Voetbal

Kees Smit had een jaar om van te dromen. Hij werd basisspeler bij AZ en vervulde in de zomer een hoofdrol op het EK onder 19. De negentienjarige middenvelder leidde Oranje naar de Europese titel, werd topscorer en uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Sindsdien staat hij nog meer in de schijnwerpers. Tot zijn fans behoort ook bondscoach Ronald Koeman. En tal van topclubs houden hem goed in de gaten. We spraken hem voor het eindejaarsnummer. ‘Wat goed is, komt snel,’ is de bekende uitdrukking. “Het was een prachtig jaar. Ik ben vaste basisspeler bij AZ geworden. En ik denk dat je ook doelt op het EK onder 19.” Uiteraard. Jullie werden Europees kampioen. “We wilden zo graag presteren. Bij het EK onder 17 in 2023 werden we in de poulefase al uitgeschakeld. Dit EK speelden we ongeveer met dezelfde groep jongens. We zeiden tegen elkaar dat de uitkomst nu wel anders moest zijn…. Er was best wat spanning, we wisten eigenlijk niet hoe goed we waren ten opzichte van andere landen. De eerste wedstrijd tegen Duitsland wonnen we met 3-0. Toen begonnen we te geloven dat we heel ver konden komen. Maar dat we zóver zouden komen…” In de derde poulewedstrijd tegen Engeland (4-2) maakte je een wereldgoal. Je nam een corner kort, kreeg de bal terug en krulde hem in de verre hoek. Het leek of jij dat zo ongeveer met twee vingers in je neus deed. “Die zat er lekker in. Toch springt de halve finale tegen Roemenië er voor mij uit, toen speelde ik echt goed. Het hele toernooi speelden we als team goed, alleen de finale tegen Spanje was het wat minder. Toch wonnen we met 1-0,” Jij kwam gedurende het toernooi gigantisch in de schijnwerpers te staan, scoorde in vier van de vijf wedstrijden. Jij werd daarmee topscorer van het toernooi en ook nog verkozen tot beste speler. “Ik dacht: ik ga gewoon een lekker toernooitje voetballen. Ik had echt niet verwacht dat ik zo in de belangstelling zou komen te staan. Via social media kreeg ik alles mee. Ik had een goed toernooi gespeeld en veel gescoord, dus verwachtte ook wel een beetje dat ik de prijs voor beste speler zou krijgen, maar dat maakte het niet minder speciaal.” Ronald Koeman liet jouw naam al vallen met het oog op het WK van komende zomer. Voormalig bondscoach Guus Hiddink pleitte er in Studio Voetbal al voor om jou alvast aan het Nederlands elftal te laten ruiken. Hij zei: ‘Hallo, er komt wel iemand aan, hè.’ Lachend: “Dat heb ik gehoord. Ik weet niet of ik nu al klaar ben voor het Nederlands elftal. Ik ben goed op weg, maar vind ook dat ik – in ieder geval het komende half jaar – meer moet laten zien bij AZ. Maar natuurlijk zou het heel mooi zijn om nu al geselecteerd te worden voor het Nederlands elftal.” ‘Ik dacht: ik ga gewoon een lekker toernooitje voetballen’ Je wordt vaak vergeleken met Kevin De Bruyne, ook vanwege jouw rode haar. “Ik heb al vaker geroepen dat ik heel graag naar het spel van De Bruyne kijk, maar op dit moment vind ik Pedri van Barcelona de beste speler ter wereld. Ik kan zo van zijn spel genieten, alles wat hij doet is goed. Hij is zo dominant, bepaalt in zijn eentje het tempo van de wedstrijd.” Over jou spreken de analisten ook lovend. Theo Janssen zei in Studio Voetbal na de uitwedstrijd tegen Ajax, die jullie met 2-0 wonnen: ‘Hij passeert met loopacties à la Frenkie de Jong. Van hem zie je soms echt wel vleugjes van terug.’ Lachend: “Ik denk dat ik dat ook wel kan, ja, maar Frenkie is wel een stapje verder, hoor.”   Lees het hele interview met Kees Smit in het eindejaarsnummer van Helden.

Met zijn hele ziel en zaligheid heerste Internazionale rechtsback Denzel Dumfries in de halve finales van de Champions League tgen Barcelona. In Barcelona (3-3) was hij goed voor twee goals en een assist en werd hij verkozen als man of the match. Bij de return in Milaan (4-3) was hij goed voor twee assists. En zo haalde Inter dankzij hoofdrolspeler Dumfries voor de zevende keer in de historie de Champions League-finale. Die werd niet wat hij ervan had verwacht. Paris-Saint Germain won op 31 mei met liefst 5-0 van Inter. “Een lange neus trek ik niet, boven­ dien kan ik me wel voorstellen dat niet iedereen het meteen in mij zag zitten. Ik was op mijn twintigste nog zeker niet de beste, dat zag ik ook wel. Maar het tegen­ gas dat ik heb gehad, hebben mij extra gemotiveerd, hebben me sterker gemaakt. Ik was al jong goed in het ana­lyseren van wat ik tekort kwam en ben veel gaan trainen om mijn zwakke pun­ten te verbeteren. Zo kwam ik ook bij Esajas terecht. Ik realiseerde me al snel dat ik eigenlijk alles in mijn spel moest verbeteren om de top te halen. Ik zag dat mijn trap en mijn voorzetten beter moes­ ten. Daarop heb ik uren getraind. Want wat ik ook wist: ik wilde de top halen”, zei Denzel in Helden.

Op paasmaandag liet Go Ahead Eagles de kuip ontploffen. Voor de eerste keer in de historie van de club won het de KNVB-beker. Na strafschoppen rekende het af met AZ. Het leverde de club een gigantisch feest en de league fase van de Europa League op. Daarin stuntte ze vorige maand al tegen Premier League gigant Aston Villa. Onze columnist en Eagles supporter Özcan ‘Eus’ Akyol volgde het van dichtbij. “Het liefst voed ik mijn kinderen op met een realistisch wereldbeeld. Als ouder, die het beste met ze voor heeft, is het geenzins mijn opvatting om ze weg te houden bij de rauwe werkelijkheid, ingeruild voor een mierzoet fictief sprookje. Om die reden ben blik dat ik het levenslicht zag in Deventer, tussen de andere kinderen die meer armoede dan liefde in hun jeugd kenden, vaker werden afgewezen dan verwelkomd, en in een voetbalstadion geoefend raakten in vloeken in plaats van juichen. De Adelaarshorst was voor mensen van mijn generatie een mooie opwarmer voor het grote mensen leven, dat eveneens hard, cynisch en voor anderen kan zijn. Ik neem deze gedachte altijd mee naar Go Ahead Eagles. Als ik onderweg naar mijn dochter kijk denk ik : goed, je bent weer heel de week in de watten gelegd, met je cadeautjes en je complimenten, dus nu is het even tijd voor de inktzwarte ernst van het bestaan, namelijk dat je niet altijd kunt winnen. Maar nee, hoor, vanaf het moment dat Mia bij ons is, en bewust kan observeren, bereikt de club de ene mijlpaal na het andere. Dit jaar, in de feestweek waarin we twee keer tegen PSV moesten, voelde ik zelfs als vader lichte irritatie over de fenomenale prestatie van Kowet.>De gemiddelde Deventenaar van een zekere leeftijd uit de arbeidersklasse is het gewend om geen cadeautjes te verwachten van het leven. Maar nu werden ze aan iedereen uitgedeeld, ongeacht je afkomst of leeftijd. Voor mij was de bekerfinale nog steeds een wonder. Wij zijn niet geboren om te verliezen. Niet meer”

‘Now, the time feels right to take this decision. My greatest priority is to be the best mother I can be to Lowen and I am excited to embrace all that lies behind.’ Met deze woorden maakte Lieke Martens op 1 september bekend dat ze stopt met voetbal. Lieke: “Als er nog iets heel speciaals voorbij was gekomen, had ik het willen overwegen. Er was nog sprake van een optie, maar ook die paste niet in het perfecte plaatje. Het is prima zo. Ik heb zoveel offers gebracht: ging op mijn vijftiende al uit huis, weg van familie en vrienden. Nu hebben we rust,” zei Lieke Martens (32) in het eindejaarsnummer van Helden, waarin ze samen met echtgenoot Benjamin van Leer, voormalig keeper van onder meer Ajax, terugblikt op mooie, maar ook roerige jaren in het voetbal. Lieke werd in 2017 bekend bij het grote publiek. De Oranjevrouwen werden in eigen land Europees kampioen onder bondscoach Sarina Wiegman, Ze werd speelster van het toernooi en later dat jaar uitgeroepen tot Europees- en wereldvoetbalster van het jaar. Ook stond ze met Nederland in de WK-finale in 2019. Ze speelde bij clubs in Nederland, Duitsland, België, Zweden, daarna bij Barcelona in Spanje en tot slot Paris-Saint Germain in Frankrijk. Met Barcelona werd ze drie keer landskampioen en ze stond drie keer in de finale van de Champions League, die ze in 2021 won. Op 31 mei 2024 nam Lieke in Rotterdam in het stadion van Sparta al afscheid van de Oranjevrouwen en het Nederlandse publiek, met een 1-0 overwinning op Finland en een uitgebreide publiekswissel. Vier dagen later speelde ze officieel haar laatste interland, uit tegen de Finse vrouwen (1-1). Zoontje Lowen, die in februari 2025 is geboren, bleek er achteraf bij te zijn geweest. Benjamin lachend: “Tussen de die twee interlands in hadden wij elkaar gezien…” Lieke: “Ik voelde me heel slecht in de ochtend voor mijn allerlaatste interland. Ik had al vijf koppen koffiegedronken, het hielp niet. Het zal wel de innesteling zijn geweest. Een paar weken later deed ik een zwangerschapstest. We rekenden terug, het moest van die ene keer zijn geweest… Lowen was er dus bij in Finland.” Na al die jaren topsport is er eindelijk de tijd van rust aangebroken. Benjamin: “In acht jaar tijd hebben wij samen maar vier dagen vakantie gehad. Misschien gaan we wel een tijdje op vakantie, een reis maken.” Lieke: “We zijn nog niet eens op huwelijksreis geweest.” Ze kijkt Lowen aan: “En nu ben jij er alweer.” Benjamin: “Zet ons in Nederland, in Portugal of IJsland neer; als we maar samen zijn. Wij hebben nooit een vaste plek gehad, zijn gewend om na een jaar of twee weer te verhuizen. Misschien wordt een vaste plek wel heel erg wennen voor ons.” Lieke: “Onze thuisbasis is voorlopig Estepona. We hebben de luxe dat we nu overal bij kunnen zijn. Huwelijken, verjaardagen geboortes, een simpel kopje koffie drinken met iemand. Ik hoef niks meer te missen.” Held van het Jaar 2025 2025 was een jaar vol nieuwe Helden, emotionele afscheidsmomenten en indrukwekkende verhalen van doorzetters die opstonden. De afgelopen elf maanden hebben Julie vol enthousiasme telkens weer jullie Held van de Maand gekozen: Angel Daleman, Jenning de Boo, Kimberley Bos, Virgil van Dijk, Daphne van Domselaar, Kees Smit, Thymen Arensman, Zoë Sedney, Jessica Schilder, Hetty van de Wouw en Femke Kok. Maar… we doen er nog een schepje bovenop! We hebben de lijst aangevuld met vijf wildcards: toppers die volgens ons absoluut niet mogen ontbreken: Mathieu van der Poel, Joy Beune, Joep Wennemars, Harrie Lavreysen en Femke Bol. Stem nu op jouw Held van het Jaar.

PSV won de landstitel na een bizarre ontknoping van de eredivisie. “We hebben het alsnog geflikt. Er werd geen rekening meer mee gehouden dat wij de titel zouden pakken. In november 2024 werd er geroepen: wie wordt er dit seizoen tweede achter PSV. Iets van drie maanden later werd er gezegd: Ajax achterhalen kan niet meer,” sprak PSV-trainer Peter Bosz in het eindejaarsnummer van Helden, dat nu in de winkel ligt en online te bestellen is. Een terugblik met Peter Bosz. Ajax won op 30 maart dit jaar met 0-2 van jullie in Eindhoven. Daardoor keken jullie tegen een achterstand van negen punten aan met nog zeven competitieduels te gaan. “Na die wedstrijd tegen Ajax in Eindhoven dacht ik ook dat het klaar was. Ik kon toen wel heel stoer gaan roepen dat het nog niet beslist was, om zo een signaal aan de spelers te geven dat ze vertrouwen moesten houden, maar dat was op dat moment echt niet realistisch. Ik ga geen dingen roepen waarvan ik zelf al denk dat het niet gaat gebeuren.” Met nog vijf wedstrijden te gaan, was het verschil nog altijd negen punten. Keek je wel telkens met een schuin ogen naar wat Ajax deed? “In het begin niet. Na de eerste keer dat Ajax punten verloor – Ajax ging onderuit tegen FC Utrecht, red. – dacht ik: die marge is nog zo groot, dat kunnen ze lijden. Maar toen ze daarna weer punten morsten, dacht ik: er kan twijfel ontstaan in de hoofden van de spelers van Ajax. Maar goed, dat hadden wij toch niet in de hand. Het enige wat wij konden doen, was onze wedstrijden blijven winnen. Om zo de druk erop te houden.” Jullie speelden op 11 mei in de Kuip tegen Feyenoord, kwamen 2-0 achter, maar dankzij een goal in de 99ste minuut van Noa Lang wisten jullie toch nog met 3-2 te winnen. “Dat is voor Ajax het knakpunt geweest, vermoed ik. Ajax moest na ons nog voetballen. De eerste helft van ons hebben zij kunnen bekijken. Toen dachten ze wellicht: vanmiddag kunnen we kampioen worden. Vlak voordat Ajax het veld opging, hoorden ze dat wij toch nog 2-3 hadden gewonnen. Ik kan me voorstellen dat ineens de druk er vol op stond.” Ajax verloor met 0-3 van NEC. Met nog twee wedstrijden te gaan was het verschil één punt. De een na laatste wedstrijd, op 15 mei, wonnen jullie met 4-1 van Heracles. Ajax verspeelde in de 99ste minuut tegen tien man van FC Groningen een 2-1 voorsprong. Het werd 2-2 en ineens waren jullie koploper. “Ik vroeg na afloop van onze wedstrijd meteen wat het was geworden in Groningen en ik hoorde dat Ajax met 2-1 voor stond. Ik dacht dat die wedstrijd wel afgelopen was toen wij een ronde door het stadion liepen om het publiek te bedanken. Mijn assistent Rob Maas heeft heel goede ogen, keek vanaf het veld een skybox in en zag daar op een tv dat de wedstrijd van Ajax nog steeds niet afgelopen was. We liepen naar binnen en toen hoorden we dat er nog een vrije trap genomen moest worden in Groningen. Iedereen luisterde mee. Er werd gescoord en daarna was het een gekkenhuis.” Jullie wonnen de laatste wedstrijd met 1-3 bij Sparta en veroverden toch nog de landstitel. Ivan Perisic zei in maart voor de wedstrijd tegen Arsenal en nadat jullie werden uitgeschakeld in de KNVB-beker door Go Ahead Eagles: “We moeten meer een team zijn, dat zijn we nu niet. Of me dat boos maakt? Ja, we moeten renner voor elkaar, vechten voor elkaar.” Is het belangrijk geweest dat hij dat hardop riep? “Welnee. Weet je wat het is met voetballers? Het wordt hen vaak vlak na een wedstrijd gevraagd. Met alle adrenaline nog in hun lichaam roepen ze dan wat. Je moet dat niet meteen betitelen als ‘de waarheid’. Natuurlijk heb ik ook nagedacht over het verval. Ik had hardop kunnen roepen waar het aan lag, maar ik wilde voorkomen dat mensen zouden zeggen: ‘Daar heb je hem met zijn excuses.’ Ik vind: uiteindelijk sta je na 34 competitiewedstrijden waar je hoort te staan. Wij zijn dus terecht kampioen geworden.” Held van het Jaar 2025 2025 was een jaar vol nieuwe Helden, emotionele afscheidsmomenten en indrukwekkende verhalen van doorzetters die opstonden. De afgelopen elf maanden hebben Julie vol enthousiasme telkens weer jullie Held van de Maand gekozen: Angel Daleman, Jenning de Boo, Kimberley Bos, Virgil van Dijk, Daphne van Domselaar, Kees Smit, Thymen Arensman, Zoë Sedney, Jessica Schilder, Hetty van de Wouw en Femke Kok. Maar… we doen er nog een schepje bovenop! We hebben de lijst aangevuld met vijf wildcards: toppers die volgens ons absoluut niet mogen ontbreken: Mathieu van der Poel, Joy Beune, Joep Wennemars, Harrie Lavreysen en Femke Bol. Stem nu op jouw Held van het Jaar.  

Micky van de Ven werd de superheld in de Europa League-finale. De verdediger van Tottenham Hotspur haalde op spectaculaire wijze een bal van de doellijn in de eindstrijd tegen Manchester United. Die actie ging de hele wereld over. Het bleef dankzij Micky 1-0. Micky is sowieso geliefd in Londen. “Ik merk dat ik goed lig bij de fans, word ook geregeld toegezongen,” zei Micky een jaar geleden in Helden. “Mijn teamgenoten maken er grappen over, zeggen: ‘Ja hoor, hij trekt weer een sprintje en het hele stadion zingt zijn naam.’ Ik ben in korte tijd een belangrijke speler geworden, werd ook geliefd omdat we het goed deden.” Onlangs ging Micky wéér viraal: in de Champions League-wedstrijd tegen FC Kopenhagen (Tottenham won met 4-0) maakte hij een wondergoal. Hij veroverde de bal op eigen randje zestien, ging als een tgv naar de overkant van het veld en rondde beheerst af. Een makkie, toch? Held van het Jaar 2025 2025 was een jaar vol nieuwe Helden, emotionele afscheidsmomenten en indrukwekkende verhalen van doorzetters die opstonden. De afgelopen elf maanden hebben Julie vol enthousiasme telkens weer jullie Held van de Maand gekozen: Angel Daleman, Jenning de Boo, Kimberley Bos, Virgil van Dijk, Daphne van Domselaar, Kees Smit, Thymen Arensman, Zoë Sedney, Jessica Schilder, Hetty van de Wouw en Femke Kok. Maar… we doen er nog een schepje bovenop! We hebben de lijst aangevuld met vijf wildcards: toppers die volgens ons absoluut niet mogen ontbreken: Mathieu van der Poel, Joy Beune, Joep Wennemars, Harrie Lavreysen en Femke Bol. Stem nu op jouw Held van het Jaar.

John de Wolf (62) werd bekend als de spijkerharde verdediger van Feyenoord. Jarenlang stond hij symbool voor het arbeidsethos van havenarbeiders op de tribunes van ‘zijn’ Kuip. In het boek Ma, ik ben het, John de Wolf maken we kennis met de ‘ruwe bolster, blanke pit’, met een zoon die al jaren moet leven met zijn in een verzorgingshuis zwaar dementerende moeder Mar. ‘Ik ben er nu, ma, John, je zoon. Egoïstisch van mij om hier steeds weer over te beginnen. Ik ken de reactie nu wel. Ze boort een sombere blik in de mijne van: echt geen idee wie jij bent. Dit is wat er over is van mijn moedertje. Of: wat ervan ge- worden is. Ze is mijn moeder nog wel en tegelijk ook niet. Elke ochtend, als ik mijn ogen open, denk ik: hopelijk is het nu af- gelopen. Maar als ik dan hoor dat zij haar ogen toch ook weer open heeft gedaan, schaam ik me voor mijn gedachte.’ Uit ‘Ma, ik ben het, John de Wolf ’. Onder de carrière van John de Wolf, die als voetballer het voor hem hoogst haalbare bereikte – het Nederlands elftal, het aan- voerderschap en een landstitel met zijn club Feyenoord - ligt een laag van gevoeligheid. John vertelt in de door Jeroen Siebelink geschreven autobiografie over de psychische problemen waar zijn vader, die op 58-jarige leeftijd overleed, mee worstelde. Moeder Mar had daardoor niet alleen de zorg voor John en zijn vier jaar oudere zus, maar ook voor haar echtgenoot. En dan is er ook het SS-verleden van de vader van Johns moeder. John heeft zijn opa nooit gekend. Ook vertelt John over zijn eerste vrouw Ingrid, van wie uiteindelijk scheidde. En over zijn huwelijk met Inge, met wie hij alweer jaren gelukkig getrouwd is. Ook het zogenaamde kaartincident tijdens het WK in 1994 in Amerika, een zwart hoofdstuk in zijn carrière, komt voorbij. Maar het gaat ook vooral over de pijn van de afgelopen jaren, een periode waarin hij zijn inmiddels 82-jarige moeder Mar beetje bij beetje kwijtraakte door dementie. “Mijn moeder heeft een zeer zwaar leven gehad, misschien heb ik daarom wel ‘ja’ gezegd tegen de uitgever,” zegt John. “Als ik bij haar ben, is ze mijn moeder niet meer. Vreselijk. Ze her- kent me al ruim twee jaar niet meer, mijn moeder is voor mijn gevoel weg. Daarom is de titel van het boek ‘Hallo ma, ik ben het, John de Wolf ’. Ik kan het niet meer opbrengen om bij mijn moeder op bezoek te gaan. Ik trek dat gewoon niet meer, tegelijk voel ik me daar vreselijk schuldig over. De laatste keren dat ik bij haar langs ben geweest, was ik urenlang kapot, zat ik in de auto als een klein kind te janken.” Het verplegend personeel in verzorgingshuis waar jouw moeder nu woont, begrijpt jouw beslissing. “Daar ben ik heel blij mee, want daarmee compenseren ze mijn schuldgevoel. Ze begrijpen dat ik na een bezoek zo kapot ben, dat ik eraan onderdoor kan gaan.” Sinds kort ben je ambassadeur van de stichting DemenTalent. “Toen ik daarvoor werd gevraagd, heb ik meteen ‘ja’ gezegd. Op het moment dat wordt ontdekt dat je dementie hebt, kun je twee dingen doen: thuis uit het raam gaan zitten koekeloeren of je onder de mensen blijven begeven. De ervaring leert dat als je voor het laatste kiest en ondanks de diagnose leuke dingen blijft doen, je de negatieve gevolgen van dementie zo lang mo- gelijk kunt uitstellen. Mensen met de ziekte van Alzheimer of dementie zijn niet gek, kunnen nog heel veel.” Het boek leest als een ode aan je moeder. John knikt: “De kinderen en kleinkinderen weten nu hoe hun oma was. Ze was een rustige vrouw, een geweldige moeder.” Heeft ze jou ooit verteld over haar in de oorlog ‘foute’ vader? “Nooit. Mijn zus en ik hebben als kind wel gemerkt dat er iets was dat onze moeder verborgen hield voor ons. Op een gegeven moment ben ik zelf gaan wroeten in het verleden van mijn moeder.” ‘‘Als kind, weet ik, heeft ze dingen meegemaakt die niet door de beugel kunnen. Ik weet er niet het precieze van, ze heeft er nooit met me over willen praten.’ ‘Iets met een stiefvader toch?’ zegt Inge. ‘Ze heeft het altijd voor zich gehouden.’’ Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het verhaal over John de Wolf komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

In haar eerste jaar als hoofdcoach van Arsenal vrouwen bereikte voormalig Oranjespeelster Renée Slegers (36) meteen het ultieme: ze won als eerste Nederlandse coach de Champions League. Een gesprek in Helden Magazine nummer 79 over knieblessures, gelijkheid, social media, Sarina Wiegman en de nieuwe bondscoach van Oranje. Renée Slegers Binnen tien maanden maakte Renée Slegers zich onsterfelijk in Londen. In oktober 2024 werd ze na het vertrek van de Zweedse coach Jonas Eidevall gepromoveerd van assistent tot interim-coach van de vrouwen van Arsenal. Twee maanden later kreeg ze een vaste aanstelling als hoofdtrainer. En nog geen vijf maanden later stond Renée in Lissabon op het veld met haar vierjarige zoontje die de Champions League-trofee vasthield, nadat Arsenal in de finale Barcelona met 1-0 had verslagen. Van de foto die van het tafereel werd gemaakt, is inmiddels een muurschildering gemaakt in Londen.“Vlak bij het stadion. Heel bijzonder,” beaamt Renée. [caption id="attachment_21809" align="aligncenter" width="996"] Renée Slegers[/caption] Wat ook bijzonder is: je bent de eerste Nederlandse coach die de Champions League bij de vrouwen won. Lachend: “Daar dacht ik op dat moment niet aan, hoor. Ik snap dat dat benadrukt wordt in de media, het is een mooie statistiek. Ik ben trots om de eerste Nederlandse vrouw te zijn, met dank aan de trailblazers voor mij en hopelijk kan ik een inspiratie zijn voor degenen na mij.” Ze vervolgt: “We waren onlangs voor de Champions League-wedstrijd tegen Benfica weer in Lissabon. We sliepen in hetzelfde hotel. Alle mooie herinneringen kwamen weer naar boven.” Vanaf 2016 verdeelden Barcelona en Olympique Lyonnais de prijs. Tussen 2016 en 2020 won Olympique Lyonnais de Champions League, in 2021 Barcelona, een jaar later opnieuw Olympique en in 2023 en 2024 weer Barcelona. Jullie verloren in de eerste halve finale meet 2-1 van Lyon, maar wonnen de return met 4-1. “Een topprestatie. De speelsters stonden met zoveel overtuiging en geloof op het veld.” En toen dacht je: Barcelona is ook wel te pakken? “We wisten: als we zo’n halve finale kunnen neerzetten, dan kunnen we ook in de finale van Barcelona winnen. Maar ja, het was wel Barcelona... Ik had zeker niet verwacht dat ik in mijn eerste jaar als hoofdcoach van Arsenal meteen de Champions League zou winnen. 'Dat ik ooit coach van Arsenal zou worden, had ik al nooit gedacht. Überhaupt coach worden kwam nooit voor in mijn plannen' En als je dan bedenkt dat ik op m’n zeventiende al voor de Arsenal Academy speelde… Dat ik ooit coach van Arsenal zou worden, had ik al nooit gedacht. Überhaupt coach worden kwam nooit voor in mijn plannen.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het interview met Renée Slegers komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Hij brak door rond de eeuwwisseling, groeide uit tot een poster boy. De linkspoot speelde onder andere bij Ajax, Hamburger SV, Real Madrid, Tottenham Hotspur en Betis Sevilla en kwam 109 keer uit voor het Nederlands elftal. Tegenwoordig valt Rafael van der Vaart (42) op als voetbalanalist met uitspraken die af en toe de wereld overgaan. In het boek Rafael van de Vaart, alles op intuïtie, geschreven door Bart Vlietstra, gunt hij ons een inkijkje in zijn leven. Voor Helden Magazine nummer 79 gingen we met Van der Vaart in gesprek. Rafael van der Vaart Damián van der Vaart Zoon Damián van der Vaart tekende begin januari 2025 een contract bij Ajax tot en met 2029, 25 jaar nadat Rafael zijn eerste contract in Amsterdam had getekend. Dit heugelijke feit is de aftrap van het door Bart Vlietstra geschreven boek ‘Rafael van de Vaart, alles op intuïtie’. De negentienjarige Damián woont bij zijn grootouders Ramon en Lolita van der Vaart in Heemskerk, mede omdat zijn beide ouders in het buitenland wonen. Vader Rafael houdt vanuit Boekarest, waar hij met zijn handballende vriendin Estavana Polman en hun dochtertje Jesslynn woont, een vinger aan de pols. Damián in het boek: ‘Mijn vader zei: ‘Wil je dat ik je help?’ Ik zei: ‘Ja, graag.’ Toen werd hij kritischer. Hij zegt altijd: als je het niet wil, moet je het zeggen. Maar ik wil het, dus het is mijn keuze. Voor de rest is hij een heel lieve papa, hoor.’ Rafael: “Ik vind het vreselijk om zo kritisch te moeten zijn, maar dat is wel nodig om verder te komen als voetballer. Damián luisterde in het begin maar half als ik iets zei. Als ik kritisch was, waren Es en de hele familie kwaad. Niemand sprak dan meer met mij. Maar toen Damián een beetje beter naar me ging luisteren, zag je wél meteen resultaat. Ik begrijp dat het voor hem niet makkelijk is dat uitgerekend ik zijn vader ben. Ik vroeg hem eens: vind je het vervelend dat ik je vader ben? Damián antwoordde: ‘Nee, ik ben supertrots op je.’ Toen zei ik: omarm dan gewoon dat ik er ben, doe wat met de aanwijzingen die ik geef. Het heeft ook voordelen dat ik zijn vader ben. Neem alleen al het feit dat hij de kans kreeg bij Ajax. Mijn voorkeur had eigenlijk dat hij naar Heerenveen zou gaan, omdat ik dacht dat hij daar meer aan spelen toe zou komen. Heerenveen wilde hem heel graag hebben, maar Damián wilde liever naar de club waarmee hij is opgegroeid. Kon-ie ook lekker bij opa en oma wonen. Ik heb Ajax gebeld en gezegd: mag m’n zoon een week meetrainen. In die week heeft hij het laten zien.” Damián is rechtsbenig, heeft in jouw ogen een David Beckham-trap in dat been. Jij noemt Damián als type speler ‘een Donny van de Beek’. “Ik was een natuurlijke nummer 10, zoals Sneijdertje en Jari Litmanen dat ook waren. Bij ons spatte de kwaliteit op die positie ervan af, goals maken, assists geven, de bal willen hebben. Davy Klaassen en Donny van de Beek waren onze opvolgers op ‘10’, vulden het heel anders in. Zij maakten veel doelpunten, hoor, maar je kon hen ook een tijdje niet zien. Dat heeft Damián ook een beetje. Bij hem kun je soms denken: doet-ie eigenlijk wel mee? Maar ineens valt die bal voor z’n voeten en scoort hij.” Lachend: “Damián is eigenlijk de nummer 10 geworden waar ik niet heel graag naar keek. Maar gelukkig begint hij ook steeds beter te voetballen.” Jij zegt in het boek dat je in aanleg een betere voetballer was dan jouw zoon. “Dat klinkt heel hard, mensen moesten er ook aan wennen dat ik dat zei. Maar het is de realiteit, anders had hij wel al op z’n zestiende in het eerste gestaan. Neemt niet weg dat hij wel gewoon een heel mooie carrière kan hebben.” Helden Magazine nummer 79 Het eerste deel van het interview met Rafael van der Vaart komt uit Helden Magazine nummer 79. Benieuwd naar het hele interview? Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.

Kees Smit (20) had een jaar om van te dromen. Hij werd basisspeler bij AZ en vervulde in de zomer een hoofdrol op het EK onder 19. De middenvelder leidde Oranje naar de Europese titel, werd topscorer en uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Sindsdien staat hij nog meer in de schijnwerpers. Lachend: “Frenkie de Jong is wel een stapje verder, hoor.” Wat goed is, komt snel,’ is de bekende uitdrukking. “Het was een prachtig jaar. Ik ben vaste basisspeler bij AZ geworden. En ik denk dat je ook doelt op het EK onder 19.” Uiteraard. Jullie werden Europees kampioen. “We wilden zo graag presteren. Bij het EK onder 17 in 2023 werden we in de poulefase al uitgeschakeld. Dit EK speelden we ongeveer met dezelfde groep jongens. We zeiden tegen elkaar dat de uitkomst nu wel anders moest zijn.... Er was best wat spanning, we wisten eigenlijk niet hoe goed we waren ten opzichte van andere landen. De eerste wedstrijd tegen Duitsland wonnen we met 3-0. Toen begonnen we te geloven dat we heel ver konden komen. Maar dat we zóver zouden komen...” Jullie aanvoerder Givairo Read zei eerder in Helden dat hij na die eerste poulewedstrijd in de kleedkamer had geroepen: ‘Nu gaan we dit toernooi winnen ook!’ Lachend: “Hij riep inderdaad iets van: ‘Let op, wij gaan Europees kampioen worden.’ Voor iedere wedstrijd gaf hij als aanvoerder een speech. Hij pepte ons op, waardoor we met nog meer energie het veld op gingen.” In de derde poulewedstrijd tegen Engeland (4-2) maakte je een wereldgoal. Je nam een corner kort, kreeg de bal terug en krulde hem in de verre hoek. Het leek of jij dat zo ongeveer met twee vingers in je neus deed. “Die zat er lekker in. Toch springt de halve finale tegen Roemenië er voor mij uit, toen speelde ik echt goed. Het hele toernooi speelden we als team goed, alleen de finale tegen Spanje was het wat minder. Toch wonnen we met 1-0.” Jij kwam gedurende het toernooi enorm in de schijnwerpers te staan, scoorde in vier van de vijf wedstrijden. Jij werd daarmee topscorer van het toernooi en ook nog verkozen tot beste speler. “Ik dacht: ik ga gewoon een lekker toernooitje voetballen. Ik had echt niet verwacht dat ik zo in de belangstelling zou komen te staan. Via social media kreeg ik alles mee. Ik had een goed toernooi gespeeld en veel gescoord, dus verwachtte ook wel een beetje dat ik de prijs voor beste speler zou krijgen, maar dat maakte het niet minder speciaal.” Inmiddels ben je gepromoveerd naar Jong Oranje. “Het wordt steeds serieuzer. Bij Onder 19 waren we ook serieus, hoor, maar we lachten ook heel veel.” Voormalig bondscoach Guus Hiddink pleitte er in Studio Voetbal al voor om jou alvast aan het Nederlands elftal te laten ruiken. Hij zei: ‘Hallo, er komt wel iemand aan, hè.’ Lachend: “Dat heb ik gehoord. Ik weet niet of ik nu al klaar ben voor het Nederlands elftal. Ik ben goed op weg, maar vind ook dat ik – in ieder geval dit seizoen – meer moet laten zien bij AZ. Maar natuurlijk zou het heel mooi zijn om nu al geselecteerd te worden voor het Nederlands elftal.” Het middenveld van Oranje bestaat nu uit spelers als Ryan Gravenberch, Frenkie de Jong, Tijjani Reijnders, Justin Kluivert en Xavi Simons. Niet de minsten. “Het zijn inderdaad heel grote spelers. Die middenvelders doen het fantastisch, zijn een stap verder dan ik.” Lijk jij qua type speler het meest op Tijjani Reijnders? “Ik denk het wel. Ik hou ervan om als aanvallende middenvelder – als nummer tien – te spelen, maar ook als verbindingsspeler op ‘acht’.” Reijnders speelde bij AC Milan en sinds dit seizoen bij Manchester City, maar komt bij AZ vandaan. Heb jij nog met hem te maken gehad? “Ik mocht als jeugdspeler weleens mee op trainingskamp met het eerste elftal toen Tijjani nog bij AZ zat, dus heb geregeld met hem getraind. In het jaar waarin ik officieel werd overgeheveld naar het eerste elftal, vertrok hij naar Milan. Hij was zo ongelooflijk goed, te goed voor AZ op dat moment.” Schapen Ik begreep dat jij vroeger als jonge jongen geregeld moest huilen, omdat je op het schoolplein altijd hard werd getrapt bij een potje voetbal. Je was te goed. “Ik huilde vroeger vrij snel, ja, maar dat ik zo hard werd getrapt, kan ik me niet meer zo goed herinneren, hoor.” Hoe kijk je terug op jouw jeugd in Heiloo? “Het waren de leukste jaren van mijn leven. Het was allemaal nog niet zo serieus. Ik deed lekker mijn ding, voetbalde veel met vrienden op een pleintje in de buurt. Iedereen kwam daar na school naartoe.” Hoe vaak heb jij jouw naam vervloekt en werd je vergeleken met een tuinmeubel van de winkel Kees Smit? Lachend: “Dat kwam pas vanaf het moment dat ik bij AZ zat. Dan moesten we uit bij PEC Zwolle, reden we langs de tuinmeubelenzaak met mijn naam en maakte de trainer die grap. Nog steeds krijg ik er geregeld een opmerking over. Inmiddels is die grap niet meer zo origineel.” In een eerder interview las ik dat jouw ouders twijfelden tussen de namen Gijs, Joris en Kees. “Een van die drie, ja. Ik vind Kees prima, hoor.” Je woont met jouw ouders en zus op een schapenboerderij in Heiloo. “Vroeger woonden we in een rijtjeshuis. Sinds zeven jaar wonen we op de schapenboerderij die van mijn opa is geweest. Hij verzorgt nog steeds de schapen, samen met mijn vader.” Help je hen weleens met de schapen? “Nee joh, ik hou daar totaal niet van. En dat durf ik ook helemaal niet, ik ben zelfs een beetje bang voor schapen.” Jouw vader is timmerman, je moeder werkt in de zorg. Wat vonden zij belangrijk in de opvoeding van jou en je zus? “Dat ik mij respectvol gedroeg naar anderen. En dat ik het goed deed op school. Ik was niet bepaald fan van school. We trainden onder schooltijd; ik bleef met een ander groepje AZ-spelers expres vaak hangen na de training. Of we zeiden dat de training eerder begon dan hij daadwerkelijk deed. Alles om zo min mogelijk tijd op school door te hoeven brengen. Maar ik heb uiteindelijk wel de havo afgemaakt.” Zagen jouw ouders al snel: het heeft geen zin om Kees op school te pushen, want hij wil toch profvoetballer worden? “Ik had dat wel duidelijk voor ogen. En ik denk dat mijn ouders dat ook wel inzagen.” Van wie heb je het talent? "Mijn vader zegt altijd dat het van hem komt. Ik moet het maar geloven. Hij speelde vroeger bij VV Limmen.” "Ik dacht: ik ga gewoon een lekekr toernooitje voetballen. Ik had echt niet verwacht dat ik zo in de belangstelling zou komen te staan tijdens het EK onder 19" Vanaf je vierde ging je met jouw vader mee naar het AZ-stadion. Dacht je toen al: op een dag speel ik hier? “Ik vond die uitstapjes heel leuk, was groot AZ-fan. Toen ik wat ouder werd, wilde ik het eerste elftal halen. Ik keek in die tijd vooral naar Adam Maher.” Jij speelde bij De Foresters in Heiloo en werd in 2015, op negenjarige leeftijd, opgenomen in de jeugdopleiding van AZ. Je kon ook naar Ajax. “Ik was al fan van AZ. Bij AZ kwam ik niet alleen in een hoger team, ik vond het er ook leuker. Ik heb wel serieus over Ajax nagedacht, heb ook aan wat trainingen meegedaan, maar na de vierde training ben ik niet meer gekomen. Ik vond het niet leuk meer. De jongens die daar speelden waren heel mans, brutaler dan ik, dat was ik niet zo gewend. AZ paste beter bij me.” Bij AZ werd je de jongste speler ooit in de jeugdopleiding. “Ik wist dat ik de jongste was, maar zo voelde het niet. Ik heb twee jaar bij Onder 12 gezeten, daardoor kwam ik uiteindelijk maar één lichting hoger uit dan de jongens van mijn leeftijd.” In het voorjaar van 2025 was er een kritisch artikel van Trouw en NRC over de jeugdopleiding van AZ. Er werd onder andere geschreven dat jeugdspelers werd beloofd dat ze naar een pretpark zouden gaan, maar in plaats daarvan kregen ze een meerdaags trainingskamp van oud-militairen voor hun kiezen, waar ze onder meer werden beschoten met een paintballgeweer en een kip moesten slachten. Herken jij dat? “Ik heb dat allemaal niet meegemaakt. Ik heb niks naars meegemaakt in de jeugd van AZ.” Wat heb jij op mentaal gebied geleerd in die jaren? “In de AZ-jeugd wordt er heel erg gehamerd op winnen. Trainers slijpen erin: er is maar één ding belangrijk. Bij Onder 13 hadden we een trainer die ons echt harder probeerde te maken. We wonnen veel, dus zijn aanpak werkte. Ik heb nog een herinnering uit die tijd; we hadden een toernooi, wonnen alle wedstrijden en ik speelde goed, maar in de halve finale werd ik ineens, zonder uitleg, op de bank gezet. In de finale gebeurde hetzelfde. Ik was verdrietig, snapte het niet. Dat is me heel erg bijgebleven, het was mijn eerste tegenslag. Ik denk dat de trainer het bewust deed. Na dat toernooi stelde hij mij wel weer op.” Hoe was jij in de jeugdopleiding? “Ik was best een stille jongen in het begin. Later veranderde dat, kon ik ook druk zijn, mezelf laten gelden.” Jouw trainer Maarten Martens noemde jou in VI een tikkeltje eigenwijs en vooral vastberaden, maar hij zei ook dat je open staat voor kritiek. Lachend: “Ik vind meestal dat ik gelijk heb. Maar ik vind het ook heel belangrijk om te luisteren naar feedback, daar word ik alleen maar beter van. Als mensen iets tegen me zeggen, luister ik daar altijd naar. Als ik het er vervolgens mee eens ben, dan doe ik er ook wat mee.” Prijzengeld Van jongs af aan sta je in de belangstelling, omdat je altijd – en dus nog steeds - wordt betiteld als groot talent. Hoe ga je daar mee om? “Ik vind het tot nu toe niet erg. Als ik meer druk ervaar in het veld, merk ik dat het juist beter gaat.” Je bent al geregeld viraal gegaan. Zo deed je een aantal jaar geleden mee aan FC Straat, een straatvoetbalcompetitie geïnitieerd door Soufiane Touzani. In een video op YouTube is te zien dat je iedereen dolde. Lachend: “Ik word er nog weleens aan herinnerd. Als ik een mooie actie maak die vervolgens op Instagram terechtkomt, lees ik in de comments: ‘Maar het begon allemaal bij FC Straat.’ Mooi, toch? Touzani had AZ-speler Melle Roede benaderd. Hij mocht een team samenstellen en had mij gevraagd. We wisten niet wat de bedoeling was, al helemaal niet dat het zo groot zou worden en dat er zoveel aandacht voor zou komen. We speelden vijf wedstrijden, wonnen ze allemaal, en kregen ook nog vijftienhonderd euro prijzengeld. Ieder driehonderd euro.” Heb je nog contact met Touzani? “Hij stuurt me weleens een berichtje, ook na het EK onder 19. En laatst vroeg hij of ik bij een evenementje langs wilde komen, maar toen kon ik helaas niet.” Jouw goal tegen Barcelona in de Youth League in 2023, het jeugdequivalent van de Champions League, ging ook viraal. Je scoorde vanaf de middenlijn en jullie wonnen met 3-0. “Die video ging de hele wereld over, ja. Ik denk dat het toen allemaal een beetje bij elkaar kwam. Met AZ deden we het heel goed, we wonnen de Youth League.” Je speelde tegen Lamine Yamal, toen nog jeugdspeler van Barcelona. Is hij de beste tegen wie jij ooit hebt gespeeld? “Op dat moment was hij nog niet zo goed als nu, maar hij was toen ook pas vijftien. Ik denk dat ik in mijn jeugd de meeste moeite had met Jorrel Hato. Hij was aan de bal toen al zo goed.” Hato maakte vorig jaar een transfer van Ajax naar Chelsea. Volg je hem? “Ja, ik vind het leuk om naar zijn wedstrijden te kijken. Mooi dat hij zo’n stap heeft kunnen maken. Het is een heel goede speler en ook een leuke jongen. Via Instagram spreken we elkaar af en toe.” Frenkie de Jong Op 10 maart 2024 maakte je jouw eredivisiedebuut, thuis tegen Excelsior. “Mijn debuut maken was een heel mooi moment, maar de wedstrijd was niet zo bijzonder. Ik kwam in de 74ste minuut in het veld en toen stonden we al met 4-0 voor.” Was jouw eerste Europese optreden, in de Europa League-wedstrijd thuis tegen Fenerbahce op 7 november 2024, specialer? Jullie wonnen met 3-1; jij gaf een assist en maakte een goal. “Die dag ga ik nooit meer vergeten. We hadden heel veel geblesseerde spelers, zaten er niet echt lekker in in die periode. Niemand had verwacht dat we zouden winnen. Maar in die wedstrijd draaide het sentiment helemaal om. We stonden met allemaal jonge gasten in het veld en konden elkaar heel goed vinden.” Je wordt vaak vergeleken met Kevin De Bruyne, ook vanwege jouw rode haar. “Ik heb al vaker geroepen dat ik heel graag naar De Bruyne kijk, maar op dit moment vind ik Pedri van Barcelona de beste speler ter wereld. Ik kan zo van hem genieten, alles wat hij doet is goed. Hij is zo dominant, bepaalt in zijn eentje het tempo van de wedstrijd.” Over jou spreken de analisten ook lovend. Theo Janssen zei in Studio Voetbal na de uitwedstrijd tegen Ajax, die jullie met 2-0 wonnen: ‘Hij passeert met loopacties à la Frenkie de Jong. Van hem zie je soms echt wel vleugjes terug bij Kees.’ Lachend: “Ik denk dat ik dat ook wel kan, ja, maar Frenkie is wel een stapje verder, hoor.” En Ibrahim Afellay zei in die uitzending over jou: ‘Dit zijn types die je bijna niet meer ziet. Een jongen met een actie, die een man-meer-situatie kan creëren door een tegenstander te passeren.’ “Ik vind het leuk om dat soort dingen te horen. Ook omdat de mensen die het zeggen grote namen zijn in de voetbalwereld.” Afellay was van 2023 tot en met het EK ook jouw assistent- trainer bij Onder 19. “We konden het goed met elkaar vinden. Hij was eerlijk tegen me, vertelde altijd wat hij van mij verwachtte. Nadat Afellay dat bij Studio Voetbal had gezegd, heeft hij mij een appje gestuurd. Hij zei dat als ik iets nodig had, ik hem altijd kon appen.” Guus Hiddink zag in diezelfde uitzending van Studio Voetbal beelden van jou tegen Ajax en zei: ‘Je kan mij dit de hele avond laten zien, we hoeven geen andere onderwerpen meer te behandelen.’ “Afellay kende ik al een beetje en Theo Janssen had ik ook al eens gesproken. Maar dat Guus Hiddink dat zei, zo’n grote naam en iemand die mij persoonlijk niet kent, vind ik helemaal een groot compliment.” Hiddink zei ook nog: ‘Het is ook stilistisch heel mooi, los van dat het heel effectief is. Smit is nooit in paniek in de kleine ruimte, ook dan neemt hij de ballen heel rustig aan.’ Genoeg complimenten, wat kan er nog verbeterd worden aan jouw spel? “Ik wil en moet negentig minuten lang dominant zijn, het spel naar me toe trekken. En verdedigend kan het ook nog beter. Daar werk ik allemaal hard aan, het gaat de goede kant op.” Verdedigen hoort er ook bij Kees... "Ik hou niet zo van verdedigen, vind er niet veel aan. Als we de bal niet hebben, vind ik voetbal eigenlijk een stuk minder leuk. Maar het het is natuurlijk wel belangrijk. Het mooiste aan voetbal vind ik: onze tegenstander helemaal wegspelen, dat je het gevoel hebt dat we niet te verslaan zijn.” SPAANSE ZON Je werd al in verband gebracht met clubs als Bayern München, Real Madrid, Barcelona en Manchester United. “Voorheen wilde ik daar allemaal niets van horen, maar sinds het EK is er nog meer interesse ontstaan. Ik vond het toen wel belangrijk om in elk geval op de hoogte te zijn van geïnteresseerde clubs.” Je besloot lekker bij AZ te blijven. “Ik had bij AZ de grootste kans om veel te spelen en de club wilde mij ook niet kwijt. Ik wilde nog minimaal een jaar hier spelen, laten zien hoe goed ik ben. Daarna hoop ik dat die clubs die eerder geïnteresseerd waren, dat nog steeds zijn.” Heb jij een stappenplan in jouw hoofd? “Als we dit seizoen met AZ Champions League halen – en dat zou zomaar eens kunnen lukken –, dan lijkt het me heel mooi om dat nog mee te maken. Uiteindelijk hoop ik een mooie stap te maken. De Premier League vind ik heel mooi. In Spanje is het spel iets technischer, maar in Engeland heb je ook teams die technisch goed voetbal spelen.” Je zei net: ik moet mezelf in ieder geval nog dit seizoen bij AZ laten gelden. Dan zou je precies met jouw neus in de boter kunnen vallen; volgende zomer is het WK. “Ik denk weleens aan het WK, het zou heel mooi zijn als ik dat haal. Ik hoop het, maar reken er niet op.” Het is nu eind 2025, waar wil je over vijf jaar staan? “Ik hoop dat ik dan een grotere speler ben en wat prijzen heb gepakt. En ik hoop dat ik dan nog steeds dezelfde jongen ben: vrolijk en gelukkig.” En dan zit je dus ergens in de Spaanse zon of Engelse regen... Lachend: “Als je het zo zegt, zou de Spaanse zon wel wat lekkerder zijn.” Helden Magazine nummer 79 Bestel het magazine nu met gratis verzending binnen Nederland via onze webshop. Nooit meer een verhaal missen? Word abonnee en bespaar maar liefst €15,- met een jaarabonnement op Helden Magazine. Ben je al abonnee? Het interview en de complete editie zijn ook online te lezen in de app Mijn Magazines. Lekker lezen op je telefoon op tablet.