“Ik mis mijn vader. Als ik een moeilijke beslissing op voetbalgebied moet nemen en twijfel, denk ik weleens dat mijn vader voor de meest aanvallende variant had gekozen, dus doe ik dat ook. Zo denk ik toch heel vaak aan hem.

Ik was vlak voor 24 maart 2016 even in Barcelona, zou twee dagen heen en weer naar Amerika vliegen voor kort overleg met de eigenaar van mijn club Maccabi Tel Aviv. We landden na een lange vlucht in Californië, ik deed mijn telefoon aan en zag dat mijn zus veel had gebeld. Ik begreep meteen dat het mis was, ben alleen voor de paspoortcontrole uitgestapt en met hetzelfde vliegtuig teruggevlogen naar Barcelona.

Mijn moeder zegt dat hij echt op me heeft gewacht. Ik heb nog een paar minuten met hem gesproken, dat was al in zijn laatste uur. Toen heb ik hem heel persoonlijke dingen verteld en gezegd: papa, bedankt voor alles wat je ons hebt gegeven, dat je er altijd was en ik beloof dat mama, mijn zusjes en ik allemaal zullen leven op een manier waar jij trots op kunt zijn… Ik voelde dat hij me in het ziekenhuis nog hoorde, al zei hij op dat moment niets meer. Kort daarna is hij overleden.”

Johan Jordi Cruijff werd op 9 februari 1974 geboren in een Amsterdams ziekenhuis. “Op 17 februari 1974 moest Barcelona uit tegen Real Madrid spelen. Barcelona had al tien jaar daar niet meer gewonnen en zegevierde met 5-0. Mijn vader was een van de doelpuntenmakers. Die wedstrijd wordt in Barcelona nog altijd gezien als de symbolische overwinning van de destijds nog onderdrukte Catalanen op de centralistische dictatuur van Franco. Ik zeg weleens als grap: ik ga alsnog een klacht indienen bij Barcelona dat ik speciaal voor die wedstrijd via een keizersnee acht dagen eerder uit de buik van mijn moeder ben gehaald. Het blijft een mooi verhaal dat ik moest wijken voor een voetbalwedstrijd.

Het was natuurlijk ook heel speciaal dat hij mij Johan Jordi noemde. De naam Jordi werd niet geaccepteerd in het Spanje van die tijd, want die naam werd in verband gebracht met de Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd. ‘Het spijt me,’ zei mijn vader, ‘maar in zijn paspoort staat Johan Jordi dus je kijkt maar hoe je het oplost, want hij krijgt geen andere naam.’ Ik heet officieel Johan Jordi, was de eerste officiële Jordi in Spanje. Ik vind dat mooi, mijn vader kennende heeft hij erover nagedacht, passend bij zijn rebelse karakter. En tegelijk zijn mijn moeder en ik heel blij dat mijn roepnaam niet Johan is.

Tekst gaat verder onder de foto

Eerst dacht ik als kind: waarom vraagt iedereen toch een handtekening aan m’n vader? Maar op een gegeven moment begreep ik het wel. Mijn vader was altijd heel toegankelijk, nam voor ieder kind de tijd. Ik heb dat nooit als vervelend ervaren, nooit het gevoel gehad dat ik hem moest delen of dat we minder aandacht kregen. Als ik met mijn moeder over mijn vader praat, is het voor ons allebei lastig een glimlach te onderdrukken. Dat zegt genoeg. De drang om mensen te helpen, om arme en gehandicapte kinderen te helpen, kwam uiteindelijk van hen beiden, maar onderschat daarin niet de rol van mijn moeder.

Zij verdient veel van de credits voor zijn sociale gedrag. Of het nu weeskinderen of alleenstaande moeders zijn, mijn moeder was altijd bezig met kleding en cadeautjes regelen. Ook als een oud-speler het moeilijk had, wees mijn moeder mijn vader erop dat hij iets voor die speler moest ondernemen. Dan deed hij het ook. Mijn vader had absoluut een goed hart, maar de attentheid kwam van mijn moeder. Mijn vader was rebels, een man met ideeën. Zo iemand heeft naast zich een persoon nodig die voor structuur zorgt, die hem helpt de plannen uit te voeren.

Meer lezen?