Jeffrey Herlings heeft opnieuw zijn doel bereikt. De Nederlandse motorcrosser mag zich wereldkampioen noemen in de MXGP, de koningsklasse van de motorcross. Een titel die voor Herlings al sinds zijn jeugd het ultieme doel is. ‘Op jonge leeftijd wist ik al dat ik wereldkampioen wilde worden.’
Voor Jeffrey Herlings was wereldkampioen worden nooit zomaar een droom. Het was een doel. Al vanaf jonge leeftijd wist de Brabander precies waar hij naartoe wilde. In de jeugdklassen verzamelde hij al wereldtitels, maar daar draaide het uiteindelijk maar om één ding: ooit wereldkampioen worden bij de senioren.
Op zijn dertiende lukte dat voor het eerst bij de jeugd. Vier jaar later volgde de titel waar hij zo naar verlangde. Op zeventienjarige leeftijd werd Herlings wereldkampioen in de MX2, een van de twee hoogste klassen binnen de motorcross.
Het bleek het begin van een uitzonderlijke carrière. Herlings groeide uit tot een van de succesvolste motorcrossers aller tijden en maakte uiteindelijk ook de overstap naar de MXGP.
Talent is niet genoeg
Dat Herlings over uitzonderlijk talent beschikt, staat buiten kijf. Maar volgens de Nederlander is talent slechts een deel van het verhaal. ‘Talent is de belangrijkste gave, maar je moet ook heel hard willen werken. En natuurlijk over een dosis lef beschikken.’
Dat laatste is in de motorcross misschien wel belangrijker dan in veel andere sporten. Met hoge snelheid vliegen de coureurs over springbulten, worden risico’s genomen in bochten en wordt er op centimeters van elkaar gereden. Een kleine fout kan grote gevolgen hebben.
Herlings heeft dat in zijn eigen carrière meerdere keren ervaren. Zware blessures maakten onderdeel uit van zijn loopbaan en zorgden ervoor dat hij ook anders naar de risico’s van zijn sport is gaan kijken.
Toch weigert hij zich daar dagelijks mee bezig te houden. ‘Ik heb ook weleens in de file gestaan vanwege een dodelijk auto-ongeluk. Het risico is groter als je crosst. Maar als je pech hebt op de snelweg, kun je ook zo worden geschept door een vrachtwagen. Ik probeer er niet over na te denken. Als het moet gebeuren, gebeurt het toch.’
Angst hoort bij de eerste ronde
Bang is Herlings naar eigen zeggen niet snel. Toch is er één moment waarop de spanning nadrukkelijk aanwezig kan zijn: vlak voor de start en tijdens de eerste ronde.
‘Ik ben niet vaak bang, alleen weleens voor de start en in de eerste ronde, omdat ik zelf ook serieuze blessures heb gehad.’
Dat is niet zo vreemd. In de MXGP wordt vanaf de eerste meters op het scherpst van de snede gestreden. Wie de eerste bocht als eerste uitkomt, heeft vaak direct een belangrijk voordeel. En juist daar komt alles samen. ‘De start is het belangrijkst en misschien ook wel het moeilijkst.’
Volgens Herlings moet tijdens die paar seconden vrijwel alles perfect verlopen. ‘Je moet wel vijftien dingen perfect doen. De juiste positie, het juiste toerental, op het juiste moment schakelen, op het juiste moment je achterwiel in het zand krijgen voor de meeste drive. En dan zijn er nog m’n concurrenten.’
Een goede start is daarmee veel meer dan simpelweg zo snel mogelijk accelereren. Het is een combinatie van timing, techniek, concentratie en lef. En één tegenstander die net iets eerder zijn elleboog voor je krijgt, kan het verschil maken.
‘Als er iemand met zijn ellebogen voor me zit, is het al game over. Maar als ik vanaf de eerste ronde aan de leiding ga, hoef ik me alleen nog te focussen op m’n eigen race. Ben ik niet met anderen in gevecht die links en rechts van me van de springbulten vliegen.’
