Held in de spotlight is de wekelijkse rubriek van Helden waarin we een sporter uitlichten die op dit moment iets bijzonders presteert, meemaakt of opvalt. Deze week: Marloes Oldenburg.
Een olympisch kampioen die afscheid neemt van de topsport, moeder wordt en ruim een jaar later besluit toch weer voor een plek in TeamNL te gaan. De 38-jarige Marloes Oldebroek kondigde deze week aan dat ze haar riemen weer uit de wilgen haalt.
In augustus 2024 beleefde Oldenburg in Parijs het hoogtepunt van haar carrière. Samen met Hermijntje Drenth, Tinka Offereins en Benthe Boonstra veroverde ze olympisch goud in de vier zonder. Een paar maanden later bleek echter dat het topsportvuur was gedoofd. In maart 2025 maakte Oldenburg bekend te stoppen met roeien.
Daarna veranderde haar leven opnieuw. Oldenburg werd moeder van een zoon en richtte zich achter de schermen op de sport. Ze ging aan de slag als coach bij A.G.S.R. Gyas en als inspanningsfysioloog binnen de Nederlandse roeisport. Het roeien zelf bleef ze op een lager pitje doen.
Maar iedere keer als Oldenburg in een boot stapte, merkte ze dat ze het eigenlijk nog veel te leuk vond. Het beslissende moment kwam afgelopen juni. Ze werd gevraagd om in te vallen bij de vrouwenacht tijdens een training van 27 kilometer. Het beviel zo goed dat de olympisch kampioene opnieuw begon te dromen.
“Toen ik in juni werd gevraagd om bij de vrouwenacht in te vallen, had ik de tijd van mijn leven”, schreef Oldenburg op Instagram. “Wat was dat fantastisch. Nu ga ik het gewoon proberen.”
Dat ‘proberen’ is overigens behoorlijk serieus. In december doet Oldenburg mee aan de trials voor een plek in TeamNL Roeien. Haar uiteindelijke doel is deelname aan de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028. Daarvoor zal ze zich opnieuw moeten meten met een sterke groep roeisters, terwijl ze zelf aangeeft dat ze na twee jaar niet op topniveau nog veel werk te verzetten heeft.
Het is niet de eerste keer dat Oldenburg zichzelf opnieuw moet uitvinden. In 2022 brak ze bij een mountainbikeongeval een nekwervel. Ze knokte zich terug en stond minder dan twee jaar later op de olympische startlijn in Parijs. Daar volgde het goud.
Eén ding weet Oldenburg in ieder geval al: spijt krijgen van een poging wil ze niet. “Ik wil niet over twee jaar denken: had ik het maar geprobeerd.”
