Het is dit jaar alweer vier jaar geleden dat Suzanne Schulting zich kroonde tot koningin van de Winterspelen in Peking. Met vier medailles beleefde de ze daar de succesvolste Spelen uit haar carrière. Maar na Peking bleef het niet stil rond Schulting. Ze veroverde nog meer wereld- en Europese titels, kreeg te maken met blessures en maakte opvallende overstappen.
Van vier medailles op de Spelen tot botbreuken en bijzondere overstappen: dit is Suzanne Schulting door de jaren heen.
2022 – Koningin van de Spelen
Suzanne wordt de Koningin van de Winterspelen. Ze wint maar liefst vier medailles: goud op de 1000 meter en met de relayploeg, zilver op de 500 meter en brons op de 1500 meter. Ze is de eerste vrouwelijke shorttrackster die dat lukt. Na de Spelen neemt Jeroen Otter, de trainer met wie Suzanne tot dan al haar medailles heeft gewonnen, afscheid.
2023 – Het lichaam drukt op de rem
In de eerste maanden van het jaar draait ze door op volle toeren. Er volgen drie gouden medailles op de EK in Gdansk en drie wereldtitels op de WK in Seoul, maar dan wordt het mei en wordt de rem hard ingetrapt. Suzanne voelt zich leeg en er wordt het CMV-virus gecontanteerd. Ze neemt verplicht een aantal maanden rust. Wanneer ze in het najaar bijna terug is gooit een valpartij roet in het eten. Haar rentree moet wachten tot 2024.
2024 – Een pijnlijke comeback en een opvallende overstap
In 2024 maakt ze haar langverwachte comeback tijdens de WK shorttrack in Rotterdam. Op de 1000 meter, haar favoriete afstand, lijkt Suzanne de wereldtitel te gaan pakken. Maar dan slaat het noodlot toe. In de finale breekt ze haar enkel na een val. Een paar maanden later besluit ze het over een andere boeg te gooien. Ze sluit zich aan bij de ploeg van Jac Orie en gaat shorttrack combineren met langebaan schaatsen. Dat gaat zeker niet onverdienstelijk. In haar eerste jaar plaatst ze zich gelijk voor de World Cups .
2025 – Eerste WK-medailles op de langebaan
Eind 2024 wordt Suzanne vierde op zowel de 500 als de 1000 meter en plaatst ze zich oorspronkelijk niet voor de WK afstanden in 2025. Toch mag ze mee. Samen met Jutta Leerdam en Angel Daleman rijdt ze de teamsprint. De ploeg pakt gelijk goud. Na de zomer besluit ze zich in het olympische seizoen volledig te focussen op de langebaan en de shorttrack voor even links te laten liggen. En met succes op de 500 meter plaatst ze zich als tweede op het OKT en ze gaat naar Milaan.
2026 – de olympische dubbel
Op de NK shorttrack maakt Suzanne onverwacht haar comeback. Ze wint gelijk de 1500 meter en laat zien er nog steeds te staan. Ze gaat uiteindelijk ook mee naar de Spelen voor de 1500 meter, maar heeft daar geen succes. Op de 1000 meter langebaan wordt ze achtste. De grootste verassing moet dan nog komen. Op de WK afstanden een maand later is ze in bloedvorm en wint ze zilver achter Femke Kok. Nu Jutta heeft aangegeven aankomend jaar een sabbatical te nemen lijkt Suzanne degene die Femke Kok mag gaan opjagen.
