Voor Collin Veijer voelt de TT van Assen ieder jaar anders dan alle andere races. Natuurlijk, er zijn WK-punten te verdienen en ook voor de Moto2-coureur is het uiteindelijk ‘gewoon’ een Grand Prix. Maar zodra hij het Drentse asfalt opdraait, veranderen de tribunes. Vrienden uit Staphorst, familie, oude bekenden en duizenden Nederlandse motorsportfans zijn ineens niet meer verspreid over Europa, maar allemaal op één plek. Twee jaar geleden vertelde Veijer voor HELDEN 72 al waarom Assen voor hem nét iets specialer is.
Staat de TT in Assen al rood omcirkeld op de kalender?
“Elke race is belangrijk, maar natuurlijk is Assen wel een speciale voor mij. Er zijn altijd net wat meer bekenden.”
Sinds dat gesprek is er veel veranderd. Veijer maakte de overstap naar de Moto2, de klasse waarin vrijwel iedere coureur tijd nodig heeft om zich aan te passen. De concurrentie is sterker, de motor zwaarder en de marges zijn kleiner. Toch verandert één ding nauwelijks: de nuchterheid waarmee hij naar zijn eigen prestaties kijkt. Dat begon eigenlijk al na zijn eerste Grand Prix-overwinning in Maleisië. Terwijl buitenstaanders spraken over een historische zege – de eerste Nederlandse GP-winnaar in 33 jaar – bleef het gesprek thuis opvallend eenvoudig.
Wat hebben je ouders tegen je gezegd na jouw overwinning?
“Mijn vader is er altijd bij en maakt alles van dichtbij mee. Na de race zei hij tegen mij: ‘Leuk dat je hem gewonnen hebt, maar we zijn hier niet om één race te winnen. We zijn hier om er meerdere te winnen. Hou beide benen op de grond en ga niet gek doen.'”
Heb je na de eerste GP-zege een cadeautje voor je ouders gekocht?
“Nee, voor dat soort dingen zijn wij allemaal iets te nuchter.”
Wat maakt jou nou zo goed als je jezelf vergelijkt met leeftijdsgenoten?
“Ik ben denk ik heel volwassen. Ik durf mezelf de schuld te geven als er iets niet goed gaat. Die zelfreflectie heb ik al sinds jonge leeftijd. Je zult mij niet snel ergens omheen zien draaien.”
Juist die zelfreflectie is volgens hem het verschil op het hoogste niveau. Vrijwel iedereen in het WK kan hard rijden. Mentaal beter worden, daar valt volgens Veijer nog het meeste te winnen. Daarom werkt hij al jarenlang samen met zijn vader, zijn vaste trainer én een sportpsycholoog van Red Bull.
Buiten de circuits leidt Veijer een leven dat weinig mensen van een twintigjarige verwachten. Hij woont in de buurt van Barcelona, regelt vrijwel alles zelf en ziet zijn familie vooral via beeldbellen. Vooral zijn moeder mist hij.
Is het soms eenzaam?
“Tuurlijk. Ik ben best veel alleen, maar ik weet waarvoor ik het doe. Het meeste mis ik het om gewoon thuis op de bank te liggen bij mijn moeder. Ik bel zo’n beetje elke dag met haar en ook mijn zusjes spreek ik veel via de telefoon.”
Ik begreep dat je moeder niet altijd durft te kijken als jij een GP rijdt.
“Mijn moeder kijkt niet naar mijn races. Als ze eenmaal het resultaat weet, wil ze nog weleens wat terugkijken. Tijdens de race in Assen zat ze ergens op een bankje een sigaretje te roken. Ze is een stressroker. Ook in Spielberg zat ze ergens achter een wc-hokje te wachten totdat de race over was. Ze heeft nog nooit een volledige race van mij gezien volgens mij.”
Ondertussen blijft Veijer werken aan het doel dat hij ook vorig jaar al uitsprak: de MotoGP halen. De overstap naar de Moto2 was daarvoor een noodzakelijke tussenstap. Hij weet dat het tijd kost, maar aan zijn ambitie is niets veranderd.
Op de vraag waar hij over tien jaar hoopt te staan, hoefde hij dan ook niet lang na te denken. “Ik hoop dat ik dan in de MotoGP race. Dat is iets waar we keihard aan werken. Het belangrijkste is dat ik nog meer races ga winnen.”
Dit weekend krijgt Veijer opnieuw een kans om zich voor eigen publiek te laten zien. En ergens op de tribune of misschien wel op een bankje buiten het circuit, zal zijn moeder ongetwijfeld weer hopen dat de race zo snel mogelijk voorbij is.
