Terwijl Marrit en Hester Jasper de komende periode allebei met het Nederlands team actief zijn op het EK, speelt er tussen de twee zussen een verhaal dat verder gaat dan alleen volleybal. Ze groeiden samen op, delen de liefde voor de sport en kwamen allebei uit voor Oranje.
“Die mag jij beantwoorden,” zegt Marrit lachend wanneer Hester wordt gevraagd hoe het is om niet alleen zussen, maar ook concurrenten te zijn.
Hester weet het antwoord maar al te goed. “In het begin was Marrit altijd mijn grote voorbeeld omdat we ook nog eens op dezelfde positie, die van passer/loper speelden. Toen we allebei bij het Nederlands team zaten, merkten we dat wij als zussen vaak moesten concurreren.”
Dat was niet altijd gemakkelijk. Een plek in het Nederlands team betekende voor Hester soms dat haar oudere zus niet meeging. Vaker was het andersom. “Als ik meeging naar een toernooi, was dat omdat Marrit besloot niet mee te gaan. Vaker was het andersom, viel ik juist af en ging Marrit mee. Het probleem is dat we op dezelfde positie staan en ook nog eens dezelfde type speelsters zijn.”
De vergelijking was daardoor bijna onvermijdelijk. Voor Hester was Marrit bovendien niet zomaar een concurrent, maar ook haar grote voorbeeld. De vijf jaar oudere zus liep al langer mee in de topsport en had meer ervaring.
Marrit zag ondertussen ook wat de situatie met haar jongere zus deed. “Ik voelde me natuurlijk ook weleens lullig, dacht: als ik er niet was geweest, dan had Hester waarschijnlijk mee gemogen.”
De concurrentie zorgde nooit voor een breuk tussen de twee. Toch zat er bij Hester lange tijd meer onder de oppervlakte dan Marrit wist. Een belangrijke verandering kwam toen Hester bij het Nederlands team van positie wisselde. Ze werd als libero gebruikt en voelde zich daar veel comfortabeler bij.
“Hoef ik in elk geval voor mijn gevoel niet te strijden met mijn zus. Niet dat het tussen ons in stond, hoor. Marrit was de betere en dat vond ik als jongste van ons twee ook wel weer makkelijker te accepteren.”
Hester weet bovendien dat zo’n onderlinge verhouding ook andersom ingewikkeld kan zijn. Dat merkte ze eerder met hun zus Rianne. Hester mocht destijds wel naar Dames 1 van Sneek, terwijl haar oudere zus die stap niet maakte.
“Met Rianne vond ik het een periode lastiger, omdat ik wel naar Dames 1 van Sneek mocht en zij als mijn oudere zus niet. Rianne dacht natuurlijk: waarom mag mijn jongere zusje wel en ik niet?”
“Wij schelen vijf jaar in leeftijd, dus ik heb gewoon ook wat meer ervaring,” zegt Marrit.
Tegelijkertijd is ze als oudste zus beschermend richting Hester. Dat werd extra duidelijk toen Hester vorig jaar bij het Nederlands team haar kruisband scheurde.
“Als Hester iets overkomt, zoals vorig jaar toen ze haar kruisband scheurde bij het Nederland team, grijpt mij dat enorm aan.”
Ook de terugkeer van Marrit bij het Nederlands team bleek voor Hester ingewikkelder dan haar zus aanvankelijk besefte. Nadat Marrit een pauze had genomen, kreeg Hester meer kansen bij Oranje. Toen Marrit vervolgens weer terug wilde naar haar oude niveau en opnieuw aansloot bij de nationale ploeg, was ze vooral met haar eigen comeback bezig.
“Ik heb in die periode niet heel erg stilgestaan wat het voor Hester betekende dat ik er weer bij kwam, was druk met mezelf bezig. Pas toen Hester met mij is gaan delen wat dat met haar deed, besefte ik dat het best wel een dingetje was voor haar.”
Hester had haar gevoelens lange tijd voor zichzelf gehouden. Tot een club waar Marrit mee in gesprek was uiteindelijk ook bij haar aanklopte. De gesprekken met Marrit liepen op niets uit en vervolgens werd Hester benaderd. “Toen voelde ik me echt tweede keus. Als topsporter ben je ook vaak aan het vergelijken. Door die situatie kreeg ik heel sterk: ik wil ook wat zij heeft, moet beter worden dan Marrit.”
Het voortdurende vergelijken begon haar tegen te werken. In plaats van alleen met haar eigen ontwikkeling bezig te zijn, keek Hester steeds naar wat haar zus deed. Haar vriend Ioannes, krachttrainer bij volleybalclub Galatasaray in Turkije, hielp haar om daar anders naar te kijken.
“Hij zei vaak tegen me: ‘Je denkt er veel te veel over na, ga gewoon volleyballen.’ Hij had gelijk, want doordat ik er te veel mee bezig was, haalde ik mijn niveau niet. Ik was alleen maar naar Marrit aan het kijken en daardoor speelde ik zelf niet lekker meer.”
Het uitspreken van haar gevoelens richting Marrit bleek minstens zo belangrijk. “En ook sinds ik het heb gedeeld met Marrit, merk ik dat het niet meer zo in mijn hoofd zit.”
Ook buiten het veld hebben de zussen bewust keuzes gemaakt om te voorkomen dat hun carrières voortdurend naast elkaar worden gelegd. Zo hebben ze niet dezelfde manager. “We wilden niet dat we het gevoel zouden krijgen dat als de een naar een mooie club ging, de ander zou denken: dat had ik dus ook kunnen of moeten zijn.”
Bij hun clubs spelen Marrit en Hester allebei nog als passer/loper. Daarmee is de kans niet groot dat ze op clubniveau ooit ploeggenoten worden. Een definitieve switch van Hester naar de liberopositie zou dat makkelijker maken, merkt Marrit op.
“Maar dat ben jij nog niet van plan, hè?”
“Nee, daar vind ik de positie van passer/loper nog veel te leuk voor.”
Bij het Nederlands team lag dat anders. In aanloop naar het WK was Marrit er niet bij. Hester werd eigenlijk als libero gebruikt, maar schoof daardoor toch weer door naar de positie van passer/loper. Het leek het moment te worden waarop de twee zussen samen een groot toernooi konden spelen. Maar juist toen sloeg het noodlot toe.
“En toen raakte ik geblesseerd… Zo jammer, want het WK van vorig jaar leek het moment te worden om een keer een groot toernooi samen te spelen.”
Een jaar later staan de zussen opnieuw samen op het hoogste podium. Dit keer zijn Marrit en Hester allebei van de partij op het EK.
