Femke Broeders-Bol loopt vrijdagavond in Birmingham haar eerste EK-finale op de 800 meter. Nog geen jaar geleden maakte ze bekend dat ze de 400 meter horden achter zich zou laten. Een beslissing die wereldwijd veel aandacht kreeg, maar waar ze zelf al langer over had nagedacht.
In Helden 82 vertelde Femke uitgebreid over de keuze die haar carrière een nieuwe richting gaf.
Je maakte eind 2025 ook bekend dat je de 400 meter horden inruilde voor de 800 meter. Had je verwacht dat jouw overstap wereldwijd zo groot werd opgepikt?
“Ik was ervoor gewaarschuwd dat het een veel groter ‘ding’ zou zijn dan ik vooraf verwachtte. We hadden goed bedacht hoe we het naar buiten wilden brengen: ik zou het vertellen in een video en we besloten het toe te lichten in vier verschillende media, waarvan twee internationale. We dachten: dan is het er in één keer uit en wordt het niet te groot daarna. Maar het kreeg nog een flinke nasleep. Ik ging naar Zuid-Afrika op trainingskamp, maar mijn manager Caroline Feith had haar handen er nog een tijdlang vol mee.”
Deed het je beseffen dat jij een veel grotere naam binnen de atletiek bent dan je zelf denkt?
“Ja, blijkbaar… Dat zoveel mensen en media in binnen- en buitenland iets van mijn overstap naar de 800 meter vonden, blijf ik apart vinden. En ik realiseerde me eens te meer dat de tijd dat ik iets even stilletjes kan besluiten, voorbij is. Ik schrok er zelfs een beetje van hoe groot dit nieuws blijkbaar voor veel mensen was, ben zelfs een week van Instagram gegaan.”
Bij de WK atletiek in Tokio, in september 2025, veroverde je voor de tweede keer de wereldtitel op de 400 meter horden. Je wist toen al dat het jouw laatste WK als hordeloopster was. Wanneer werd het zaadje geplant om over te stappen naar de 800 meter?
“Eigenlijk al in augustus 2024 in Lausanne, tijdens de eerste Diamond League na de Olympische Spelen in Parijs. Ik had een gesprek met mijn coach Laurent Meuwly over nieuwe doelen en plannen. Toen hadden we het al over nieuwe uitdagingen en een daarvan was een switch naar de 800 meter.”
Wie van jullie benoemde als eerste de 800 meter als mogelijkheid?
“We kwamen er allebei mee tijdens het gesprek. Ik had eerder al het idee om voor 2026 misschien de focus eens te verleggen en een jaartje iets anders te doen. Ik dacht aan de gewone 400 meter. Of aan de 100 meter horden om extra aan mijn hordentechniek te werken, en dat zou dan weer goed zijn voor de 400 meter horden. Toen kwam de 800 meter ter sprake, en dan niet voor een jaartje…”
Werd de knoop meteen doorgehakt?
“Nee. Laurent wist dat hij mij de tijd moest geven alles in mijn hoofd op een rijtje te zetten. Maar ik was eigenlijk meteen zo enthousiast over het idee over te stappen naar de 800 meter dat ik vooral argumenten moest bedenken om het níet te doen. Laurent en ik spraken af dat we na een tijdje de knoop door zouden hakken over de route richting de Spelen van 2028, zonder daar een deadline op te plakken of er een officieel moment van te maken. Eigenlijk was ik er snel uit. Laurent en ik hebben toen besloten om nog een jaar de tijd te nemen, waarin ik alles goed kon blijven overdenken. Het was niet goed om in de emoties na een groot toernooi zo’n ingrijpende beslissing te nemen en ik wilde ook de tijd nemen om afscheid te nemen van de 400 meter horden.”
Voelde het mentaal alsof je het ene spelletje had uitgespeeld en dat je toe was aan een nieuw spel?
“Dat niet. Ik genoot nog heel erg van de 400 meter horden, maar in het jaar van de Spelen heb ik voor mijn gevoel een paar keer bijna de perfecte race gelopen. Waaronder in La Chaux-de-Fonds, waar ik het Europees record liep, en in Londen. Ik dacht toen al: hoe moet ik ooit nog harder dan mijn persoonlijk record van 50,95 lopen? Ik wilde heel graag mezelf en mijn lijf op een nieuwe manier pushen.”
Leg eens uit waarom je zo enthousiast werd van de 800 meter.
“Waar ik op de 400 meter horden en ook de gewone 400 meter erg tegenaan liep, was mijn pure snelheid. Laurent en ik wisten dat mijn snelheid een beperkende factor werd om nog harder te lopen op die afstanden. Ik vond trainen op snelheid en specifieke krachttraining om sneller te worden ook de minst leuke onderdelen. Ik kreeg steeds meer zin in de 800 meter. Voor Laurent gold precies hetzelfde, vertelde hij me achteraf.”
Kwam er met die wetenschap in het achterhoofd extra druk op de WK-finale op de 400 meter horden, wat in stilte toch een beetje jouw afscheid werd van het onderdeel dat jou zoveel succes had gebracht?
“Dat had ik vooraf wel verwacht. Ik ben van nature een perfectionist en dacht: ik ga mezelf natuurlijk steeds inprenten dat het een mooi afscheid móét worden. Ik voel altijd druk tijdens belangrijke wedstrijden, maar ik voelde niet meer druk in Tokio. In Japan had ik tijdens de warming-up, de bespreking en voor de series en de finale wel telkens: oké, dit is dus de laatste keer.
Weet je dat ik van alle grote prijzen die ik heb gewonnen het meest heb genoten van die wereldtitel? Ik realiseerde me hoe bijzonder het is wat voor niveau ik heb gehaald op de 400 meter horden. Ik ben verder gekomen dan ik ooit had durven dromen en dat gaf me zo’n voldaan gevoel. Dat ik het hoofdstuk 400 meter horden ook nog heb kunnen afsluiten met de wereldtitel, tja… Daardoor wist ik helemaal: nu ben ik klaar voor het volgende hoofdstuk.”
Je had kunnen denken: ik kan nog jaren prijzen verzamelen op de 400 meter horden…
“Klopt. En ik had ook kunnen denken: ik maak pas de overstap naar de 800 meter op het moment dat ik het gevoel krijg dat ik minder goed word op de 400 meter horden. Ik was er snel uit dat ik de overstap wilde maken in de kracht van mijn leven. Als ik het nu niet had gedaan, dan weet ik zeker dat ik de rest van mijn leven zou denken: hoe ver had ik op de 800 meter kunnen komen als ik daarvoor had gekozen toen ik op m’n allerbest was?”
Veel topsporters willen juist vasthouden aan datgene dat hen succes, vertrouwen en houvast geeft.
“Ik heb me sinds m’n negentiende gespecialiseerd op de 400 meter horden en keek er op m’n 26e naar uit om op een andere manier te trainen. We hadden ook voor een vernieuwende aanpak op de 400 meter horden kunnen gaan, maar ik wilde iets geheel nieuws ontdekken. Ik snap dat er sporters zijn die dit een heel gewaagde keuze vinden.”
Het is een dappere keuze. Zijn er veel mensen geweest die zeiden: dat je dat durft!
Lachend: “Zeker!”
Vrijdagavond krijgt haar nieuwe hoofdstuk in Birmingham een volgende etappe. Broeders-Bol staat in de finale van de 800 meter tegenover onder anderen olympisch kampioene Keely Hodgkinson en Audrey Werro. De keuze om iets nieuws te proberen heeft haar in ieder geval al naar de eerste grote finale op haar nieuwe afstand gebracht.
