Een nieuw hoofdstuk dient zich aan voor Jesse Edwards. De 2,13 meter lange Nederlander krijgt tijdens de Summer League de kans om zich te bewijzen bij de Milwaukee Bucks, nadat hij eerder al ervaring opdeed in de NBA bij de Minnesota Timberwolves. In HELDEN 77 vertelde Edwards uitgebreid over zijn eerste maanden in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Over het leven tussen supersterren, de ongeschreven regels in de kleedkamer en de droom die nog altijd springlevend is.
‘Pas buiten het veld besef je hoe groot de NBA is’
Voor miljoenen basketballiefhebbers is de NBA een wereld van glitter, glamour en supersterren. Voor Edwards werd het dagelijkse kost. Toch zijn er nog genoeg momenten waarop hij beseft hoe bijzonder zijn leven eigenlijk is. “Zodra je onderdeel bent van het team, voelt alles al snel normaal. Of ik nu in de kleedkamer zit of op het veld sta. Maar op momenten buiten de lijnen, zoals wanneer we met het team uit eten gaan, merk ik pas hoe groot het allemaal is. Mensen komen af op de bekende namen voor foto’s, de camera’s staan constant op onze sterspelers gericht.”
Zelf staat hij nog niet voortdurend in de schijnwerpers. “Grappig genoeg was de bekendheid tijdens mijn collegeperiode groter dan nu, terwijl ik inmiddels op het hoogste niveau speel. Toen was ik echt een local hero. Mijn vrienden maakten daar op een sarcastische manier grapjes over, zodat ik wel humble bleef. Nu word ik nog steeds herkend, maar minder vaak. Al is het met mijn lengte van 2 meter 13 lastig om onopvallend over straat te gaan.”
Leren van de besten
Edwards weet precies wat zijn kracht is als center. “Ik zou mezelf omschrijven als een athletic runner. Je hebt de reuzen, zoals Shaquille O’Neal. Je hebt schietende centers, zoals Quinten Post. En dan heb je nog de snellere, atletische centers. Bij die groep hoor ik. Omdat ik constant in beweging ben, kan ik veel ballen blokken en rebounds pakken.”
Juist daarom zijn de trainingen misschien nog wel waardevoller dan de wedstrijden. Bij de Timberwolves deelde hij het veld met gevestigde namen als Rudy Gobert en Anthony Edwards. “Ik leerde veel door met ze te spelen, maar misschien nog wel meer door tégen ze te spelen. Ze hielpen me met kleine, vooral tactische dingen. Bijvoorbeeld hoe ik slim een box-out uitvoer zonder een overtreding te maken. De positie van zelfs maar één arm kan cruciaal zijn. Die gasten hebben zoveel ervaring. Elke training stak ik er wel iets van op.”
Voor Edwards is de opdracht in Milwaukee helder: opnieuw laten zien dat hij thuishoort op het hoogste niveau. De Summer League is voor veel spelers het startpunt van een NBA-contract. Nu krijgt ook de Amsterdammer opnieuw de kans om die droom waar te maken.
