De eerste zondag van de WK wielrennen staat in het teken van de individuele tijdritten. Bij de mannen wordt Nederland vertegenwoordigd door hardrijder Daan Hoole, die als outsider voor een medaille geldt.
De laatste – en tot dusver enige – keer dat de wereldtitel tijdrijden bij de mannen werd gewonnen door een Hollander was in 2017. Tom Dumoulin was dat jaar de beste in het Noorse Bergen. Voor de destijds achttienjarige Daan Hoole was het zijn eerste deelname aan het grote mondiale evenement. In de WK-tijdrit voor junioren werd de renner uit Zuid-Holland zevende.
Bij dat eerste optreden in het oranje tenue zou het zeker niet blijven. In de daaropvolgende jaren werd Hoole een vaste klant bij zowel de Europese als de wereldkampioenschappen. In 2021 behaalde hij in zijn laatste jaar als beloftencoureur een bronzen medaille bij de EK en werd hij vervolgens prof bij het toenmalige Trek-Segafredo.
Snelle doorbraak
Het duurde niet lang voordat de boomlange Hoole – zijn lengte is 1.98 meter – ook op het hoogste niveau naam ging maken. Als neoprof werd hij in 2022 derde op het NK tijdrijden achter Bauke Mollema en Dumoulin. Een jaar later moest hij nog genoegen nemen met zilver, maar in 2024 en 2025 greep hij zijn eerste én tweede Nederlandse titel. Een maand voor die tweede nationale zege schreef hij ook een tijdrit in de Giro d’Italia op zijn naam.
“Win je een tijdrit dan ben je echt de sterkste en de beste die dag,” vertelde Hoole vorig jaar in Procycling. “Dat maakt het voor mij zo’n mooie en eerlijke discipline. Je hebt alles in eigen hand; je mag geen fouten maken en je moet de benen hebben om de wattages te kunnen trappen. Het grootste deel van het seizoen ben ik knecht, de tijdrit is mijn grootste kans om zelf een uitslag te rijden.”
“Het voordeel van lang zijn is dat je met je benen een grotere hefboombeweging kunt maken. Tegelijkertijd is het vinden van de beste positie veel meer een zoektocht dan bij renners die kleiner zijn. Kijk naar Remco Evenepoel. Hij is heel aerodynamisch én heel sterk; dat is de gouden combinatie.”
Nieuwe uitdaging
Afgelopen winter maakte de 27-jarige Hoole de overstap van Lidl-Trek naar Decathlon CMA CGM, de Franse equipe waarvoor ook Paul Seixas en Olav Kooij uitkomen. Een nieuwe ploeg betekende ook een nieuwe fiets en dus opnieuw schaven aan de tijdrit met als doel nog harder te gaan.
“Omdat ik bij mijn nieuwe ploeg op ander materiaal rijd, hebben we veel tijd gestoken in mijn positie op de tijdritfiets weer zo goed mogelijk krijgen,” zei Hoole daar afgelopen voorjaar over. “Zowel met testen op de baan als in de windtunnel. Of mijn tijdrit is verbeterd weet ik nog niet, maar ik heb al wel het niveau gehaald dat ik vorig jaar ook had.”
Aan het begin van het seizoen werd Hoole vijfde in de individuele chrono in de UAE Tour. Vervolgens reed hij vooral ploegentijdritten. Zijn doel was om als Nederlands kampioen tijdrijden af te reizen naar Barcelona voor zijn debuut in de Tour de France, maar door ziekte moest hij afzeggen en kon hij geen gooi naar een derde nationale titel op rij doen.
Hoole was wel op tijd fit voor zijn vuurdoop in de Ronde van Frankrijk. Naast al het beulswerk dat hij verrichtte voor Seixas en Kooij, kreeg hij in de tijdrit naar Thonon-les-Bains zijn enige kans op persoonlijk succes. Het parcours was niet bepaald op zijn lijf geschreven – Hoole komt het best tot zijn recht op een meer vlakke route zoals zondag in Canada – en hij bleef steken op een zeventiende plaats.
Vaste klant
Voor bondscoach Koos Moerenhout was de Zuid-Hollander wederom een zekerheidje in zijn selectie voor Montréal. Dat is Hoole overigens al jaren. Bij de Olympische Spelen van Parijs in 2024 mocht Nederland met slechts drie renners starten in de wegwedstrijd en viel de keuze van Moerenhout op Hoole als enige knecht naast de kopmannen Mathieu van der Poel en Dylan van Baarle. “Ik vind het mooi om in het oranje te koersen. EK’s en WK’s zijn altijd speciale wedstrijden. Ik heb er al veel mooie herinneringen aan overgehouden.”
Met topfavoriet Remco Evenepoel, tempobeulen Filippo Ganna en Stefan Küng, en een bataljon aan andere erkende hardrijders is de concurrentie groot in Canada. Maar met zijn tijdritzege vorig jaar in de Giro heeft Hoole bewezen dat hij op topdagen tot grootse daden in staat is. Aan ambities heeft de midtwintiger geen gebrek.
“Ik heb dit jaar weer een stap gezet. Dat zie ik aan de waarden die ik op training rijd, maar ook aan mijn prestaties in de wedstrijden. Ik merk dat ik een jaar ouder en sterker ben geworden. Ik wil mezelf ontwikkelen tot een coureur die standaard meedoet om de top vijf of de overwinning in de tijdritten.”
Na de individuele opdracht zal Hoole zich volgend weekend in de wegwedstrijd weer volledig wegcijferen voor kopman Van der Poel. Een rol die hij ook met veel plezier vertolkt. “Ben je geen klimmer of sprinter, dan moet je in dienst van een kopman gaan rijden als je een lange carrière wilt hebben. Bij de beloften was ik ook al goed in ondersteunend werk. Het is gaaf om een bijdrage te hebben in een zege. Ik vind het mooier om iemand te helpen winnen dan zelf pak ‘m beet achttiende te worden.”
