Zo geolied zijn sprinttrein destijds liep, zo smartelijk ontspoorde het leven van Mario Cipollini na zijn definitieve afscheid (na een mislukte korte comeback) in 2008. De voormalige sprintkeizer is tegenwoordig persona non grata na een veroordeling voor huiselijk geweld. Hoewel zijn podium zich al jaren hoofdzakelijk tot Instagram beperkt, is het voor iemand die zichzelf altijd het liefst heeft willen vetonen geen reden zichzelf in te tomen.
Deze week in de rubriek Gevallen Held: wielrenner Mario Cipollini, ooit op een voetstuk gehesen, inmiddels van zijn sokkel getuimeld.
Rechtbank
Het is 2017. Sabrina Landucci werkt in een fitnesscentrum wanneer Mario Cipollini plots binnenstormt. De Leeuwenkoning. Super Mario. Mooie Mario. Sporters kijken op, verbaasd, bijna bewonderend, maar dit is geen dag om handtekeningen te vragen. Na vandaag wil niemand ze nog. Enkele tellen later grijpt hij zijn ex bij de nek en slaat haar hoofd hardhandig tegen de muur. Je zou bijna denken dat hij dit vaker doet. Voor Landucci is het genoeg geweest. Ze stapt naar de rechtbank. Op maandag 17 oktober 2022, in Mario’s geboorteplaats Lucca, zijn de voorbeelden van fysiek en verbaal geweld nauwelijks nog te tellen. Om toch een poging te wagen:
Het blijft niet bij klappen, slagen of stampen. Cipollini stuurt honderden sms’jes, elk een dreiging verpakt in woorden die ijzig door de telefoon snijden. Hij tiert dat hij haar zal vermoorden, dat ze haar botten zal horen breken, dat hij haar hersenen uit haar hoofd zal rukken. Notenkraker Mario, die alles wat zich verzet wil breken.
Zelfs na het huwelijk dooft die woede niet. Wanneer Sabrina begint te daten met Silvio Giusti, voormalig AC Milan-speler, buldert hij in het openbaar dat Giusti niemand is, niets voorstelt, en voegt eraan toe dat hij hem zonder moeite kan laten verdwijnen.
De controle is al even verstikkend. Een rok blijkt voldoende aanleiding. Te kort, volgens hem. Hij ontploft, grijpt haar vast, sleurt haar naar de slaapkamer en drukt een pistool tegen haar slaap: een woordeloze les over wat er gebeurt bij ongehoorzaamheid. Later zaagt hij haar fiets doormidden, zodat ze het huis niet meer kan verlaten zonder zijn toestemming.
Angst nestelt zich in elke hoek van het huis. Wanneer Sabrina uiteindelijk vlucht, kan dat alleen met hulp van de huishoudster. Stiekem gooit die haar kleding uit het raam. Een klein maar veelzeggend gebaar: Sabrina hoeft niet poedelnaakt de straat op; schaamtevolle taferelen blijven haar bespaard.
De dreiging blijft tastbaar. Haar moeder, Giovanna Di Somo, ontdekt op een dag dat Cipollini onder zijn hoofdkussen een revolver bewaart. Jaren later, als ze op de koffie komen, jaagt hij haar dochter achterna door de tuin, het wapen in de hand. Zelfs gehuld in een kniebrace blijft hij gevaarlijk, een man die niets en niemand spaart.
Sprinttrein
Het contrast kan nauwelijks groter. Terwijl zijn privéleven smartelijk ontspoort, loopt zijn carrière ooit als een perfect geoliede machine. Tussen zijn profdebuut en afscheid – van 1989 tot 2008, met 2006 en 2007 als staartje – ligt negentien jaar. In zijn eerste profseizoen wint Cipollini direct een etappe in de Giro. In 1990 wint hij er twee, in 1991 drie, en in 1992 is hij onklopbaar met vier zeges en het puntenklassement.
Zijn wapen is de sprinttrein, een constructie die hij tot in de kleinste details perfectioneert. Elke ploegmaat kent zijn rol. Wie niet meewerkt, verdwijnt. Richting de streep rolt die trein onverbiddelijk door en haakt wagon na wagon af, tot alleen de locomotief overblijft en hij met gespreide armen als een adelaar in volle vlucht weer eens als eerste over de streep bolt. Natuurlijk wint hij. Hij is Mario Cipollini, tenslotte.In Italië noemen ze hem de uitvinder van de sprinttrein, al halen Belgen hun schouders op en wijzen ze naar Rik van Looy.
Julius Caesar
In 1993 stapt Mario met Sabrina in het huwelijksbootje. Datzelfde jaar wint hij voor het eerst in de Tour. Op dat moment is Cipollini onbetwist de beste sprinter ter wereld, maar heeft hij de grootste ronde vier jaar lang links laten liggen. De Giro rijdt hij met zijn hart, de Tour met tegenzin. Hij heeft het niet eens nodig om te schitteren. De krantenkoppen haalt hij toch wel. Kort voor de eerste bergrit stapt hij af, om zich vervolgens op een parelwit strand te laten fotograferen met een cocktail in de hand. De timing is perfect: de beelden bereiken Frankrijk vlak voor de zwaarste etappe. Van afstappen maakt hij een erezaak.
Cipollini verstaat als geen ander de kunst om de wereld tegen zich in het harnas te jagen. Provoceren is zijn tweede natuur. In de Tour van 1999 maakt hij het, na vier ritzeges op rij, helemaal bont door als Julius Caesar op het startpodium te verschijnen, zogezegd om de 2099ste verjaardag van de Romeinse veldheer te vieren. De PR die hij ermee oogst is bijzaak, Cipollini doet het om de goegemeente te irriteren. Een dag later stapt hij af.
De Tourorganisatie is onverbiddelijk en sluit zijn team uit voor de komende drie edities. Dat betekent vooral dat Cipollini nóg vaker op het strand kan liggen. Wie dacht dat het niet gekker kon, krijgt ongelijk: in 2001 rijdt hij bij de start van de Giro de proloog in een spierenpak. Als hij in 2002 overstapt naar Acqua & Sapone, laat hij dat niet onopgemerkt voorbijgaan. Niemand minder dan Cipollini is verantwoordelijk voor de nieuwe outfit van de ploeg: een shirt met zebraprint dat doorloopt tot op de broek. De kleding, ontworpen door couturier Roberto Cavalli, wordt gepresenteerd in de grootste discotheek van Milaan, in aanwezigheid van Ronaldo. Een ideetje van Cipollini.
Minnaressen
Twee decennia lang domineert hij het sprinten. Jaar na jaar, generatie na generatie, vloert hij zijn tegenstanders met een precisie die bijna klinisch aandoet. De paradijsvogel van het peloton koerst alsof de tijd geen vat op hem krijgt. Cipollini is in alles de flamboyante Italiaan: charismatisch, ijdel, arrogant, onmogelijk te negeren. Gebronsde huid, haar strak naar achteren gekamd, wit overhemd, perfect zittende jeans. Alles is pose, alles is berekend.
In 2005 stopt Cipollini met wielrennen. Zijn erelijst laat weinig aan de verbeelding over: 42 ritoverwinningen in de Giro, twaalf in de Tour, winst in Milaan-San Remo en een wereldtitel. Ook naast de fiets heeft hij flink huisgehouden. Hij zou zichzelf niet in de spiegel kunnen aankijken als hij met ‘slechts’ 198 vrouwen het bed had gedeeld – exact hetzelfde aantal als zijn overwinningen. Nu dat aantal niet langer zal stijgen, vindt Landucci het genoeg geweest. Basta. Cipollini niet. Hij blijft minnaressen zien, verteerd door jaloezie en driftbuien die telkens opnieuw ontsporen. Nog datzelfde jaar barst het huwelijk.
Van voetstuk gevallen
Twaalf jaar later staat Cipollini er in de rechtszaal alleen voor. Zelfs zijn familie verdedigt hem niet. Integendeel: verhalen duiken op, zoals dat van zijn zus, die hij na een ruzie over een chihuahua tegen de grond zou hebben gewerkt. Veelzeggend. De wielerminnende Laars ziet met open mond hoe hun god op twee wielen van zijn voetstuk valt. De rechtbank is onverzoenlijk: Cipollini krijgt een gevangenenstraf van drie jaar opgelegd en een schadevergoeding van 85.000 euro, zwaarder dan de geëiste tweeënhalf jaar. “Want dit is een zeer gewelddadige, zeer bedreigende en zeer wrede man”, stelt de openbaar aanklager. Onmenselijke straf, voor iemand die zich altijd het liefst heeft willen vertonen.
Omdat de beroepsprocedure nog loopt, wandelt – en fietst – Cipollini voorlopig nog vrij rond. Zijn podium beperkt zich al jaren hoofdzakelijk tot Instagram. Wie wil weten hoe het met hem gaat, kijkt op zijn account @mario_cipollini: hij fietst nog altijd, zodra het weer het toelaat, liefst met ontbloot bovenlijf. In 2026 kondigt hij vanuit zijn ziekbed zijn tweede hartoperatie aan. In zijn villa nabij Lucca leeft De Leeuwenkoning teruggetrokken, omringd door katten, een aap en zelfs een jonge poema.
