Slechts één interview gaf hij voorafgaand aan de start, maar Brandon McNulty stond achteraf wel op het hoogste schavotje. Een portret van ‘Big Mac’, de man die een jaar lang in de regenboogtrui rond zal rijden.
“Dit kan weleens het kampioenschap van mijn leven worden”, zegt Brandon McNulty voorafgaand aan de start. Als geen ander weet hij dat er duizend scenario’s mogelijk zijn en dat zijn uitgestippelde plan er één van is. McNulty weet dat de kopgroep in de finale zomaar eens klein kan zijn en dat iedereen op zijn limiet zit. Wie op dat moment aanzet, kan zijn voorsprong snel uitbouwen en behouden als de anderen naar elkaar gaan kijken.
De omloop is identiek aan het parcours van de Grand Prix van Montréal, de eendagskoers die McNulty talloze keren heeft gereden en vorig jaar won. De Amerikaan rijdt graag in de Canadese metropool. Bij het WK tijdrijden, een week eerder, eindigde hij op een verdienstelijke vierde plaats, op amper dertien seconden van het podium.
Regenboogtrui WK tijdrijden
Tien jaar eerder, op 11 oktober 2016, wint de achttienjarige McNulty met een voorsprong van 35 seconden het WK tijdrijden voor junioren in Doha. Hoewel hem een roemrijke carrière wordt toegedicht, blijven grote triomfen – alsook eremetaal in de strijd tegen de klok – in de jaren die volgen uit.
Op de Olympische Spelen van 2024 in Parijs eindigt hij als vijfde, terwijl hij op het WK tijdrijden van 2024 in Zürich niet verder komt dan de zesde tijd. Een jaar eerder klokte hij op het WK in Glasgow al eens de vierde tijd.
(Tekst loopt door onder afbeelding)
De Amerikaanse droom
De American Dream van Brandon McNulty is er eentje met twee wielen. Als klein mannetje trekt hij er samen met zijn vader al snel op uit met de mountainbike op de hellingen van Phoenix. Héél lang, héél hard rijden: daar blijkt hij uitzonderlijk goed in. Op 12-jarige leeftijd ruilt hij de mountainbike in voor de racefiets. Om zijn koersdroom na te streven verhuist McNulty zelfs naar België, waar hij samen met dezelfde Matteo Jorgenson die afgelopen zondag een sleutelrol als stoorzender zou spelen in het WK koersen afwerkt.
In 2017 treedt McNulty toe tot Rally Cycling en in 2019 breekt hij door met de eindzege in de Giro di Sicilia, waarna hij overstapt naar UAE Team Emirates. Daar groeit hij uit tot een betrouwbare kracht naast de opkomende Tadej Pogačar, die in diezelfde periode zijn doorbraak beleeft.
McNulty krijgt steeds vaker eigen kansen wanneer Pogačar afwezig is of UAE Team Emirates met meerdere mogelijke leiders aan de start arriveren. In 2023 wint hij etappe 15 van de Giro d’Italia vanuit een ontsnapping, waarbij Ben Healy en Marco Frigo in Bergamo het onderspit delven. Een jaar later wint McNulty de eerste tijdrit van de Vuelta a España 2024 en krijgt hij de eerste rode leiderstrui van de drie weken durende uitputtingsslag om zijn schouders.
Olympische Spelen 2020
McNulty rijdt eind 2021 op de Olympische Spelen van 2020 in Tokio. Op ongeveer 25 kilometer van de finish demarreert hij uit de kopgroep en kan alleen Richard Carapaz zijn karretje aanhaken. Alles wijst erop dat het uitdraait op een sprint à deux, maar op zo’n acht kilometer van de meet soleert de Ecuadoriaan naar het goud. McNulty moet uiteindelijk genoegen nemen met een zesde plaats.
(Tekst loopt door onder afbeelding)
Selecte gezelschap
Op nagenoeg identieke wijze vliegt hij het WK op de weg in Montréal aan. Met nog drie ronden en zo’n 35 kilometer te gaan, vlak na de hergroepering van de vroege vluchters en het uitgedunde peloton, is de vogel die Brandon McNulty heet gaan vliegen. De Amerikaan bouwt in amper tien kilometer een voorsprong van dertig seconden op de groep achtervolgers.
Met alle risico’s van dien – hij stuurt een bocht te vroeg in en ontloopt met een knap staaltje stuurmanskunsten een val in de dranghekken – begint hij met een voorsprong van 1 minuut en 8 seconden aan de laatste twee ronden. Bij het klinken van de bel heeft McNulty nog altijd een kleine minuut voorsprong, maar aan de finish houdt hij daar dertien luttele seconden van over, mede dankzij een surplace in het peloton na een van de laatste hellingen.
Zo bezorgt hij Amerika na 33 jaar een nieuwe wereldkampioen en voegt hij zich in het selecte gezelschap van Lance Armstrong (1993) en Greg LeMond (1983 en 1989).
(Tekst loopt door onder afbeelding)
Profetische woorden
Ook ruim een uur nadat hij wereldkampioen is geworden, zit McNulty nog altijd ergens op een Canadese wolk te zweven. De man van grote woorden zal hij nooit worden. De man van profetische woorden wel. “Hoeveel startinterviews heb je deze ochtend gedaan?”, vraagt Sporza-verslaggever Renaat Schotte aan de kersverse wereldkampioen. “Eerlijk, alleen met jou. Dus ja, misschien bracht het wel geluk”, antwoordt McNulty. “Ik heb nog nooit zoiets gevoeld”, vervolgt hij. “Misschien werkt die truc nooit meer, maar deze telt wel”, aldus de Amerikaan, die droomt van een ritzege in de Tour als wereldkampioen. “Maar als ik nu stop, zal ik tevreden zijn.”
