De Nederlandse volleybalmannen wonnen op 4 augustus 1996 olympisch goud in Atlanta. Lange Mannen Bas van de Goor en Olof van der Meulen blikken dertig jaar na dato terug op hét sportmoment van de vorige eeuw.
Bas: “Ik herinner me nog dat de dag voor onze finale de hockeyers goud wonnen.”
Olof: “Ja, een aantal zagen we de ochtend van onze finale thuiskomen van hun feestje, terwijl wij aan het rekken en strekken waren.”
Bas: “Die waren door het dolle heen, begrijpelijk. Ik dacht vooral: zij hebben ’m al en wij moeten nog. Ik had ook slecht geslapen. Mijn nacht voor onze olympische finale was mijn allerslechtste nacht aller tijden.”
Biertje
Olof: “Echt? Dan had je een biertje moeten nemen. De avond voor die World League-finale kon ik ook niet slapen. Omdat ik zin in een biertje had, heb ik er één genomen en heerlijk geslapen. Ik was meteen weg. In Atlanta heb ik dat weer gedaan. Het was warm en natuurlijk zijn er zenuwen vlak voor een finale. Jan Posthuma, mijn kamergenoot, wist waar de koelkast van NOC*NSF stond, met biertjes. Nou wil ik hier geen verkeerd voorbeeld geven, maar van één biertje heb je echt geen last.”
Bas lachend: “Dus is dat biertje vooraf bijgeloof geworden?”
Olof: “Nee, dat was mijn zwembroek die ik onder mijn wedstrijdbroek droeg en tijdens toernooien nooit gewassen mocht worden.”
Missie
Nederland was stapje voor stapje een grootmacht geworden in het volleybal. Arie Selinger werd in 1986 bondscoach en zijn missie was om de Nederlandse volleyballers aan de top te brengen. De coach bedacht het Bankrasmodel: de beste spelers vertrokken bij hun clubs en gingen dagelijks samenspelen in de Bankrashal in Amstelveen. Het leidde tot olympisch zilver op de Spelen van 1992 in Barcelona. In de finale bleken de Brazilianen te sterk. Na 1992 waaiden veel spelers uit, maar de basis voor succes was gelegd. Met Joop Alberda als coach vertrok de ploeg in 1996 naar de Spelen in Atlanta. In de poulefase werd verloren van aartsrivaal Italië. Die ploeg was op 4 augustus 1996 ook de tegenstander in de finale.
Winnende
Bas: “Finale, wéér tegen Italië. Holy shit! Een thriller van vijf sets, die we wonnen. Jij baalde nog dat jij de laatste bal niet kreeg van Peter. Want jij had de winnende willen slaan. Of de zes laatste, zoals bij die World League-finale.”
Olof: “Ja, die bal had ook naar mij gemoeten, maar Peter Blangé koos voor Ron Zwerver. Ik heb nog wel eens tegen Ron gezegd: ‘Dat laatste, winnende punt kwam niet van jou, maar door de fout van Giani. Ja, díe sloeg de bal tegen de antenne.’” Met een grijns: “Moet kunnen, hè? En die laatste had ook van mij kunnen zijn als jij niet een bal van de Italianen, die over de achterlijn zou gaan, in het spel had gehouden. Daar baalde ik echt van. Maar goed, uiteindelijk gaat het om het resultaat.”
Bas: “Ja, die was erover, maar ik durfde dat ene procentje risico niet te nemen. En ja, als we dat punt daarna niet gemaakt hadden, had ik heel hard moeten rennen, de zaal uit. Want jullie waren allemaal achter me aangekomen.”
Olof: “Het was overduidelijk dat die bal uitging, dus dan had je wel een probleem gehad, ja. Meteen daarna gebeurde nog iets waar ik gek van werd. Onze coach Joop Alberda vroeg kort achter elkaar twee time-outs aan waar ik helemaal geen zin in had. Ik dacht: kom op, doorgaan! Maar goed, we hebben gewonnen en in de World League-finale was het winnende punt wel van mij, net als in de kwartfinale van de Olympische Spelen van ’92 tegen Italië.”
