Terwijl de Volleyball Nations League in volle gang is, ontbreken er enkele bekende namen bij de Nederlandse volleybalvrouwen. Een van hen is Marrit Jasper. De passer/loper besloot deze zomer een stap terug te doen van Oranje om ruimte te maken voor zichzelf. Haar jongere zus Hester werkt ondertussen aan haar terugkeer na een zware knieblessure. We spraken de zussen voor Helden 82.
LA here we come
Marrit: “Ik hoop het! Zoals ik eerder al aangaf, zit ik een beetje in de mentale struggle. Ik zou heel graag nog een keer een groot toernooi spelen met Hester. Dat is voor mij één van de redenen waarom ik het gevoel heb dat ik nog niet klaar ben.”
Hester lachend: “Ik zeg vaak tegen Marrit: nog wel even doorgaan tot LA, hè. Ik snap haar twijfels ook, hoor. Ze is de oudste van het team, zij heeft alles al meegemaakt – EK’s, WK’s en Spelen – en heeft nu te maken met weer een nieuwe lichting. Maar voor het team is zij met haar ervaring nog heel belangrijk. Marrit is iemand die haar mond opentrekt, die er wat pit in kan brengen.”
Marrit: “Ik laat deze zomer de wedstrijden om de Nations League aan me voorbijgaan, maar daarna ben ik weer beschikbaar. Als ik word opgeroepen, ben ik er dan weer bij op het EK in augustus en september. Kijk, ik ben niet zo goed in dingen half doen. Dat is waar ik nu ook een beetje mee worstel. Als ik besluit door te gaan, dan wil ik na dit jaar geen halve zomers meer meedraaien, maar moet ik er vol voor gaan. Ik hoop dat deze zomer me meer duidelijkheid geeft over wat ik wil voor de toekomst.”
Hester: “Er verandert ook heel veel binnen het team op dit moment.”
Marrit: “We zijn nog een beetje zoekende. Onze coach is ook een beetje aan het kijken welke richting hij op wil.”
Hester: “Afgelopen jaren was er een vaste kern. Ik mocht wel meetrainen, maar ik had niet het idee dat ik er snel in kwam. Ik vond het vroeger al vet dat ik mee mocht trainen. Nu hoop ik op meer, daarom vind ik het ook zo spannend om weer terug te komen na mijn blessure. Er zijn natuurlijk meer jonge meiden die denken een kans te maken op een plek in het team. Maar laat ik eerst maar weer helemaal fit worden. Het gaat goed, ik focus me op de positie van libero en hoef daardoor nog niet heel veel te springen. De coaches zien mij spelen en denken af en toe: zij kan alles alweer. Ik moet nog wel een beetje voorzichtig zijn, ook in mijn verwachtingen.”
Marrit: “Dat ik erbij was in Parijs was voor mij al een heel grote droom die uitkwam. Hester hoopt dat die droom uitkomt in LA. Het was zo vet, als we er zo over praten denk ik: hoe mooi zou het zijn om dat samen mee te maken en het zou natuurlijk helemaal vet zijn om samen een medaille te winnen. Dan kan ik daarna met een gerust hart stoppen.”
