Voor Milan Vader verloopt zijn eerste Vuelta vooralsnog niet zoals gehoopt. De Middelburger werd door Pinarello-Q36.5 juist meegenomen als een van de renners die op jacht mocht gaan naar dagsucces, maar na de eerste vijf etappes heeft hij zich nog nauwelijks in de strijd om een ritzege kunnen mengen. Door zijn rentree na het ernstige ongeluk tijdens de Ronde van Baskenland in 2022 blijft de 30-jarige Zeelander echter een van de meest spraakmakende Nederlandse wielrenners. In Helden vertelt hij openhartig over zijn herstel.
Vader liet in de aanloop naar de Vuelta met onder meer een veertiende plaats in de Circuito de Getxo zien dat de vorm behoorlijk was. Bovendien beschikt de voormalige mountainbiker over eigenschappen die hem juist geschikt maken voor het Spaanse parcours. Toch begon de Vuelta voor Vader met een 103e plaats in de openingstijdrit in Monaco. Weinig zorgwekkend, aangezien een korte tijdrit niet zijn specialiteit is.
In de tweede rit naar Manosque verbeterde hij zich met een zestiende plaats, mede omdat hij liefst 3.000 hoogtemeters moest overwinnen. Sindsdien is een echte uitschieter echter uitgebleven. Nadat de derde etappe werd geannuleerd vanwege extreem noodweer, eindigde hij in de zware bergrit naar Andorra op een teleurstellende 94e plaats. De vijfde etappe leverde met een 38e plaats weer een iets degelijker resultaat op, maar ook daarin speelde hij geen prominente rol.
‘Ik wilde nog een keer naar de plek waar ik gevallen ben’
Veel wielerfans zijn bekend met het verhaal van Milan Vader, die na een bijna fataal ongeluk tijdens de Ronde van Baskenland in 2022 moest herstellen van ernstige verwondingen. Toch maakte hij minder dan een half jaar na zijn val al zijn rentree in het peloton tijdens de Ronde van Kroatië. In Helden 70 vertellen hij en zijn vriendin Ilse Lutke openhartig over zijn revalidatieperiode en de weg terug naar de grote rondes. Ook vertellen ze hoe ze rust vonden in Spanje door de plek van het ongeluk nog één keer te bezoeken.
Milan: “Ik wilde nog een keer naar de plek waar ik gevallen ben. Ik wilde die plek zien en dacht: als ik daar sta, komen de herinneringen misschien boven. Zo’n twee kilometer voor de plek kwamen ineens flarden terug. Ik herkende het mooie uitzicht, met in de verte de zee.” Ilse: “Dat vond ik heel mooi, maar niet veel later had ik juist tranen in mijn ogen omdat ik het zo heftig vond. We stonden op de plek waar het mis was gegaan. We zijn samen uitgestapt.”
‘Ik dacht andermaal: wat heb jij veel geluk gehad’
Milan: “Ik zei tegen jou: het valt volgens mij wel mee hoe diep ik ben gevallen. Het zag er helemaal niet zo steil uit. Ik heb me een stukje naar beneden laten glijden.” Ilse: “Ik bleef boven staan en jij werd al heel snel kleiner, dus het was veel steiler dan je dacht. Ik heb nog een foto gemaakt toen jij daar stond. Je was heel klein op die foto.” Milan: “Toen ik op de plek stond waar ik zo’n beetje moet hebben gelegen en ik omhoogkeek, besefte ik: ik heb wel een stuk door de lucht gevlogen.” Ilse: “Ik dacht andermaal: wat heb jij veel geluk gehad.”
Milan: “Ik had er niet zoveel moeite mee om daar te staan. Ik vond het moment waarop er vlak daarvoor iets van een herinnering terugkwam emotioneler. Wat ik ook vreemd vond, was het moment waarop we wegreden bij de plek waar ik was gevallen. Ik dacht: de andere 180 renners zijn gewoon doorgereden over deze weg, terwijl ik daar lag. Dat de koers altijd doorgaat, is op zo’n moment een gekke gewaarwording.”
