Eliud Kipchoge: de eerste man onder de twee uur

Een marathon lopen in minder dan twee uur. Jarenlang gold het als een van de laatste grote grenzen in de atletiek. Op 12 oktober 2019 bewees Eliud Kipchoge in Wenen dat het mogelijk was. De Keniaan finishte na 42,195 kilometer in 1 uur, 59 minuten en 40 seconden. Een historische prestatie, al werd zijn tijd niet erkend als officieel wereldrecord.

Alles stond die ochtend in Wenen in het teken van de recordpoging. Het parcours was zorgvuldig uitgekozen, de wegen waren opnieuw geasfalteerd en hoogteverschillen waren er niet tot nauwelijks. Ook de weersomstandigheden waren gunstig. Om 8.15 uur ging Kipchoge van start, met een ploeg tempomakers om zich heen. In totaal werden 41 hazen ingezet om het tempo te bewaken en de Keniaan zo veel mogelijk uit de wind te houden en zijn tempo te bepalen..

Inmiddels is de magische grens ook tijdens een officiële marathon doorbroken. De discussie over wat er op de marathon mogelijk is, is daarmee opnieuw opgeschoven. Waar Kipchoge in Wenen onder uitzonderlijk gecontroleerde omstandigheden liep, is de grens van twee uur inmiddels ook in een wedstrijd geslecht. Sabastian Sawe liep afgelopen jaar de Londen marathon in 1:59:30. Opvallend: nummer twee Yomif Kejelcha liep ook onder de de twee uur (1:59:41).

De strijd begint in het hoofd

Voor Kipchoge draait hardlopen om veel meer dan fysieke kracht en een ijzersterke conditie. De mentale kant van de sport is minstens zo belangrijk. Voor Helden 41 gingen we op bezoek bij de Keniaan en vertelde hij uitgebreid over het geloof in eigen kunnen, het omgaan met pijn en de manier waarop sporters hun grenzen kunnen verleggen.

“Het is niet zo dat het menselijk lichaam zo’n tijd niet aankan. De blokkade zit in het hoofd. Mensen die in de sport dingen hebben gepresteerd van wie niemand dacht dat het kon, blonken uit doordat zij wel heel sterk geloofden dat ze het onmogelijke waar konden maken. Mensen zijn gewend om in onmogelijkheden te denken. Nou, als je denkt dat iets toch niet gaat lukken, dan gebeurt het ook niet. Wat hardlopen betreft: als jij niet gelooft dat je een bepaalde tijd kunt lopen, verkrampen de spieren al.”

Op zijn witte tuinstoel buigt Kipchoge voorover. Hij vertelt verder over de pijn die onlosmakelijk verbonden is met het lopen van een marathon. Wie een topprestatie wil leveren, moet volgens hem leren om daarmee om te gaan.

“Je hebt lichamelijke en mentale pijn. Natuurlijk doet het pijn om zo hard te lopen, maar je moet een manier vinden om die pijn uit te schakelen, om door die pijngrens heen te gaan. Als dat je lukt, dan zijn de mogelijkheden ook onbegrensd. Succes ligt voorbij de pijngrens. Je moet denken: die pijn is tijdelijk, straks krijg ik er heel mooie dingen voor terug. De mensen die bang zijn voor die pijn, gaan Het Beest ook niet verslaan. Van lichamelijke pijn ben je zo weer af, maar mentale pijn is dodelijk voor een atleet. Marathon is een mindgame.”