verdediger… Ik riep: ‘Kom op, man, we moeten scoren!’ En ik gooide een flesje Aquarius door de kleedkamer. Na afloop had ik er spijt van.”
Barbara: “Ik vond je meteen een leuke speelster. Maar je had ook dat ondeugende koppie. Ik wist: die moet ik in de gaten blijven houden. We hielden daarna contact.”
Shanice, lachend: “Ja, jij was mijn trouwe fan!”

Shanice debuteerde onder bondscoach Vera Pauw al op haar zestiende in Oranje. Ze was er in 2009 bij toen Nederland de halve finale bereikte op het EK in Finland. In het voorjaar van 2010 zwaaide Pauw af en daarmee kwam meteen een tijdelijk einde aan de interlandcarrière van Shanice. Pas vijf jaar later maakte ze haar rentree.
Shanice: “Jij twitterde toen ik er weer bij kwam: ‘Verdiend. Eindelijk.’ Vond ik zo leuk.”
Barbara: “Ik snapte er niets van waarom jij zo lang werd gepasseerd. Vera zei tegen mij: ‘Shanice moet je er altijd bij willen hebben.’”
Shanice: “Vera zei al dat de kans bestond dat ik een tijdje niet opgeroepen zou worden, bij de KNVB was
niet iedereen fan van me. En dat snapte ik ook wel. Ik was pas op m’n twaalfde begonnen met voetballen. Ik kon heel hard rennen, maar met een bal kon ik nog niet veel. ‘Laat je niet gek maken, met jouw kwaliteiten kom je er echt wel weer,’ zei Vera.”
Barbara: “Waarom ben je pas op je twaalfde begonnen met voetballen?”
Shanice: “Voor die tijd kwam het niet in me op. Als ik thuis- kwam van school, kroop ik meestal achter de computer. Af en toe pielde ik buiten met een bal, maar met m’n broers mocht ik nooit meedoen als zij voetbalden. ‘Ga lekker je eigen vrienden zoeken,’ zeiden ze. Mijn buurman vroeg me toen ik in m’n eentje de bal tegen een muur stond te trappen: ‘Jij doet verder niets, waarom ga je niet op voetbal?’ Hij heeft me ingeschreven bij VVIJ in IJsselstein.”
Barbara: “Werd jij vanuit huis niet gepusht om te sporten?”
Shanice: “Mama was niet zo. Hoe was dat bij jou dan?”
Barbara: “Vanaf het moment dat ik kon lopen, was ik bezig met een bal. M’n vader en moeder voetbalden ook allebei, daardoor was ik ook altijd op het voetbalveld te vinden. Eind jaren 70 mocht je als meisje pas op je achtste op voetbal, terwijl de jongens dat al op hun zesde konden. Het was medisch onverantwoord als meisjes op hun zesde gingen voetballen, zo was de lezing. Accepteerde ik niet. Ik ben actie gaan voeren, kreeg aandacht op de radio en in de kranten. M’n ouders hebben nog een advocaat in de arm genomen en de KNVB aangeklaagd. We hebben zelfs artsen uit Duitsland zover gekregen dat ze verklaarden dat de bewering van de KNVB onzin was. Tot een rechtszaak kwam het niet, de bond trok z’n keutel in en de reglementen werden gewijzigd. Maar ja, toen diende een ander probleem zich aan. Ik was zes, maar er waren geen meisjesteams van mijn leeftijd bij Buitenveldert. Dus wilde ik meedoen met de jongens. Mocht niet. Uit protest hielden m’n ouders de middenstip bezet. Dat hielp, ik mocht uiteindelijk met de jongens meedoen. Ik heb dus nogal wat teweeggebracht.”
Shanice: “Bedankt, hè! Ik voetbalde van jongs af aan met meisjes. Af en toe vroegen ze of ik mee wilde doen met de jongens. Jij kon toch ook goed voetballen?”
Barbara: “Als ik niet doormidden was geschopt, had ik Oranje gehaald. Zeker weten. In de derde wedstrijd nadat ik de overstap van de jongens naar de dames moest maken, scheurde ik m’n kruisband. Dertien was ik toen ik moest stoppen. M’n droom lag in duigen, want ik wilde met voetbal een beurs afdwingen in Amerika. Ik was zo verdrietig en boos, heb een half jaar lang amper gesproken. Ik weigerde ook m’n best te doen op school, haalde ineens alleen maar onvoldoendes op het gymnasium. Maar ja, ik kon niet m’n hele leven kwaad blijven. Ik ben fanatiek gaan tennissen, haalde de top tien van Nederland in m’n leeftijdscategorie. Maar ik wist tegelijkertijd dat ik nooit de top zou halen als tennisster. Voetbal lag me beter. Ik was een jaar of vijftien toen een meisjesteam me vroeg of ik het toch weer wilde proberen als voetbalster. Op aan- raden van m’n tenniscoach deed ik dat. Binnen een half jaar werd ik uitgenodigd voor Oranje onder zestien. Ik ging mee naar het Nordic Tournament, stond in de basis tegen IJsland en Zweden. Tegen Zweden wonnen we mede door twee assists van mij. Maar in de derde wedstrijd ging ik weer volledig door m’n knie. Dat betekende het einde, ik ging weer tennissen. Ik heb uiteindelijk nog wel gestudeerd in Amerika, dat deed ik op een tennisbeurs.”
Shanice: “Ik wil ook nog graag naar Amerika om te voetballen.”

Delen: