Na een seizoen vol succes kan Kimi Antonelli vanavond in Mexico – na Giuseppe Farina in 1950 en Alberto Ascari in 1952 en 1953 – de derde Italiaanse wereldkampioen Formule 1 in de geschiedenis te worden. De hype rondom het megatalent is enorm. Vader Marco houdt nauwlettend een oogje in het zeil. Een interview.
Sinds kort woont Kimi Antonelli op zichzelf, in San Marino. Weg uit de vertrouwde luwte van het ouderlijk huis in Bologna, waar alles draaide om ritme, structuur en zorg. Nu is er stilte, verantwoordelijkheid, en het besef dat ook de eenvoudige dingen bij het leven horen: een pan op het vuur, een lege wasmand, een vloer die geveegd moet worden. Kleine handelingen, die samen het decor vormen van een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Echter, zijn familie blijft onveranderd de solide basis waarop hij altijd kan terugvallen.
In de paddock is die band zichtbaar, bijna tastbaar. Op de baan geeft Antonelli, nog altijd een tiener, geen krimp, daarbuiten voelt hij zich het fijnst met vader Marco, moeder Elisabetta en zusje Maggie in zijn directe nabijheid. Bij veel races zijn ze dan ook van de partij. De Formule 1 heeft er een nieuwe ster bij – een Mercedes-ster die door teambaas Toto Wolff al ‘Grande Kimi’ werd genoemd- maar hij is op de eerste plaats een jongen van twintig jaar die gelukkig stevig met beide benen op de grond staat, zo betoogt Marco Antonelli.
Bescheiden palmares
Zelf was Marco Antonelli (62) een GT-coureur met een bescheiden palmares, die aan het eind van zijn zijn eigen carrière Antonelli Motorsport oprichtte en nog later AKM Motorsport. Het waren teams die zich richtten op het opleiden van jong talent. Het spreekt voor zich dat zijn zoon één van die talenten was.
In de hospitality-ruimte van Mercedes neemt Marco Antonelli alle tijd voor een gesprek. De rust die hij uitstraalt contrasteert met de hectiek om hem heen. Hij is bij ongeveer alle races aanwezig. Op de achtergrond, als steun en toeverlaat van zoon én vriend Kimi.
Generatiekloof
“Ik ben heel gelukkig met de band die ik met Kimi heb”, trapt Marco Antonelli af. “We delen dezelfde passie, maar het het blijft soms zoeken naar de juiste balans. Het is soms moeilijk een vriend van je eigen zoon te zijn. Tussen die rollen beweeg je voortdurend. Er is veel vertrouwen. Hij weet dat ik er altijd voor hem ben. We voeren ook mooie gesprekken. Natuurlijk zit er een generatie tussen ons, dat voel je af en toe, maar net zo vaak ook helemaal niet.”
“We houden van alles wat met autosport te maken heeft, maar ook daarbuiten hebben we dezelfde interesses en denken we over veel dingen hetzelfde. Misschien is dat wel wat onze band zo sterk maakt: dat we elkaar begrijpen, ook zonder woorden.”
– Is jullie relatie veranderd nu hij ouder wordt en bij Mercedes zit? Bent u nu meer vader, terwijl u vroeger vader én coach was?
“De relatie verandert vanzelf. Kimi wordt ouder en groeit door, ook als persoon. Dat betekent dat ik hem anders ben gaan benaderen. Waar ik hem vroeger veel leerde, praten we nu meer en probeer ik vooral te begrijpen wat hij nodig heeft. Hij zoekt steeds meer ruimte voor zijn eigen leven en wordt zelfstandiger. Dat is een natuurlijk proces. Soms betekent het dat je hem moet loslaten, zodat hij zijn eigen ervaringen kan opdoen, ook als je weet dat daar fouten bij horen. Je kunt hem niet overal voor beschermen, hoe graag je dat als vader ook zou willen. Fouten maken hoort bij ontwikkelen. Natuurlijk probeer je ze te voorkomen, maar dat lukt niet altijd. En uiteindelijk is dat ook prima.”
– Lijkt hij qua karakter steeds meer op u nu u hem volwassen ziet worden? Of heeft hij juist meer van zijn moeder?
“Zijn vastberadenheid en wilskracht heeft hij zeker van mij. Kimi is ook eerlijk, vooral tegenover zichzelf. Hij erkent zijn eigen fouten, iets wat ik altijd belangrijk heb gevonden en zelf ook probeer te doen. Dat is essentieel als je beter wilt worden. Je moet je fouten onder ogen zien en eraan werken, zowel in de sport als in het normale leven. Alleen zo kun je groeien.”
“Daarnaast is Kimi een beleefde en empathische jongen. Dat heeft hij van thuis meegekregen. Zijn moeder en ik zijn eigenlijk positief ingesteld. We proberen altijd de goede kanten van het leven te zien, en dat neemt hij mee.”
– Over familie gesproken: was het voor jullie moeilijk de balans te bewaren tussen Kimi en zijn zusje Maggie?
“Dat is zeker moeilijk. We hebben heel veel voor Kimi gedaan, ontzettend veel tijd en aandacht in hem gestoken. Onze zorg is nu dat we Maggie misschien niet altijd hetzelfde kunnen bieden. Kimi ziet dat minder, maar Maggie heeft het wel eens tegenover mij uitgesproken. Ze zei dat we in het verleden veel weekends met Kimi weg waren en dat ze dat ook graag met ons zou willen. Dat is niet makkelijk om te horen als ouder. Je probeert daar een goede oplossing voor te vinden, maar soms is het gewoon zo, dat de balans tussen kinderen niet altijd exact gelijk in.”
Droom waarmaken
“Als je een zoon hebt die zijn droom probeert waar te maken, is het logisch dat je hem daarin ondersteunt. Tegelijkertijd proberen we als gezin ook alles te doen voor Maggie. Dat geldt niet alleen voor ons als ouders, maar ook voor Kimi.”
“We hebben daar een paar jaar geleden met hem over gesproken en hem duidelijk gemaakt dat hij altijd een rol zal hebben in het ondersteunen van zijn zusje, ook als ze ouder wordt. Want wat wij in het verleden allemaal voor hem hebben gedaan, kunnen we misschien niet altijd op dezelfde manier voor haar doen. Hij begrijpt dat goed.”
– Als we teruggaan naar het begin: Was er een specifiek moment, misschien in zijn kartperiode, waarop u merkte dat Kimi iets bijzonders had?
“Eigenlijk wel, ja. Dat was op een dag dat we samen op het circuit van Adria waren, Adria International Raceway, in de buurt van Veneto. Hij was een jaar of elf. Je hebt daar twee circuits naast elkaar liggen, voor auto’s en voor karts. Ik was daar destijds aan het testen met mijn team voor de Lamborghini Super Trofeo, terwijl Kimi daar aan het karten was. Het was vrijdagmiddag, ik was net klaar met mijn eigen programma toen Kimi naar de garage kwam. Ik vroeg hem voor de grap: wil je de auto rijden? Hij zei natuurlijk meteen ja.”
“Ik zette hem bij me op schoot, veilig samen achter de gordel en allebei een helm op. Zo reden we de baan op, als enige auto. De eigenaar van het circuit is een vriend voor mij, dus dat was allemaal prima geregeld. Kimi mocht sturen en schakelen, ik deed het remmen en het gas geven. Ik weet nog dat ik het circuit niet echt kon zien, omdat Kimi op mijn schoot zat met de helm op. Eigenlijk zag ik alleen de rand van de baan en de borden met het aantal meters tot de bochten. Zo reden we en we gingen steeds meer pushen en pushen. Op het laatst kwamen we op hoge snelheid in de remzone, aan het eind van het lange stuk. De auto had laatst van overstuur, maar hij toonde een perfect staaltje wagenbeheersing. Na een rondje of elf, twaalf stopten we, omdat het anders te gevaarlijk zou worden. Na afloop bekeken we samen de onboardvideo en dacht ik bij mezelf, misschien heeft hij écht iets speciaals. Alles wat hij deed, zag er super uit.”
– Toch heeft Kimi eerder wel eens gezegd dat u bepaald niet stond te springen toen hij aangaf een carrière in de autosport te ambiëren. Sterker, u was erg terughoudend, volgens hem.
“Ik ben al sinds 1978 actief in de autosport en heb eerst de nodige ervaring opgedaan als coureur, voordat ik mijn eigen team begon. Uit die jaren weet ik hoe moeilijk het is om een carrière in de autosport op te bouwen, zeker als je niet op het juiste moment op de juiste plek bent.”
Terughoudend
“Daarom was ik in eerste instantie terughoudend toen Kimi aangaf vol voor de autosport te willen gaan. Ik wilde hem behoeden voor de teleurstelling dat zijn droom misschien onbereikbaar zou blijven. Gelukkig kwam Mercedes op ons pad. Dankzij hun steun kreeg hij de kans om zijn eerste grote doel te verwezenlijken: het bereiken van de Formule 1. Zonder Mercedes was dat simpelweg niet mogelijk geweest.”
– Omdat Kimi nog zo jong is en nu al zo succesvol, wordt hij vaak vergeleken met Max. Wat vindt u eigenlijk van die voortdurende vergelijking?
“Max is een fijne jongen met een vriendelijk karakter. Hij is bovendien een vriend van ons. We runnen allebei ook een Mercedes GT3-team. Maar het is nog te vroeg om Kimi met Max te vergelijken. Natuurlijk is er een duidelijke overeenkomst: ze zijn allebei snel. Alleen is Max al een viervoudig wereldkampioen, terwijl Kimi nog een lange weg te gaan heeft om te bereiken wat Max inmiddels heeft gepresteerd. Ik hoop dat hij daar ooit in de buurt komt, maar in deze fase van zijn carrière is Max vooral een voorbeeld voor hem.”
“Het is mooi om te zien dat ze een goede band hebben. Ze spreken elkaar vrijwel ieder weekend. Tegelijkertijd is het duidelijk dat Max op dit moment als coureur nog op een ander niveau zit.”
– Het gaat Kimi dit seizoen in alle opzichten voor de wind. Hij leidt overtuigend het wereldkampioenschap, maar dat brengt vanzelfsprekend ook de nodige druk met zich mee. Is er in dat opzicht nog een rol voor u als vader om hem daarmee te helpen omgaan?
“Het is zonder meer lastig voor hem, maar ik denk dat iedere topsporter met dit soort druk te maken krijgt zodra hij of zij de absolute top bereikt. We hebben het nu over de Formule 1 vanwege Kimi, en die sport trekt enorm veel media-aandacht, maar in sporten als bijvoorbeeld zwemmen zal de druk niet minder zijn.”
Lewis Hamilton
“Wanneer je zoals Kimi op jonge leeftijd een kans krijgt bij het Formule 1-team van Mercedes, als opvolger van zevenvoudig wereldkampioen Lewis Hamilton én als teamgenoot van George Russell, die zijn snelheid ruimschoots heeft bewezen, dan is dat natuurlijk ontzettend moeilijk. Tegelijkertijd geldt: als je ooit wereldkampioen wilt worden, zijn dit de hordes die je moet nemen. Als familie staan we altijd voor hem klaar, juist ook op momenten dat het minder gaat. Maar hij begrijpt heel goed dat druk nu eenmaal bij dit niveau hoort.”
– Hoe gaat hem dat af? Is hij koelbloedig van nature?
“Kimi heeft een ijzersterke mentaliteit. En hij weet in elke situatie de positieve kant te ontdekken en slaagt erin om van een probleem juist een kans of een nieuwe uitdaging te maken. Dat is een belangrijke kwaliteit.”
– Tenslotte, wat wens je Kimi toe voor de toekomst?
“Als ouders hopen we natuurlijk dat hij zijn ultieme droom kan waarmaken en dat hij gelukkig en in goede gezondheid van zijn leven kan genieten. En we hopen natuurlijk dat de successen hem als persoon niet veranderen.”
“Ik ben heilig van overtuigd van het volgende: de enige manier waarop je voor langere tijd succesvol kunt blijven en mooie resultaten kunt bereiken is door altijd nederig en beleefd te blijven en te realiseren dat je als coureur bij een topteam enorm bevoorrecht bent. Want misschien is er ergens anders in de wereld wel een coureur die sneller is dan jou, maar die nooit de kans heeft gehad dat te laten zien in de Formule 1. Je zult iedere dag opnieuw je stinkende best moeten doen om te verbeteren. Want de dag dat je denkt dat je de beste bent is de dag dat je begint met verliezen.”
